Meningen

Een romantisch drama van 200 minuten.

Op dat vlak beviel Gone With the Wind me wel, maar kon Doctor Zhivago dat ook? Eigenlijk niet. Gone With the Wind staat eigenlijk op elk vlak voor dan deze film en die film is dan nog z'n 30 jaar ouder. Echt positief kan je dat niet noemen.

Doctor Zhivago is eigenlijk 1 grote dode boel. Het typisch romanverhaaltje is veel te lang uitgerokken en visueel valt er maar weinig te beleven. Enige hoogstaande scènes spelen zich af in de trein. Nog een groot minpunt was de rare montage: Je zit te kijken naar actie op het ijs en 5 seconden later zit je opeens in een zonnig korenveld waarna je enkele seconden later een personage dat al eventjes uit de film was weggeweest lopen door de sneeuw. Kon er maar weinig van maken.
Veel locaties maar weinigen voegen werkelijk wat toe. Verder is het weinig regisseren maar eerder registreren.

Dat gaat dan eigenlijk ook al compleet de mist in. De film grijpt je niet bij de keel, het kon me eigenlijk maar weinig boeien wat die personages nu allemaal deden. De acteurs deden het degenlijk maar ook in vele scènes veel te houterig.

Gedoemd voor een buis denk je dan, maar dat weet het einde van de film toch nog te redden. Vond het wel passen in de dramatiek.

2,5*

In vorige films maakte Von Trier nogal rare keuzes maar hier zijn de keuzes nagenoeg perfect. De film haalt kracht uit meerdere elementen.

Als ik ooit een film moest maken en ik heb een voice-over nodig dan contacteer ik John Hurt. Heerlijke, rustgevende stem heeft die man en past volledig in het plaatje van de vertelstijl. Die stem vertelt het verhaal van Grace die in Dogville terecht komt. Wat ik me afvraag is als deze film in een normale setting moest opgenomen zijn of Dogville dan ook zo een betoverend gevoel zou gegeven hebben (vooral die shots uit de lucht kwamen prachtig over). De keuze voor het decor is zekers speciaal maar het werkt wel, je vult het dorpje als het ware in met je fantasie en hier en daar laat het ruimte open voor gitzwarte humor (struiken, verkrachting).

De personages helpen de film ook een heel eind vooruit. Ze hebben er een mooi stel acteurs voor samen gekregen, de personages boeien en ze groeien knap in de film. (Eerst leek Dogville een droom maar al snel werd het een gevangenis door het beter leren kennen van de bewoners.) Van mij mag het gerust een geniale karakterstudie genoemd worden.

4,5*

Hoe Fellini hier het hele paparazziwereldje eens goed ten spot zet in die mirakelscène vind ik op z'n minst magistraal. Ik vraag me af wat Fellini zou denken moest hij de beelden hoe het er vandaag aan toegaat zou kunnen zien.

Ik denk dat dit zowat de bekendste film moet zijn van Fellini dus ik schrok een beetje toen ik de iets wat lage score zag en na de film gezien te hebben schrik ik er iets minder van. La Dolce Vita is een film vol emotie waar de problemen des levens iedereen overkomen. Het bracht veel gevoel op me over, iets waar Fellini uiteraard meester in is. Samen met de stijlvolle zwart-wit shots vormen ze de basis van deze film. Marcello Mastroianni is op die basis een toegevoegde waarde. Een acteur met zeer veel uitstraling past perfect in z'n films.

Traag? Zeker, maar eerder op een ontspannen manier dan een saaie manier. Al zaten er ook mindere stukken bij. Vooral naar het einde toe gaat die sfeer weg voor saaiere stukken omdat je een klein gevoel hebt van het allemaal wel al gezien te hebben. Daarvoor toch puntenaftrek.

3,5*

Begon al bang te worden na de beginscène waarin die poppen vreselijk aan het zingen waren, Dolls niks voor mij ging worden. Gelukkig bleek niets minder waar.

Matsumoto & Sawako: Veruit het interessantste plot maar niet altijd even goed. De scène in het bos is prachtig en de natuur komt er goed door begeleidt door prachtige muziek. Zoals al eerder: Het verhaal was interessant maar vond de uitwerking net iets te pover. Vond het soms nogal saai worden nadat Sawako gek werd tot het touw meedeed. Toppunt hier is de droom. Het touw is een mooie symboliek en de montage is subliem.

