Meningen

Terwijl de herinneringen aan de terreur van de nazi’s nog vers in het geheugen liggen, beginnen de communisten de Hongaarse samenleving in een wurggreep te nemen. Tegen die achtergrond zoeken een hoopvolle tiener en een gelaten gynaecoloog steun bij elkaar in een poging om samen het traumatische verleden te verwerken, ondanks onbegrip van hun omgeving.

Een aandoenlijke film over wederzijdse empathie. Prachtige rollen van Abigél Szőke en Károly Hajduk. Sterk geregisseerd door Barnabás Tóth. Gevoelig en mooi.

Formuleachtige misdaadfilm naar beproefd Koreaans recept, dus: veel bloed, korte lontjes, knokpartijen en een spectaculaire achtervolging. Weinig nieuws onder de zon derhalve.

Naar verluidt is dit een van de beste films van Yoshida. Dat belooft niet veel goeds voor de andere films van hem, die ik nog klaar heb liggen. Het is een traag én tragisch melodrama, dat na een veelbelovend begin langzaam aan voortsukkelt —veelal met een herhaling van zetten— in een overigens bijzonder fraaie omgeving.

Het is de eerste van een dozijn films, die Yoshida samen met zijn (latere) vrouw Mariko Okada maakte. Daarmee heb ik de voornaamste lichtpuntjes van deze film wel genoemd, met de kanttekening dat Ms. Okada niet helemaal gespeend is van overacting, althans in deze film.

Psychologisch drama over puberende jongeren, die moeite hebben om de scheidslijn tussen normale seksuele ontwikkeling en pervers gedrag te ontdekken. Het verhaal is nogal taai, maar het acteerwerk van de drie protagonisten maakt het meestentijds toch wel interessant. Geen hoogvlieger, maar zeker niet slecht.

Indringende misdaadtragedie omhuld met een pijnlijk romantisch sausje. Het geschakeerde verhaal toont diverse personages in verschillende stadia van vertwijfeling. Centraal staat een zwijgzame jongeman, wiens in zichzelf gekeerd gedrag een dekmantel blijkt te zijn voor impulsieve uitbarstingen. Geleidelijk aan ervaart hij genegenheid voor een jonge vrouw, die vanuit een te gering gevoel voor eigenwaarde al evenzeer op zoek is naar affectie. Dat alles met op de achtergrond een crime passionele, die de levens van alle betrokkenen overhoop gooit.

Regisseur Sang-il Lee verpakt dit in een afwisselend spannende, emotionele, schokkende en romantische film, die zich vooral richt op de psychische ontwikkelingen van de personages. Het acteerwerk is van hoog niveau, in het bijzonder van Eri Fukatsu.

Knap geconstrueerde thriller met een geschakeerd verhaal. Spannend van begin tot eind, hoewel de uiteindelijke ontknoping niet bijzonder verrassend is. Uitstekend acteerwerk van Leonardo Sbaraglia en aangename kennismaking met regisseur/scenarist Rodrigo Grande. Een beetje jammer toch wel dat Clara Lago (La Cara Oculta) -verleidelijk als altijd- maar een bescheiden rol heeft.

Eigenlijk gebruikt regisseur Abu-Assad (Paradise Now) het verhaal van Rana om te laten zien hoe frustrerend het leven van de Palestijnen is in de door Israël bezette gebieden. En blijkbaar heeft Clara Khoury iets met huwelijken, die maar moeizaam tot stand komen, want twee jaar na deze film doet ze de rol van deels wanhopige, deels twijfelende bruid nog een keer dunnetjes over in het veel mooiere The Syrian Bride. Dat is wel een aanrader, deze film m.i. niet.

