Meningen

Ja, want:

Een heel rustig voortkabbelend romantisch verhaal, gekaderd in een achtergrond van de drukke grootstad: Cairo Time heeft een warme en meeslepende sfeer. De 'Time' in de titel is even belangrijk als het woord 'Cairo'.

Het ziet er allemaal heel mooi uit, en een paar details zorgen voor een absolute meerwaarde. De manier waarop de gevoelens tussen Juliette en Tareq groeien bijvoorbeeld: geen love at first sight , maar elkaar stilaan beter leren kennen.

Ook het feit dat het eens niet om twintigers of dertigers hoeft te gaan: prima zet van de schrijver van het verhaal.

Maar helaas, toch maar niet want:

Op een aantal vlakken schiet de film gewoon te kort.

Zo zijn veel van de dialogen leger dan de gemiddelde zeepbel. Goedkoop opvulsel voor de mooie beelden.

Gewoon irritant daarbij zijn de verschillende telefoongesprekken tussen Juliette en haar echtgenoot: twee mensen die elkaar al een poosje niet meer gezien hebben, beperken hun conversaties tot een paar goedkope oneliners - waarbij de tijd tussen twee zinnetjes van Juliette (de stem van Mark hoor je niet) haar echtgenoot geen mogelijkheid laat om meer dan twee woorden te zeggen. Heel erg fake, iets waar je in de 21ste eeuw als regisseur toch iets anders moet mee doen.

Veel storende details; zoals Tareq die al gepensioneerd is; Siddig was 44 bij de opnames ??

Of diezelfde Tareq die de wat moeilijke keuze moet maken om een dag vrij nemen uit z'n taverne voor een uitstap met Juliette - maar hij zit daar wel elk moment van de dag schaak te spelen ??

Of een luxehotel, maar geen receptionist in de loop van de nacht ?

Cairo Time zit vol van dit soort momenten en gebeurtenissen waar niet over nagedacht is.

Maar de grootste stoorzender is het personage van Juliette. Stroef, star, stijf koud, onpersoonlijk; pretentieus ook, alsof ze zichzelf als 'de koningin' ziet. En voortdurend in een roes: elke 'ja' of 'nee' laat op zich wachten, niks van enthousiasme of spontaniteit. Of zat er dan toch cannabis in de waterpijpen met appelsmaak ?

Al bij al haalt Cairo Time toch niet de helft van de punten. Juliette (niet noodzakelijk Patricia) zit daar zeker voor wat tussen.

De voorlaatste film die ik zag, was The Bucket List (2007) - op dit moment 2911 stem en een gemiddelde van 3,63*.

Dit onbeminde werkje, waar het grote publiek niet voor open staat of naar uitkijkt, en dat het op dit moment met 2,80* moet stellen, heeft me echter veel meer kunnen bekoren.

Om te beginnen is er het uitstekende acteerwerk van zowat iedereen die hier in beeld komt.

De muziek is heel gericht en up-to-date.

De landschappen, de huizen en hun interieur bezorgden me het gevoel in het warme hart van Frankrijk door te brengen.

En het verhaal... een komedie die me verschillende malen luidop deed lachen - zie de commentaar van Crook - maar eigenlijk is er ook wel een dramatische ondertoon. Zowel de onuitstaanbare bende klojo's als de door een overdosis vooroordelen bevangen 'autochtonen' zijn een realistische weergave van mensen die in onze maatschappij rondlopen, en die elk op hun manier een uitdaging zijn om die maatschappij leefbaar te maken.

Het is, denk ik, best wel sterk dat acteurs met namen als Rafik Ben Mebarek open staan voor de kritische kijk op allochtonen in de westerse wereld. Sterker dan in de Hollywood westerns, waar zowat elke indiaan door een niet-indiaan wordt uitgebeeld.

Prima film met weinig middelen, wat mij betreft goed voor 4 sterren.

Komedie, romantiek, en in de eerste plaats jeugdfilm. Het drama daarentegen is ver te zoeken...

