Meningen

Sterk. Heel sterk.

Bij het einde van de film ging ik voor 3,5*; na een paar uren bezinnen ga ik voor 4 en twijfel zelfs aan 4,5*.

Komedie/drama. Ja, er zijn, vooral in de eerste helft van de film, een aantal héél grappige scenes.

Maar eigenlijk is dit gewoon een drama. Een harde realiteit waarin getoond wordt hoe de maatschappij niets of niemand aanvaardt wat/wie niet mainstream is.

De idioten zijn een groep mensen die een (of meerdere) stap(pen) verder willen gaan, die willen testen hoe 'anders' je mag zijn, hoe ver je mag gaan. Die het belang willen tonen van jezelf te zijn, en duidelijk willen maken dat daar niks mis mee is. Dat de wereld veel mooier zou zijn als we allemaal onszelf zouden zijn, en zouden aanvaarden dat iedereen een beetje of helemaal anders is.

Stoffer probeert alle mensen van de groep een stap verder te doen zetten dat wat ze uit zichzelf zouden doen, probeert hen buiten alle grenzen die onze leefwereld ons oplegt te duwen.

En Von Trier wil ons, kijkers, met die grenzen confronteren en aan het denken zetten. En stapt daarbij over wat voor vele kijkers óók al grenzen zijn.

Met humor, met ruwe en bijtende humor, maar meer nog met aangrijpende en pakkende scenes. Karen bij haar familie, ?? (Josephine ?) die door haar vader wordt meegenomen, het zijn beelden die me nog wel even zullen bijblijven...

Schitterend acteerwerk.

En Dogme 95, het is de 5de film die ik zie: heerlijk.

Een hard drama.

Qua artistiek is dit ongetwijfeld van een hoog niveau. Visuele franjes, met bijzonder veel aandacht voor de camerastanden en invalshoeken. Met een soundtrack die helemaal in de beelden opgaat. En met een betoverende Tilda Swinton - door haar acteren, en door de manier waarop ze wordt uitgebeeld: het ene moment een indrukwekkende, imposante en eyecatching dame, het andere moment een rouwend wrak.

Maar wat baten oog en oor, als het verhaal niet boeien kan ?

Ik raakte hier nergens bij betrokken, kon me geen moment inleven, ging totaal niet op in de sfeer die een dergelijke film zou moeten uitstralen. Het gevoel van in het tv-scherm getrokken te worden, en in de scenes op te gaan, en uit te kijken naar wat er aankomt, dat gevoel dat kwam er nooit.

Ik zit me suf te denken aan de titel van een film; het verhaal speelt zich af in een aula of feestzaal, met veel gekostumeerd volk, en ergens na halfweg is er een moord en wordt de dader onder de aanwezigen gezocht; een film die hier vrij hoog scoort op MM: een totaal andere plot, maar deze Io Sono L'Amore roept daar ergens toch herinneringen aan op. Als je er niet 'in' geraakt, wordt het een lange zit, waarbij je bij 'The End' een zucht van verlichting slaakt.