Meningen

Ik ben een fervent kijker van de MTV serie. Als ik erlangs zap op televisie, blijf ik zowat altijd hangen. Ook al is het een aflevering waarvan ik het einde inmiddels kan dromen. Ik kijk het voornamelijk voor de chemie tussen Nev en Max, op wie ik allebei inmiddels een beetje verliefd ben. Ik heb een aantal jaar terug deze documentaire al een keer gezien, maar ik vond het wel eens tijd voor een rewatch nu ik Nev wat beter ken door al die jaren Catfish de serie.

Het is leuk om te zien hoe het allemaal is begonnen en hoe het Catfish verhaal van Nev is en de puzzelstukjes steeds meer op zijn plaats vallen. De jongens zijn allemaal erg sympathiek en dat is de kracht van zowel de documentaire als de serie. Nev is een fijne jongen en behandelt iedereen met respect.

Dit is het begin geweest van het fenomeen Catfish en dat vind ik nog steeds heel interessant.

Verhoging van een *3 naar een *3.5

Mooie film.

Ik ben blij om te zien dat ik Andy Samberg nog kan waarderen in films. Want hoewel ik hem in eerste instantie een fijne acteur vond, heb ik daarna teveel stukjes gezien waar ik hem vervelend niet-grappig vond. Hier is hij subtieler en daardoor schattig en heeft hij enorm goede chemie met Rashida Jones.

Celeste en Jesse zijn perfect voor elkaar. Dit is wat de film op het begin wil vertellen en als kijker twijfel je er dan geen moment aan dat de 2 een gelukkig koppel zijn en voor altijd bij elkaar blijven. Celeste and Jesse forever.. Of niet. Want zo simpel is de liefde niet en dat wordt wel duidelijk in dit verhaal.

Het is een mooi en geloofwaardig verhaal. Je ziet zo ook eens de andere kant van de liefde. Niet op een erg dramatische manier, maar op een fijne, rustige manier, waardoor ik als kijker op het einde van de film ook het gevoel had het af te kunnen sluiten: Die liefdesrelatie tussen Celeste en Jesse. Hoe gefrustreerd ook dat ze niet gewoon samen kunnen zijn omdat ze soulmates zijn, je hebt er vrede mee dat ze niet samen hun leven verder zullen leiden op die manier.

*3.5

Aardige documentaire over het bijzondere verhaal van 5 tieners die veroordeeld waren voor brute verkrachting van een jogger in Central Park. Die (inmiddels) mannen komen veel aan het woord en dit geeft de documentaire veel kracht bij. Het is bijzonder om ze te zien spreken over die avond/nacht en de manier waarop ze verhoord werden. Jammer genoeg duurt de documentaire best wel lang en dit zorgt ervoor dat het veel in herhaling valt. Toch heel interessant om dit verhaal eens gehoord te hebben.

*3

Een kettingmail: We hebben ze allemaal weleens gekregen, met de waarschuwing dat een klein meisje je komt vermoorden of de waarschuwing dat je nooit de liefde van je leven vindt of iets dergelijks wanneer je de mail niet naar zo'n 10 mensen doorstuurt. Een leuk concept voor een horrorfilm als dit ook daadwerkelijk uit komt wanneer je de ketting verbreekt.

De film begint met een pakkende openingsscène: Een toffe kill zet direct de toon en is veelbelovend voor wat er gaat volgen. Dit wordt smullen geblazen..
Of niet.

Helaas is de openingsscène ook direct het meest pakkende wat de film te brengen heeft. Het eerste half uur is goed te doen, maar op een gegeven moment betrapte ik mezelf er wel erg veel op dat ik de film pauzeerde om even kort iets anders te gaan doen. Een heel slecht teken.

Vanaf het stuk wanneer Kevin weer in beeld verschijnt is de film weer redelijk te doen, maar naast een herhaling van de boeiende opening (wat overigens niet verrassend was) komt er nog een raar einde, waar ik helemaal niks mee kon, en toen was de film voor mijn gevoel *pats boem* afgelopen.

