Meningen

Fijne wegkijkfilm! Gewoon lekker standaard, chaotisch verhaal, maar het wordt op een leuke manier gebracht door de acteurs in deze film. (Op degene die Becky speelde na; wat vond ik sommige stukjes met haar toch enorm irritant en zo niet-grappig.)
Vooral Lizzy Caplan en Adam Scott waren tof in deze film, maar ook Kirsten Dunst en Isla Fischer waren best komisch in deze film.
Erg hoogstaande humor heeft deze film niet (de cocaine grappen waren leuk en Lizzy Caplan heeft leuke one liners), maar hij kijkt lekker weg en ik vond hem leuk om te zien.
*3.5

Wat een onsamenhangend zooitje van genres. Het springt van de hak op de tak waardoor het dramatische gedeelte van de film geen verdieping krijgt en gewoon niet werkt. Het komische gedeelte van de film zorgt wel voor leuke momenten, maar blijft toch ook een beetje rommelig. Het beste voor mij waren toch echt de komische scenes in de barbershop waarin de medewerkers gewoon een beetje slap aan het lullen waren; Op het 'verplichte' racisme gesprek na wat me echt de strot uit kwam. Ook het samenspel tussen Jerrod en Raja zorgde voor leuke momenten.

Misschien was het beter geweest als de film meer op het komedie-genre had gefocust, maar op deze manier werkte het voor mij gewoon voor geen meter.

*2

De oude Disney-videobanden maar eens uit de kast getrokken en ik ben begonnen met Beauty and the Beast, oftewel Belle en het Beest, want de oude videobanden zijn allemaal Nederlands gesproken en dat bevordert het jeugdsentimet nogal

Deze is toch wel 1 van de leukere! Een aantal jaren terug ook de musical gezien in Scheveningen en die bracht de sfeer van de film helemaal goed over. Ik vind het heerlijk dat er gedurende de film zoveel verschillende sferen benaderd worden: Hetsfeervolle dorpje, het 'enge' kasteel, de 'Kom erbij'-scene in de eetzaal en de romantische dans!

*4

Erg moeilijk om deze film te beoordelen. Ik heb me er niet mee verveeld, maar ik kon er niet makkelijk inkomen. Het begint namelijk al redelijk absurd en het duurt een tijdje voordat John Malkovich daadwerkelijk in the picture komt. Pas op dat moment wordt het eigenlijk pas boeiend, want daarvoor ben je voornamelijk naar John Cusack aan het kijken en dat is niet echt spannend. Het karakter van Cusack is echt een lapzwans.

Als ze in de portal van John Malkovich terecht komen wordt het allemaal wel interessanter door de relaties die daarin ontstaan. Het verhaal blijft echter goed te volgen en blijft dan wel boeiend tot het eind. Op het gedeelte van Lester en het gebruik van de portal om zijn leven te verlengen na dan: ik begrijp dat dit een groot onderdeel van het verhaal is, maar ik kon hier wat minder mee.

Moeilijk om te zeggen wat ik van deze bijzondere film vind. Gematigd positief zullen we dan maar zeggen. *3

Ik heb me wel redelijk vermaakt met deze film, maar het voelde als veel gemiste kansen die niet helemaal waar zijn gemaakt. Je leert de personages amper kennen, waardoor het hele psychologische aspect niet voldoende wordt benut. Wat er dan overblijft zijn een hele hoop kills die te inspiratieloos zijn om echt een hoge score te kunnen krijgen. Kijkt prima weg, maar het concept is beter dan de uitwerking. *2.5

Wat een meuk dit. Ik had natuurlijk geen hoogstaande cinema verwacht met een naam als dit, maar ik hoopte toch wel op wat vermakelijke plaatjes van een spin die de stad eens even goed teistert. Maar dit viel eigenlijk wel heel erg tegen. Het draait voornamelijk om het slechte acteerwerk van de mensen die achter die spin aanzitten. En de spin zelf; tja, die zag er ook niet echt uit. Na hem 1 keer eens goed door het scherm te zien wandelen is daar de lol ook wel van af.