Na haar sterke debuut met Wadjda (2012) weet regisseur Haifaa Al-Mansour opnieuw te verrassen met een feministische film uit het ultraconservatieve Saoedi-Arabië. Deze gelaagde film is in menig opzicht een eyeopener, die een blik gunt in de Saoedische samenleving, waar vrouwen slechts mondjesmaat voor hun rechten kunnen opkomen. Ik ben aangenaam verrast door de toonzetting van de film en het acteerwerk.

Enthousiaste verfilming van de avonturen van Aladdin en zijn geliefde Jasmine. Naar verluidt een live action remake van een animatiefilm uit 1992. Ik ken dat origineel niet en misschien is dat een voordeel.

Ik vind dit in ieder geval een vlotte en kleurrijke sprookjesfilm met leuke liedjes en prima acteerwerk van Naomi Scott (aangename kennismaking) en Will Smith. Een vermakelijke film.

Wat mij van dit pareltje zonder twijfel het meest zal bijblijven zijn de ongegeneerde, levensechte rollen van Sofía Gala en haar eigen peuter Dante (zie poster). Een uitzonderlijke tour-de-force, zoals ik er zelden of nooit een gezien heb. De camera is bovendien vaak zo angstwekkend dichtbij, dat je haar en haar eigen zoontje haast kunt aanraken. In meerdere opzichten een bijzondere film.

Steeds vaker verschijnen er in Europa films over illegale migranten. Meestal zeer aangrijpend, zoals Put Lubenica (2006), Eden á l’Ouest (2009), Welcome (2009), Terraferma (2011).

Deze sombere film over de Albanese migrant Arben past niet helemaal in dat rijtje. Anders dan in de genoemde films worden ook de achtergrond en beweegredenen van Arben getoond en welke ontwikkeling hij doormaakt in een in principe vijandige omgeving.

Geen meesterwerk, maar zeker de moeite waard. Al was het alleen maar omdat de film niet alleen de ontberingen, maar ook de keerzijde laat zien van wat te gauw “geluk zoeken” wordt genoemd.

Leuk tussendoortje, dat het meer moet hebben van de uitstekende acteerprestaties, dan van het nogal standaardverhaal over een desintegrerend gezin en tieners, die zichzelf proberen te (her)ontdekken. De tweede verhaallijn over de literaire kwaliteiten van Emilia had wat mij betreft best wat meer aandacht mogen krijgen. Jessica Brown Findlay is een frisse, aangename verrassing.

Epische kroniek over het boerenleven in Noord-Italië rond de vorige eeuwwisseling. Dankzij het oprechte, ongedwongen spel van de amateuracteurs en de prachtige cinematografie ontvouwt zich een meeslepend relaas, dat je langzaam aan helemaal opslorpt.

De film bevat ontelbare ontroerende momenten. Het is even slikken wanneer de oudste zoon van de weduwe tegen zijn moeder zegt dat hij desnoods dag en nacht wil werken om zijn broertjes en zusjes in huis te houden. En bij de kleine kinderen aan de eettafel in het klooster. Om maar niet te spreken van het hartverscheurende einde, enz., enz.

Prachtig ook die samenkomsten ’s avonds in de gemeenschappelijke schuur. Mijn opa kon vroeger (ver voor er televisie in huis was) ook van die mooie verhalen vertellen. Die verhalen ben ik grotendeels vergeten, maar achteraf denk ik uit wat mij daarvan bijgebleven is te mogen concluderen dat het leven op het platteland destijds bij ons in wezen niet zo veel verschild zal hebben van het leven in de omgeving van Bergamo. Bovendien deden de straatbeelden van Milaan met de militairen en demonstranten sterk denken aan de beelden uit dat andere sociale drama, dichter bij huis: Daens.

Ik ben diep geraakt door De Klompenboom. Een magnifieke film. Absoluut een meesterwerk.

Drama over een boerenfamilie die door een nalatigheid in het verleden op het punt staat zijn boomgaard en daarmee zijn inkomstenbron te verliezen. Dat leidt uiteraard tot spanningen binnen de familie. Gelukkig hebben de kleine kinderen daar weinig last van.