Door z'n eenvoud en door de 100% voorspelbaarheid - van zowel elk onderdeel en elke scene apart, als van de film in z'n geheel - zie ik dit dus toch in de eerste plaats een jeugdfilm, met centraal een niet-meer-zo-jonge maar zeer dappere captain-of-the-ship die zich nog even gaat bewijzen aan zijn dorpsgenoten door naar de Noordpool te varen.
Met z'n amateur shipping-crew trotseert hij storm, een walvis, ijsberen, én muiterij - maar uiteraard worden ze uiteindelijk weer als helden onthaald in de thuishaven (waar iedereen dan nog eens staat te zwaaien met een Brits vlaggetje, dat is dan weer zo uit een US-film gepikt).
Meer clichés zijn niet mogelijk, maar... het is van begin tot eind een gezellige bedoening (al hadden de laatste 5 minuten misschien toch net iets minder melig gemogen), en daar hebben de zes hoofdacteurs zeker een belangrijk aandeel in.
Het gevolg is dat ik hier meer van genoten heb dan van films als pakweg Diehard of The Godfather - maar dat durf ik ook alleen maar schrijven omdat de kans bijzonder klein is dat de aanbidders van dat soort films deze commentaar gaan lezen...

NB: voor alle zekerheid een deel van de tekst als spoiler aangeduid; maar als iemand dit toch zou lezen vooraleer naar de film te kijken: geen probleem, je ziet 't zo allemaal aankomen...

Een man die tijdens z'n midlife crisis een relatie heeft met z'n 17 jaar oude (jonge) studente, en zo een nieuw zonlicht in z'n leven ziet verschijnen.
Mooie beelden en kleuren in de klassieke a farm and a small village-omgeving, zo ongeveer perfect acteerwerk van de hele cast - allen in een rol die hen echt wel op het lijf geschreven is, en een onwaarschijnlijk maar zeker niet onmogelijk verhaal dat boeiend wordt weergegeven.
Bovendien krijg je de complete story te zien, inclusief een aantal heel sterke erotische scenes.

Goed voor 4*, als het niet was dat er ook paar zaken waren die me toch wel ergerden.
Ten eerste de leeftijd: daar waar de 17 van het personage van Locane (in werkelijkheid 25 bij de opnames) nog realistisch overkomt, ziet Hopper (60 in 1996) er echt geen 47 uit.
En een tweede zaak: jong meisje wordt verliefd op oudere man: het gebeurt wel eens, en het is een prima gegeven voor een roman of drama; maar wanneer ze de schuur met daarin het paard in brand steekt, vind ik dat het verhaal een stap te ver gaat. De verliefde meid gaat dan al eerder in de richting van een psychopaat, en in een film als deze zoekt de regisseur (en misschien ook al de schrijver van het boek) daarmee teveel buiten de grenzen van het weergeven van een real life love story.

Hoe dan, voor wie van dit genre houdt, is dit een absolute aanrader.

Er zijn een aantal kleine en iets minder kleine details die er voor zorgen dat dit geen absolute topper is geworden:

bijvoorbeeld. Vooral dat laatste geeft je af en toe het gevoel dat je in een horrorfilm terechtkomt, waardoor de spanning van de thriller een beetje in het water dreigt te vallen.
Ook het aantal doden dat in de film valt is een minpunt; het doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal.
En waar ik het vooral in het begin toch ook wel moeilijk mee had, is de leeftijd van Mélanie Laurent: 24 was ze bij de opnames van de film, het geeft me, gezien haar rol en personage in de film, enigszins het gevoel van een miscast - al acteert ze, voor alle duidelijkheid, heel goed, zoals trouwens iedereen in deze film.
(Ik zag Laurent onlangs in La Rafle (2010) , in een rol die haar helemaal op het lijf geschreven is.)

Maar, zoals ik al zei, het gaat om een aantal details, en die nemen niet weg dat dit dus lekker spannend is, met prima acteurs, met een heerlijke sfeer, een uitstraling die je een onderhuids gevoel bezorgt waar Hollywood zelden in slaagt. Bovendien, niet iedereen houdt er van, maar de Franse taal doet de waarde van deze film gewoon stijgen.


Ik zou denken dat ze de hoofdrolspeelster wou vermoorden - wat niet gebeurde omdat haar collega-detective op dat moment langs komt.

Aanrader.

Een fijn eerste kwartier. Weliswaar behoorlijk verwarrend omdat je op korte tijd heel wat personages gepresenteerd krijgt; maar de portie fijne humor die daar in verwerkt zit, trekt je direct mee in het verhaal - net wat anders dan de zware dialogen die heel vaak in dit soort kostuumdrama's verweven zitten.

Toch gebeurt er daarna net iets te weinig om van een sterke film te kunnen spreken, met vooral de overdaad aan flashbacks die het verhaal doen voort slenteren.