Nee, een flinke dosis pulp die het nergens haalt om goed slecht te zijn, omdat het simpelweg gewoon te slecht is met deze acteurs en dit verhaal dat zelfs tijdens deze korte speelduur niet kan boeien. Jammer, want ik vond de intro echt heel tof en daar leek het er nog op dat ik het wel zou gaan waarderen.

*1

Leuk!

The Big Wedding is precies wat ik ervan verwacht had en hoe een dergelijke romantische komedie hoort te zijn. Het hele verhaal is vermakelijk en alle randzaken zijn leuk om naar te kijken en daarom niet storend.

Ik heb een interesse voor bruiloften, dus de setting van een bruiloft vind ik altijd wel leuk. Perfect ook voor het genre. Dan trek je nog een blik vol acteurs open die ook bij het genre passen en je hebt een vermakelijke romcom.
Robert De Niro, Katherine Heigl, Amanda Seyfried, Topher Grace: Stuk voor stuk erg fijne acteurs. Susan Sarandon was in deze film een grote verrassing voor mij: Ik vond haar erg leuk overkomen. Ben Barnes heeft een knap koppie en hier verder niet veel inhoud, maar ach: Met zo'n uiterlijk vergeef ik het hem.

Het overgrote deel van het verhaal wordt luchtig gebracht, waardoor het lekker weg kijkt. Soms zelfs te luchtig: Het hele vreemdgaan-verhaal had misschien wel met wat meer ernst gebracht kunnen worden. Daar werd wel erg makkelijk mee omgaan. Tegelijkertijd is dit een klein minpuntje, waar ik verder niet over ga zeuren, want het blijft een komedie en geen drama. Daarom vond ik het ook jammer dat Heigl zo serieus was de hele tijd. Ze speelt wel vaker serieuzere rollen in romantische komedies en dit doet ze goed, maar hier werd haar sprankeling wel heel erg weggenomen.

*3.5

Birdman is zo'n film die ik op papier interessant vond klinken, maar waarbij ik al zo'n voorgevoel had dat het misschien niet helemaal mijn cup of tea zou zijn. Door de winst van een Oscar toch de bioscoop in gedoken en het over me heen laten komen, maar helaas had ik gelijk en heeft dit weinig indruk op me achtergelaten.

Begrijp me niet verkeerd, Birdman is een prima film en het was geen tijdverspilling, maar als het hoofdpersonage één van de weinige personages is die daadwerkelijk niet boeien, dan is dat gewoon jammer van de minimale tijd dat de overige acteurs in beeld zijn. Ik wilde méér Emma Stone, méér Naomi Watts en bovenal méér Edward Norton.

Komende week eens kijken of American Sniper meer in mijn straatje kan liggen.

*3

Deze film slaat natuurlijk helemaal nergens op. Maar dat kun je bij voorbaat al voorspellen.
Die veel te strakke en kleine kledingstukken waarin de opgepompte borsten van de dames zitten worden al snel ontzettend lachwekkend. Ik trek namelijk ook altijd zo min mogelijk aan, zodat mijn borsten zo goed mogelijk te zien zijn wanneer ik op mijn high heels in de woestijn een gat ga graven . Maar dat is nog niet genoeg, want dan moet ik ook nog even water over mijn hele lichaam heen gooien. Er valt namelijk nog niet genoeg te zien . Wat een grap, haha! Leuk kijkmateriaal voor de heren is er gedurende de hele film. De hele film hangt aan elkaar met natte dromen voor de mannen, dus de girl on girl actie en bitchfights konden niet achterblijven.
Maar gelukkig is daar ook Camero. Zij is badass en zorgt voor genoeg fijne, brute actie die het hem voor mij doet bij dit werkje! Die vrouwenlichamen kunnen mij namelijk vrij weinig interesseren

*2.5 voor de brute actie, het over-de-top sfeertje en de manier waarop het verhaal verteld wordt (erg tof gedaan!) door het gebruik van flashbacks die steeds verder in het verleden liggen.

Voor Martin Lawrence-fans misschien nog wel te pruimen, maar ik kan echt helemaal niks met de beste man.. De film is nergens grappig, saai verhaal en Lawrence is ook hier weer mateloos vervelend.