Chain Letter: Leuk concept op papier, maar de uitwerking laat te wensen over. *1.5

Heerlijk sfeervolle feel good film met een meer dan fijne soundtrack!

Het begint allemaal niet ontzettend boeiend bij Chef, maar het moment dat de setting en muziek veranderen naar Miami, neemt de sfeer het voortouw en dat brengt het eenvoudige verhaal van Chef naar een hoger niveau. De sfeer is absoluut datgene waar de film het van moet hebben, aangezien het een simpel verhaal is, waarvan je weet hoe het af gaat lopen. Dit is wel wat de makers goed hebben gedaan en dat maakt tot een film die heerlijk wegkijkt en waarvan ik een beetje swingend in mijn stoel ging zitten.

*3.5

Jaren terug een keer in het vliegtuig gezien en ik was toen wel positief verrast. Het leukste aan de film is wanneer de boys gaan spelen met hun krachten en daarin ontdekken steeds verder te kunnen gaan. Het found footage gebeuren werkt hierbij en het is heel vermakelijk om naar de drie te kijken. Als er andere personages bijkomen, zoals het bijverhaal met die Casey of gewoon dat hele gedoe op dat feest, is het een stuk minder boeiend. Het hele spektakel op het einde is tof, maar draaft wel een beetje door. Ik vond found footage hier wat minder passend.

Tof concept en door de korte speelduur houdt het goed stand.

Verhoging van een *3 naar een *3.5, omdat ik in een goede bui ben.

Mijn eerste kennismaking met Australische horror was The Loved Ones: Een film waardoor ik aangenaam verrast was. Nu was The Clinic aan de beurt en ik kan zeggen dat hij me niet teleurgesteld heeft.

De speelduur vloog werkelijk om en ik bleef aan mijn scherm hangen, omdat ik constant wilde weten hoe het verder zou gaan, wat er zou gaan gebeuren en waarom dit alles nou gebeurde. Langzaamaan vallen er steeds meer puzzelstukjes samen en aan het einde toe kan ik wel zeggen tevreden te zijn over de samenhang van dit verhaal. Een aantal originele stukken en nergens echt voorspelbaar.

Ik stoorde me echter wel ontzettend aan de verhaallijn van Beth's man, die compleet irrelevant en onnodig was in het verhaal. Ik heb dit als negatief ervaren, omdat het juist de vaart haalde uit het verhaal dat wél boeiend was om te volgen. Dit had makkelijk weggelaten kunnen worden.

Leuke vent om naar te kijken, maar daar is al het positiefs over zijn scenes ook mee gezegd.

Het is geen hoogvlieger, maar toch een uitschieter tussen de middelmatige horror-flicks.

*3.5

Het talloze keren gebruikte concept in een nieuw, verfrissend jasje zorgt voor dé Britse horror-verrassing van 2012! Ik heb genoten.

Een groepje amateuristische criminelen zorgt altijd voor veel vermaak, maar de grootste creativiteit en de leukste grappen komen toch wel van het groepje bejaarden met Alan Ford als leider. Prachtig om te zien! (met als hoogtepunt Hamish die op de vlucht slaat voor de zombies met zijn looprek )

De film zit bomvol geslaagde Britse humor en vermakelijke scenes, en de hele sfeer van de film is gewoon góed.

En wat zijn die broertjes een schatjes.

*4

Waar slaat trouwens in hemelsnaam het verhaaltje van deze film hier op Moviemeter op?
"Guy en Jimmy zijn beste vrienden die recent zijn vrijgelaten uit de gevangenis. Ze plegen direct een nieuwe overval en maken één miljoen pond buit. Alles loopt op rolletjes afgezien van een klein probleempje in de vorm van de sexy gegijzelde Leslie. "

Ik verbaas me er eigenlijk nog steeds over dat ik deze film nooit eerder had gezien. Een battle royale, Vinnie Jones, het televisiewereldje: allemaal ingrediënten die ik tof vind in een film. Gooi er een jaren 2000-sausje overheen en je hebt best een toffe film.