Het einde is best wel somber en hard, maar de hele film door worden alle leuke en minder leuke gebeurtenissen zó luchtig weergegeven, dat je er als kijker niet droevig van wordt. Ik weet eigenlijk zelf niet of dat een goeie of een slechte zaak is...

Low budget, maar de regisseur weet dat goed te camoufleren. Bovendien heeft hij een bende goeie acteurs bij elkaar gekregen, die hij dan ook nog eens levensechte personages laat spelen, in plaats van de theatrale toestanden die me in dit soort film wel eens kunnen ergeren.

Geen topfilm, wel een leuke zit.

Zo veelbelovend als het verhaal klinkt, zo hoopvol als m'n verwachtingen waren met zo 'n uitstekende cast, zo groot was mijn ontgoocheling na 111 minuten (en eigenlijk al een stuk vroeger).

Boeiend, meeslepend en spannend, dat zijn enkele van de adjectieven die hier op geen enkel moment van toepassing zijn. Vermoeiend was het dan weer wel, door de opeenstapeling van namen, feiten en gebeurtenissen.

En Bridget Fonda mag dan wel in m'n top 3 van favoriete actrices genoteerd staan, haar totaal overbodige personage bakt er hier niks van.

Een vaak gehoorde bemerking is 'dat het wel een half uurtje korter mag zijn'. Hier vraag ik me af of van zo een complex geheel niet beter een mini-serie was gemaakt. Goed uitgewerkt bevat City Hall

voldoende inhoud om de kijker 5 of 6 uren aan het scherm te houden. Nu vraag ik me af waar ik eigenlijk naar zitten kijken heb...

Niet boeiend, niet meeslepend, niet pakkend, onmogelijk om me in te leven of ook maar een beetje betrokken te raken.

Imbruglia's acteerwerk is gewoon bedroevend, die dame zit zowat een ganse film uitdrukkingloos voor zich uit te staren, heeft nauwelijks wat te babbelen, toont - op één scene na - nauwelijks emoties... Als 'er leuk uitzien' volstaat om te acteren, dan schiet ik maar op één vlak tekort...

Ik schrok me onnozel toe ik de hoge score van deze film zag.

Geen kwaad woord over de acteurs, we krijgen heel mooie beelden voorgeschoteld, en bij momenten zijn er situaties die heel realistisch (lees: hard) over komen. Maar in grote lijnen is dit wat me van de film bijblijft (kwestie van mezelf tikwerk te besparen ):

Heel andere locatie, heel andere tijdsgeest, maar bij de vijf commentaren die ik hier gekopieerd heb, gingen mijn gedachten automatisch naar The Green Mile. Die Oscarwinnaars, hé...

Zestienjarige geadopteerde jongen zoekt zijn biologische ouders.

Wat dit voor mij als kijker een moeilijke zit maakte, is het volgende.

Dat een puber op zoek gaat naar z'n biologische ouders, dat lijkt me niet meer dan normaal. Minder normaal is zijn onbeschofte en vaak agressieve gedrag, iets waarvoor geen verklaring wordt gegeven. Er lijkt niks mis met de adoptieouders, z'n beste kameraad is een fijne en behulpzame kerel, ik zie geen battling jeugdbendes of wat dan ook.

Gevolg: het is bijzonder moeilijk om sympathie op te brengen voor het hoofdpersonage, en dat maakt het dan weer heel moeilijk om in het verhaal op te gaan, om je er te kunnen inleven.

Visueel is het heel sober, met totaal onbekende acteurs - het is een low budget film van €300.00.

Er zit echter een groot potentieel in, dat door de regisseurs helaas de nek wordt omgewrongen door dat storend, irritant gegeven in de verhaallijn. Best wel jammer.

Stel je voor, jaren '70-'80, nog geen internet in de meeste huiskamers. Dàn was dit voor nogal wat pubers allicht een fijne film geweest: seks staat centraal, en er is behoorlijk wat bloot te zien.

Waarom iemand in deze tijden hier naar kijkt, is me een raadsel. Er valt niks te lachen - het verhaal in z'n geheel is niet grappig, en ook niets tussendoor dat ook maar een glimlach op m'n lippen deed verschijnen; niks spanning; medeleven/inleven: no way; heel bedenkelijk acteerwerk van vooral de hoofdrolspeler;...

Bovenaan op deze pagina zag ik ook 'drama' staan; dàt was dan toch even lachen...