*0.5

Omdat Blair Witch nu in de bioscopen draait werd ik eraan herinnerd dat het toch eindelijk wel eens tijd werd om deze bekende horror op te zetten. Maar... dat viel helaas wel tegen.

De naam van The Blair Witch Project ken ik natuurlijk, ik wist ook dat het zo'n beetje de grondlegger was voor het found footage genre binnen horror en ik ken de scene uit Scary Movie die in mijn geheugen gegrift staat. Toch heb ik nooit de moeite genomen om hem te gaan kijken. Tot nu! En ik wil niet die persoon zijn die zegt dat er weinig te zien is, maar ik ga toch die persoon zijn. Ik hoef niet persé de blair witch of de moorden in beeld te zien en alles voorgekauwd te hebben, maar het feit dat je op veel spannende momenten een zwart onduidelijk beeld ziet neemt bij mij juist de spanning compleet weg. En als je de spanning en angst, waarop de film moet bouwen, wegneemt: dan blijft er niet zoveel over.

Ik was zelf 7 jaar toen deze film uitkwam dus van het verhaal eromheen heb ik niets meegekregen, maar het idee achter de hype vind ik wel erg tof. Dat het de weg heeft geopend voor een (toentertijd) nieuw horrorgenre maakt de film ook wel bijzonderder.

*2.5

Een verhaal over een stel tieners met een leeg bestaan, wat voornamelijk draait om drugs, feesten en materiële zaken: Heel veel mooie, dure spullen welke bijdragen aan hun uiterlijk vertoon, wat ze maar wat graag laten zien aan de rest van de wereld door het onder andere constant posten van foto's op social media. Dit resulteert in een lege film, waardoor je goed meekrijgt hoe leeg dit bestaan van de 'vrienden' is. Maar of dit ook leuk is om naar te kijken.. Nee, niet bepaald.

Het is vermoeiend om naar de meisjes en jongen te kijken. Het zijn ontzettend onsympathieke personen en er is dus ook geen enkel moment dat je ook maar een beetje een band kunt creëren met de personages, want ze zijn onuitstaanbaar.

Het hele sfeertje is maar even leuk en bij het inbreken in huizen is na de eerste keer Paris Hilton ook al de lol ervan af. Het meest interessante was misschien nog wel het laatste deel waarin ze gearresteerd worden. Dit had wat mij betreft wel eerder kunnen beginnen. Want de film had echt niet langer hoeven duren.

Het lege bestaan van de tieners wordt goed neergezet, maar een lege film als deze is niet heel boeiend.

*1.5

Vrij mager allemaal. Sean William Scott in een andere rol dan waarin ik hem gewend ben, maar dat vond ik niet storend. Vond het personage van hem echter te vlak, waardoor de film me niet echt kon boeien. Veel van hetzelfde en het laat me uiteindelijk met een erg onbevredigend gevoel achter.

*2

Prachtige film die het gevoel van pijn van de hoofdrolspelers goed overbrengt naar de kijker. Geweldig contrast ook tussen het geluk en het verdriet dat vooral Michelle Williams, maar ook Ryan Gosling laten zien. Het acteerwerk dat Williams alleen al met haar ogen doet.

Deze film deed mij veel en het hele sfeertje van de film voelde toch wel heel fijn.

*4

Ontzettend fijne film die blijft boeien van begin tot eind. Vooral heel leuk door de vele toffe personages als die van Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Nick Frost en Chris O'Dowd.

De muziek uit de jaren 60 trekt mij wat minder, maar het paste natuurlijk perfect bij de film. De tussenstukjes met dansende luisteraars waren enorme feel good-momenten.

Props voor het geweldige einde!

*3.5

Leuk om een klein kijkje te nemen in het leven van Freddie Mercury en de muziek-geschiedenis van Queen. Ik ben zelf geen fan; ik wist eigenlijk praktisch niets van Freddie en Queen (op de liedjes na), kwam ik na het zien van deze film achter. Dus voor mij was het allemaal nieuw en dat maakt het wel leuk. Ik kan me voorstellen dat als je een echte fan bent dat dit niks nieuws onder de zon is, maar dat de herkenning wel heel fijn is. Het is sowieso altijd leuk bij zulke muziek-biopics wanneer de liedjes langs komen die je kent en bij Queen is het natuurlijk voor het gros van de mensen een feest van herkenbaarheid: ik besefte me tijdens het kijken van de film pas echt goed hoeveel hits Queen eigenlijk heeft.