Geen hoogvlieger, maar de combinatie tussen de actie tussen de gevangenen op het eiland, het wereldje van het televisie maken en het verhaaltje over de ethiek van een dergelijk programma werkt wel. Het had mij wat mij betreft alleen wel wat donkerder gemogen. Vinnie Jones als bruut zorgde voor enkele rillingen, maar het had wel wat meer gemogen om nadruk te geven hoe níet moreel verantwoord zoiets is. Net als dat ik wel graag meer had willen zien van de invloed van het programma op de echte wereld en de mensen die ernaar keken.

Ik voel me wel opeens oud als ik besef dat internet toen al zo veel effect had. Wel grappig om te zien zo bijna 10 jaar later.

*3

James Wan levert keer op keer hoogstaande, verfijnde, spannende horrorfilms af en dat doet hij met The Conjuring weer. Ik ben fan!

Ik ging de film blind in, dus tijdens het kijken van de film kreeg ik zo mijn twijfels. Het voelde wel erg veel aan als Insidious of Sinister, of een andere bovennatuurlijke horror. Ik had op wel wat meer originaliteit gehoopt en niet een soort van halve Insidious-kloon, terwijl Insidious niet zo lang geleden is uitgebracht.
Achteraf is dat gevoel grotendeels verdwenen. Ja, The Conjuring speelt leentjebuur bij overige bovennatuurlijke horror-films, maar dit ervaar ik nu totaal niet als storend. De uitwerking is namelijk een heel stuk beter dan bij vele van deze films. De opbouwende (maar constant aanwezige) spanning is zo goed, dat de film goed op zichzelf kan staan. Er gebeurt precies genoeg om je aandacht erbij te houden en alle acteurs zijn werkelijk subliem.

Wan levert weer een klein pareltje in het middelmatige horror-genre af.

Ik ben voorlopig wel weer een beetje klaar met het exorcisme-genre

*4

Country Strong voelt als een lange, kwalitatief minder goede, aflevering van de serie Nashville. Nashville vind ik een erg fijne serie en daar is deze film heel erg mee te vergelijken. Echter werkt het minder goed in film-vorm, omdat er simpelweg te weinig tijd is om een sterk verhaal te vertellen. Country Strong lijkt de focus voornamelijk te leggen op de muzikale kant van de film, maar daardoor blijft alles ontzettend op de oppervlakte en laat het verhaaltechnisch dus veel te wensen over. Gwyneth Paltrow doet het echter verrassend goed en haar verhaal is ook het meest interessant om naar te kijken. Ik miste echter de diepgang en karakterontwikkeling in de overige personages.

*2.5

Een werkelijk waar bizar liefdesverhaal. Ik was blij dat ik de omschrijving hier op Moviemeter niet gelezen had, want dit had de twist van de aanval met zuur nogal verpest. Daarvoor lijkt het een standaard liefdesverhaal, maar deze liefde wordt op een gegeven moment inderdaad wel erg gestoord. Totaal niet wat ik had verwacht als vervolg op het eerste kwartier.

Het verhaal is erg interessant en dit zorgt ervoor dat de documentaire ook interessant blijft. Het wordt verder allemaal niet heel erg spannend gebracht. Toch leuk om een keer gezien te hebben, vanwege het verhaal van Burt en Linda.

*3

Crazy Rich Asians is gewoon een prima film om te kijken in het genre. Het is nergens een hoogvlieger en blijft netjes binnen de lijntjes, maar door de mooie beelden van Singapore en het makkelijk behapbare verhaal kijkt het lekker weg. *3

Het begint met een interessant uitgangspunt als documentaire: mythes en de kern van waarheden die ze bevatten. Helaas werd voor mij de mystiek van deze mythe van Cropsey op een gegeven moment uit het oog verloren tijdens de documentaire. De focus wordt dan verlegd op Andre Rand en daar vallen ze veel in herhaling. De documentaire zorgde er niet voor dat ik een goed beeld kreeg van Rand en daardoor deed het me ook niet zo veel. Het mysterie rondom de urban legend Cropsey had wat meer aandacht mogen krijgen en toch wat meer als rode draad mogen lopen.

*2