Meningen

Ik heb in de loop van de jaren heel wat films met Teresa Wright gezien, maar deze kende ik niet. Het is een knap psychologisch / romantisch drama rondom een oude familievete, verpakt als western. Raoul Walsh, niet direct mijn favoriete regisseur, weet de spanning deze keer goed op te bouwen door de crux van het verhaal lang verborgen te houden. Lange tijd dacht ik dat Judith Anderson eindelijk de kans kreeg om nu eens niet een feeks, maar een liefdevolle, zorgzame moeder te spelen, maar dat werd tegen het einde alsnog gecorrigeerd. Wright, Mitchum en Anderson zetten prima rollen neer, die ervoor zorgen dat de film boven de middelmaat uitstijgt.
De titel “Pursued” is trouwens een aardig gevonden (fonetische) woordspeling.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. In deze film over karakter en doorzettingsvermogen –geïnspireerd door de belevenissen van de echte Chris Gardner– zit het de protagonist vooral tegen. En niet zo’n beetje ook. Will Smith geeft op gedreven wijze invulling aan zijn rol, volgens mij zijn beste vertolking tot nog toe. Zijn samenspel met zijn echte zoontje Jaden is heel bijzonder.

Hevige stemmings- en sfeerwisselingen maken dit tot een onrustige film over drie meiden die –op de drempel van volwassenheid– zichzelf en elkaar beetje bij beetje beter beginnen te kennen. Dat blijft niet zonder gevolgen voor hun jarenlange vriendschap. Maar ja, volwassen worden gaat nu eenmaal vaak van “au”.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit met een strakker, meer gefocust script een heel goede film had kunnen zijn. Een gemiste kans dus.

Film over een roekeloze en assertieve jongevrouw, die haar bleke toekomst in een desolaat deel van Kirgizië tracht in te ruilen voor een beter leven in de grote stad. Dat gaat allemaal niet vanzelf, maar haar overlevingsinstinct brengt telkenmale uitkomst.

Een vlotte film waarbij regisseur Nurbek Egen het niet nodig vindt om alle overgangen en beweegredenen tot in detail te laten zien. Dat maakt dat het verhaal hier en daar wat springerig overkomt, maar dat went snel omdat de gebeurtenissen boeiend en afwisselend genoeg zijn om daar geen acht op te slaan. Bijzonder sterke vertolking van de onervaren Maral Koichukaraeva

Loodzwaar drama over zonderlinge Einzelgänger, die tijdens de oorlog alles is kwijtgeraakt en na een rampzalig incident op de rivier te maken krijgt met een illegaal Chinees meisje, dat ook helemaal alleen is achtergebleven. Na aanvankelijk wantrouwen groeit tussen hen een zekere verstandhouding, ondanks de handicap dat ze elkaars taal niet spreken. Op de achtergrond spelen de naweeën van Bosnische oorlog, waarvan de wonden nog lang niet geheeld zijn.

Authentiek ogende film is zeer sombere kleuren, met overtuigende rollen van de twee protagonisten. Een pakkend drama pur sang.

Erg mooi drama. Het knap geconstrueerde scenario laat twee parallel lopende verhalen uiteindelijk via een gestrande walvis én een blik in de spiegel naadloos in elkaar overvloeien.

De niets verbloemende beelden, de adembenemend mooie opnamen van Patagonië, het sterke acteerwerk en de meeslepende soundtrack maken dit tot een heel bijzondere, boeiende film.

Opnieuw een beklemmende film van Luis Puenzo, al vind ik zijn La Historia Oficial (1985) over de nasleep van het Argentijnse militaire regime nog pakkender.

Wanneer Koreanen een misdaadfilm in elkaar zetten, dan leveren zij doorgaans geen half werk. Dat is vaak een aaneenschakeling van overdadig geweld. Hoewel er ongetwijfeld liefhebbers zijn, die daar van smullen, wordt zo‘n film daardoor niet per se beter. Deze eigenlijk overbodige remake van Cavayé’s À Bout Portant (2010) is daar een voorbeeld van.

Een charmante actrice als Yeo-jeong Jo (de zwangere vrouw) –onlangs nog aanwezig in het prachtige Gisaengchung [aka: Parasatie] (2019)– heeft volgens mij niets te zoeken in dit soort films.