Er lijkt bewust gekozen te zijn om het verhaal in de richting van de muziek te brengen, zonder diep in te gaan op het leven van Freddie en de overige bandleden. Het blijft allemaal heel erg op de oppervlakte en dat is wel een gemis in de film. Het is op deze manier meer een verhaal over de discografie van Queen geworden en dat is soms van de hak op de tak. Bijvoorbeeld wanneer ze Another One Bites the Dust of We Will Rock You introduceren. Leuke stukjes om te zien hoor; maar als verhaal niet super samenhangend. Het hele stuk rondom the making of Bohemian Rhapsody is het meest memorabele stuk uit de film: heel leuk om te zien en ook fijn samenspel tussen de acteurs.

*3.5

Niet veel soeps helaas.

Gerard Butler en Jennifer Aniston proberen er nog wat van te maken, maar de film is vol gepropt met saaie, nutteloze verhaallijnen die proberen te maskeren dat het gewoon een standaard romantische komedie is. Het wordt op den duur verwarrend en er is soms zoveel gaande dat je geen idee hebt op welke verhaallijn de film nu eigenlijk wilde focussen. Aangezien Butler Aniston wel erg snel opgespoord heeft, lijkt het niet echt te draaien om de 'hunt' van de Bounty Hunter.

De film heeft zo zijn momenten en het is heus niet allemaal slecht. De komedie-gedeeltes zijn best leuk om naar te kijken en Butler en Aniston maken (ondanks de slechte chemie) best een leuk koppel.

Het is gewoon allemaal onnodig gecompliceerd en het lijkt teveel alsof de makers meer van deze film wilden maken dan dat het daadwerkelijk is. En dit doet de film totaal geen goed.

*2

Had deze documentaire eigenlijk nog nooit gezien, dus de genrechallenge was een goed moment om hem toch eens te bekijken. Ook al is het een flinke tijd geleden dat deze uitgekomen is. Toch interessant om eens gezien te hebben. Ik heb me zelf nooit in het onderwerp verdiept, maar ik krijg het beeld dat dit allemaal nog steeds aan de orde is zo'n 14 jaar later. Vooral nu die angst alleen maar groter en groter blijft worden op deze aarde. Moeite waard om toch eens gekeken te hebben. Verveelt nergens en Moore is een aangename interviewer en verteller.

*4

Geen topper, maar een prima horrorfilm om een keer gezien te hebben. Het hele mysterie rondom Brahms is best tof en het sfeertje is ook wel lekker. Lauren Cohan kan de film zelf prima dragen en Malcolm is ook een welkome binnenvaller. Vanaf het onvermijdelijke moment dat ex vriendje Cole weer in the picture komt gaat het eigenlijk bergafwaarts.

Ik vond het einde zo teleurstellend en belachelijk uitgewerkt met een soort van Michael Myers kloon die opeens uit de muren komt en het laatste kwartier vult met standaard actie. Dit paste totaal niet bij het sfeerbeeld van de rest van de film. Half puntje aftrek hiervoor.

Ook jammer dat de schrikmomenten voornamelijk voorkwamen in haar dromen. Hou ik nooit zo van.

*2.5

Eindelijk weer een leuke, fijne, originele komedie voor mijn neus gekregen!

De legende over de koperen theepot is boeiend en de film blijft ook boeien, vanaf het punt dat Alice ontdekt dat de theepot geld verstrekt als ze zichzelf pijnigt. Vanaf dan is de hele film een ontdekking voor de kijker en voor John en Alice hoever je kunt gaan en hoeveel geld de theepot geeft voor welk soort pijn. Dit zorgt voor veel leuke situaties en je begint als kijker ook na te denken wat jíj zou doen om jezelf pijn te doen om geld te krijgen van de theepot en veel van de logische dingen die in mijn hoofd opkwamen, werden ook gebruikt in de film (zoals een bikiniwax en dergelijke).