Een sfeervol familieportret, dat rijkelijk profiteert van het naturel acteerwerk van de hele cast.

Liefhebbers van deze film kan ik van harte L'Albero degli Zoccoli [a.k.a. De Klompenboom] van Ermanno Olmi (1978) aanbevelen.

Zoete fantasiefilm over een vastberaden jonge tiener dat tegen de stroom in haar droom najaagt om een goede voetbalster te worden en daarbij op wonderlijke wijze gesteund wordt door een Amerikaanse international. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar de film ziet er in zijn geheel nogal knullig uit. Volgens mij enkel gericht op jeugdige kijkers.

Weifelachtige film over een tiener, die zich op weg naar volwassenheid voor de vraag gesteld ziet of hij wel of niet gay is. Madeline Weinstein steelt de show als zijn geliefde en sidekick met een paar rake oneliners. Ondanks het hippe thema een romcom om snel te vergeten.

De film is volgens mij niet meer dan één groot eerbetoon aan de bijzonder creatieve componist Irving Berlin. Naast de titelsong vind ik “A Pretty Girl Is Like a Melody” en “Blue Skies” wel leuke liedjes. De rest van de muziek spreekt mij echter niet zo aan, hoewel Alice Faye en Ethel Merman natuurlijk een mooie stem hebben.

Het verhaaltje stelt niets voor en is enkel bedoeld om de composities van Berlin aan elkaar te rijgen. Ik ben een liefhebber van filmmusicals, maar deze film kon mij slechts matig bekoren.

Aardig idee is verwerkt tot leuke klucht, maar de echt grappige situaties zijn te sporadisch om ruim anderhalf uur lang de aandacht vast te houden.

Noiret en vooral Richard doen hun best, maar wat Marlène Jobert in deze film doet is mij een raadsel. De ster van de film is duidelijk de hond.

Film was destijds een groot kassucces in Frankrijk, maar komt nu toch wel een beetje gedateerd over.

Film laat te duidelijk zien dat het een verfilmd toneelstuk is. Het acteren vond ik over de hele breedte nogal houterig, zo'n beetje het niveau van middelbare schooltoneel. Het enige echte pluspunt is de verschijning van de roodharige Jane Asher. Al met al matig en zeker niet beter dan de Amerikaanse remake uit 2004.

Een forse dosis romantiek, een beetje oorlog, een scheut drama en een snuifje geschiedenis. Net als Azerbeidzjan, waar de film zich grotendeels afspeelt, is de film een smeltkroes van genres, die elk voor zich best aardig zijn, maar als optelsom amper boven de middelmaat uitkomen. Het geheel had best wat pittiger mogen zijn.

Uitzichtloos relaas over een introverte tiener, die als guerrillero probeert te overleven in een erg vrouwonvriendelijke omgeving. Een sombere film waar je bepaald niet vrolijk van wordt. Ik had hier trouwens wel meer van verwacht.

De film roept herinneringen op aan het drama dat geïnspireerd is door het leven van Tanja Nijmeijer

Lauwe film over een man, die in de wanhoop over zijn verdwenen dochtertje, overal pamfletten uitdeelt, camera’s ophangt en eindeloos videobeelden bekijkt. Tenzij ik niet goed opgelet heb, heb ik van de karakterontwikkeling die de synopsis aankondigt weinig teruggezien. Het is een min of meer continue herhaling van zetten, zodat de film de verwachte spanning mist. Teleurstellend.

Film bewijst dat je ook met beperkte middelen een pakkende film kunt maken. Een ware tour-de-force van de sterk acterende Émilie Piponnier als de bedrogen echtgenote, die via de sekscontacten van haar overspelige man de weg terug omhoog vindt. Een mooi psychodrama met een verrassend, fraai gekozen einde, dat onwillekeurig een glimlach genereert.