Hiro: Beste verhaal van de 3. Het is opnieuw allemaal zo goed uitgewerkt en nog beter dan het eerste verhaal. De montage is opnieuw subliem en hoe Kitano het magnifieke verhaal vastlegt is zeer mooi. Prachtige score, enorm mooi kleurgebruik, doordacht camerawerk. Een uniek stuk dit.

Haruna: Minste stuk op elk vlak. Het verhaal is terug wel van hoog niveau. Succes als het goed gaat en iedereen laat je vallen als je ongeluk hebt. Behalve die ene dan maar verder vond ik het ietsje slapper dan de rest. De cinematografische hoogstandjes en goede score blijven wel behouden.

Los van de verhaaltjes gezien is Dolls een ijzersterk concept waarin alles klopt en zeer mooi is. Hoe de verhalen elkaar kruisen is nagenoeg perfect. Zonder meer het beste werk van Kitano, al moet Kikujiro wel nog passeren.

4,5*

Apart filmpje die na het bekijken nog een hele tijd in men hoofd zit (over het algemeen is dat een positief teken). Sfeer, soundtrack, spannend en script zijn top en alles doet nadenken, enkel misschien iets teveel want het einde is toch wel wat rommelig, zelf je weg en conclusie trekken uit een film is goed, maar het mag ook niet teveel worden. Dat zie je ook dat iedereen wel een theorie erover heeft, maar sommigen gaan het echt wel tever zoeken lijkt me.

Soit persoonlijk denk ik aan een Back to the Future verhaal, er zit ook een verwijzing naar Back to the Future in btw. Dat tijd gewoon een soort van appartementsgebouw is waar je van verdieping naar verdieping kunt reizen. Klinkt ingewikkeld maar mensen die de Back to the Future trilogie gezien hebben zullen het wel begrijpen. En het konijn in deze film gewoon hetzelfde is als Michael Fox in Back to the Future, iemand die de tijdlijn komt veranderen.

We zien Donnie Darko, een depressieve slaapwandelende jongen met een aparte levensvisie. Op een dag krijgt hij het bezoek van Frank verkleed in een enorm lelijk konijn die hem het einde van de wereld aankondigt (Frank is hier namelijk vanop de hoogte omdat hij kan tijdreizen) maar Donnie zit er allemaal niet mee in. Het konijn zorgt er gewoon voor dat Donnie ergens anders gaat slapen zodat hij niet sterft (Hij moet namelijk de wereld nog redden). Van dan krijg je gewoon tijdlijn 1: Donnie komt er stilletjes aan achter hoe je tijd reist en hoe nu alles precies zit met dat konijn. Donnie steekt dan snel nog wat huizen in brand, leert een meisje kennen maar volgens mij doet dat er eigenlijk niet toe omdat tijdlijn 1 zal vervangen worden door tijdlijn 2 waarin Donnie gewoon sterft door het neergestorte vliegtuig (Je ziet bv. ook nog zijn vriendinnetje voorbij zijn huis passeren, maar die blijkt hem niet te kennen omdat tijdlijn 1 vervangen wordt door tijdlijn 2.) De wereld is dus gered maar Donnie niet, de man sterft maar alles gaat gewoon door zoals het was want hij heeft zijn taak volbracht. Of Donnie nu bewust of onbewust sterft ben ik zelf nog niet uit. Maar persoonlijk denk ik dat hij gewoon wou sterven omdat hij te depressief was. Het kan natuurlijk ook dat hij het zelf niet weet dat het vliegtuig op zijn kamer gaat neerstorten omdat tijdlijn 1 daar vroeger stopte.

Ach ja, het is allemaal enorm ingewikkeld maar mensen die Back to the future gezien hebben zullen wel snappen wat ik bedoel.



Als ik ergens fout moest zitten mag je het gerust laten weten. Maar met mijn eigen theorie: 4,5

Opnieuw een geweldig spektakel van Oliver Stone, audo-visueel klopt alles.