De hoofdpersonages zijn leuk, maar dit waren de bij-personages ook en hier werd wel erg weinig gebruik van gemaakt. Ik had meer Alexis Bledel verwacht/gehoopt in de film en ook de (armere) jeugdvrienden van John en Alice hadden te weinig screentime.

Meer van dit soort films, alsjeblieft

*4

Oef, dit was een zware trip voor mij. Eerlijk toegegeven had ik bij voorbaat al verwacht dat dit niet mijn ding zou zijn en ik dit niet boeiend zou vinden, maar eens in de zoveel tijd stap ik tegen beter weten in uit die comfort zone. De Oscar nominatie heeft er ditmaal voor gezorgd dat ik Bridge of Spies een kans heb gegeven om het tegendeel te bewijzen. De grootste verrassingen komen immers voor wanneer ik mezelf open stel naar films waarbij ik eigenlijk al bij voorbaat verwachtingen heb dat het niet mijn soort films zijn.

Maar mijn god, wat was dit saai. Dit was duidelijk een film waarbij ik eigenlijk beter naar dat stemmetje in mijn hoofd had moeten luisteren. Wat er in de film gebeurt is gewoon niet zo boeiend, en al helemaal niet voor deze speelduur. Ik heb niet het gevoel dat ik naar een slechte film heb gekeken: het acteerwerk is prima, de sfeer voelt grimmig aan en ook met de beelden is niets mis. Maar ik heb mezelf echt moeten dwingen om deze saaie, trage film uit moeten kijken.

De meest interessante stukken waren duidelijk de scene's met Rudolf Abel, dus wat dat betreft kan ik nog wel begrijpen dat Mark Rylance genomineerd is voor een Oscar.

*1.5

Het is een flinke tijd geleden dat ik deze western klassieker voor het eerst heb gezien. Ik zag dat ik er op Moviemeter nog niet op had gestemd, dus in ieder geval vóórdat ik mijn account hier aanmaakte. De lange speelduur heeft me er telkens van weerhouden om hem weer op te zetten, maar de western challenge is een goede reden om het toch weer een keer te doen!

Ik kijk bijna nooit westerns, maar ik vind films met een setting als deze altijd heerlijk sfeervol. En dat is ook waar meteen het grote pluspunt zit bij The Good, The Bad and The Ugly: de sfeer is superfijn. Dat heeft het ook vooral te danken aan de geweldige herkenbare soundtrack. Ik weet nog wel dat ik vroeger met mijn ouders in de auto zat op vakantie en we dan luisterden naar een cd met de prachtige muziek van Ennio Morricone. Deze soundtrack maakt voor mij de film.

Het verhaal is tof, al is lang niet alles interessant door de lange speelduur. The good and the ugly zorgen voor de leuke momenten en de gedeeltes met the bad vind ik eigenlijk niet heel boeiend. Clint Eastwood is het equivalent van cool in deze film en Eli Wallach is ontzettend vermakelijk.

*4

Fijne film. Ik vind het kookwereldje meestal wel prettig om me in te begeven in films als dit. Chef had een heerlijke feel-good sfeer in Florida, maar ook Burnt is op zijn eigen manier ook sfeervol in Europa. Bradley Cooper zit helemaal goed in zijn rol en is geloofwaardig als de arrogante chef Adam Jones en het is zeker geen straf om 1.5 uur lang naar hem te kijken.

Het dunne en weinig meelevende verhaal maakt van Burnt geen topper, maar dit is niet erg. De beelden van het eten en het kookwereldje maken heel veel goed.

Note to self: Volgende keer níet met een lege maag naar dit soort films gaan. Mijn maag heeft de hele film lang gehuild door alle mooie beelden van het eten dat werd klaargemaakt.

*3.5

Ik heb stiekem een flinke crush op Danny Dyer, door zijn flair, accent en het jongensachtige dat hij heeft.
Met zijn jongensachtige charme kan hij deze film prima dragen en dat heeft het ook nodig. De film zit lekker in elkaar, al begint het bij de twist waarin Frankie en Charlie alles kwijtraken een beetje te haperen.

Een prima film met een lekkere jaren-80 soundtrack (Blondie, The Buggles, The Knack, Simple Minds waren fijn om voorbij te horen komen).
Toch jammer dat de film me voor de rest verder vrij weinig doet.

*3