Ik ben het niet eens met eerdere commentaren, dat dit een van Scorsese’s mindere films is. Ik vind deze rijk geschakeerde karakterstudie een van zijn betere, nee zijn beste. Het is een soms aangrijpend, soms grappig, soms beangstigend, maar altijd empatisch verhaal over een jonge weduwe, die samen met haar zoontje met wisselend succes het hoofd boven water probeert te houden in de keiharde praktijk van alledag.

Ellen Burstyn vult op vlekkeloze wijze de hoofdrol in; een van de beste vertolkingen uit de jaren ’70, die terecht beloond werd met een Oscar. Ook de rest van de cast laat zich niet onbetuigd: Alfred Lutter als het weerbarstige zoontje, Jody Foster als diens vroegwijze vriendinnetje, de driftige Harvey Keitel, de ingetogen Kris Kristofferson en niet in de laatste plaats de hilarische Diane Ladd als de grofgebekte collega van Alice. Ze zijn allemaal in topvorm. Dit voortreffelijke acteerwerk plus het pakkende verhaal maken deze film tot mijn favoriete Martin Scorsese. Een meesterwerk is wellicht teveel gezegd, maar het komt wel in de buurt.

Mooie decors en kostuums en aardige speciale effecten maken dit tot een alleszins aanvaardbare, zij het ietwat sombere film. Ik vraag mij af of door het vele geweld en de verhaalstructuur deze sprookjesfilm wel geschikt is voor kinderen. Niet onaardig, maar kan niet tippen aan "Enchanted" (2007), die veel leuker en vrolijker is.

Frivool pornofantasietje, gemaakt in de slipstream van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70. De tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor deze film, die er na de maatstaven van nu hier en daar wat onbeholpen uitziet. Maar vrolijk en onbevangen is het wel. Leuker dan verwacht.

Film over psychische manipulatie van een jonge vrouw door haar vriend. Gealarmeerd door haar gedrag steken haar beste vriendinnen daar een stokje voor. Anna Kendrick, die ik voornamelijk ken van komedies, zet in dit pijnlijk drama over geestelijk misbruik een overtuigende rol neer.

Céline Dion is een begenadigde zangeres met een prachtige stem en een aantal mooie songs op haar naam. Dat was voor mij de voornaamste reden om deze biopic op te zetten. Die valt vies tegen. Met name de muziekkeuze is teleurstellend en de uitvoering navenant. Zonde.

Fasten your seat belts. It's going to be a bumpy night.

Magnifieke Hollywood-klassieker over manipulatie, na-ijver, ambities, verraad, achterdocht, achterklap en rivaliteit in de toneelwereld. Schitterend scenario (een van de beste ooit) met vlijmscherpe dialogen. En dan niet in de laatste plaats een sterrenbezetting, met prachtige rollen van Bette Davis, George Sanders, Thelma Ritter en vooral Celeste Holm. Klein, maar opvallend bijrolletje van een nog erg jonge Marilyn Monroe.

Filmkunst met een hoofdletter ‘F’, zoals we dat tegenwoordig helaas veel te weinig zien.

Een absolute topfilm.

Eve would ask Abbott to give her Costello.

Gezien de lage score op IMDb had ik vooraf niet al te hoge verwachtingen van deze film. Dat is mij achteraf reuze meegevallen. Ik vind het ondanks een zekere verbetenheid een onderhoudende film over een grofgebekte stand-up comedian, die vanuit haar traumatische jeugd een haat-liefdeverhouding heeft ten opzichte van mannen.

De scène met de dramatische onthulling ergens halverwege de film hakt er nogal in en dan vooral de wijze waarop die gebracht wordt.

Mary Elizabeth Winstead levert een knappe acteerprestatie. Ik kan mij niet herinneren dat ik al veel films van haar gezien heb. Allicht moet ik dat verzuim maar eens goed maken, want deze zal wel een tijdje blijven hangen.