Oliver Stone is een topregisseur voor z'n dingen en hierin stelt hij ook niet teleur. Alles is zeer goed in beeld gebracht, vooral van de concerten was ik onder de indruk. Schitterend camerawerk met de lichteffecten met het springend publiek en de muziek van The Doors erronder, subliem gewoon, wat een sfeer!

Val Kilmer is zeer goed als Jim Morrison. Ik schrok ervan omdat ik er een slecht voorgevoel bijhad. Voor de rest goeie bijrollen, de meeste blinken niet uit maar teleurstellen doen ze ook niet.

4,5*

Jim Jarmusch levert hier op audiovisueel vlak een meesterwerk af maar de rest wilt niet mee.

Jarmusch weet elke shot om te toveren is een sfeervool plaatje. Het camerawerk is subliem, de locaties perfect uitgekozen, goede keuze voor zwart-wit en het spelen met licht erin, de score en het geluid fenomenaal. Ik de toekomst wil ik zeker veel meer van deze man zien.

Enkel laat het script het wat afweten. Down By Law schuift een doorsnee verhaaltje voor waar op het scherm enkel Roberto Benigni wat meet te maken van de nochtans sterke dialogen. Maar de andere 2 staken er naar mijn zin niet genoeg gevoel in zoals Benigni dat deed.

Vooral dus de hoed af voor Jarmusch en Benigni.

****

Amusante film met een geweldig Peter Sellers die hier 2 perfecte rollen aflevert. De 3de rol als Dr. Strangelove vond ik eerder aan de irritante kant zonder echt geslaagde grappen. De president (met de telefoongesprekken) en de kapitein (met de cola automaat) waren veel grappiger.

Het verhaal zelf is ook wel boeiend om te volgen. Goed tempo en de niet al te lange speelduur zorgen hier ook mee voor. De film is visueel ook wel sterk met mooie decors en stijvol zwart-wit.

****

Goede film naar niks nieuws onder de zon.

Het eerste deel van de film mist iets. Het tempo gaat traagjes vooruit en daarbij komt te weinig interessante randanmitatie kijken. De hoofdrolspelers soliciteren ook niet om echt de ster van te show te gaan worden. Geen van hen kan de film dragen, ook een gemis.

Als het 2de deel begint krijgt de film een enorme boost. De bombardementen zijn top. De bombardementen zien er fraai uit en luisteren ook goed. Er is goed gespeeld met kleur, belichting en geluid. Het lijkt alsof je er midden inzit. Jammer dat het 1rste deel niet van dit niveau was.

Het zat er in maar kwam er niet uit.

3,5*

Saaie drugsfilm.

Het verhaal bood te weinig. Een hele tijd zie je iemand apothekers binnen breken en de drugs innemen. Kan interessant zijn (dat bewijzen andere films) maar dan moet het wel mooi geschoten en weergegeven zijn en net dat ontbrak.

Wat ook veel ontbrak waren de personages die nogal oninteressant waren en mager neergezet zijn door hun acteurs. Van Sant mist deze keer.

**

Wauw, wat een debuutfilm.

Weinig geld voor special effects? Spielberg bewijst ze niet nodig te hebben. Meer zelfs, voor mij zet hij hier een beter film neer dan al zijn special effect filmpjes te samen.

Duel heeft gewoon alles wat een thriller moet hebben. Die enorme spanning die er heerst komt er door verschillende elementen. Ik persoonlijk kon me goed inleven in het hoofdpersonage zijn situatie en op den duur kwam er al daver op m'n lijf door alleen die truck al te zien naderen. Die constante dreiging, dat gevoel op de vlucht te zijn ergens in de middle of nowhere. Allen dat ondersteunt door geweldig camerawerk en geniaal gebruik van geluid. Film op z'n best !

Jammer dat je nooit echt de dader of het motief te weten komt, damn ik kijk zo uit naar een ontknoping.

Alsjeblief meneer Spielberg doe me een plezier en keer terug naar je roots, maak terug z'n halve Hitchcock films ipv War of the Worlds. Dank u !

****

De film heeft alles om een erg goedefilm te zijn: Goed plot, Veel actie, Veel humor en een top bad guy Maar langs de andere kant is de uitwerking toch ietsje te pouvre vind ik vooral dan van de humor, meestal veel te flauw.

***