Meningen

De basislijn van het verhaal is heel leuk - en eerder zeldzaam: liefde en sex bij 50-plussers, niet meteen een populair thema voor een film. Bovendien is er uitstekend acteerwerk van Jeffrey Tambor en Bill Duke; Jill Clayburgh zie ik iets minder graag bezig, en lijkt bovendien een stuk ouder dan ze is (film = werkelijke leeftijd, maar naar verluid leed ze al jaren aan een slepende ziekte).

Het probleem is dat er te zeer geprobeerd werd om er een komedie van te maken - terwijl de ingrediënten zich vooral leenden voor een romantisch drama (met meer nadruk op de romantiek dan op het drama.
De situatie in de homoclub, de date met de travestiet, Tambor zonder broek in de lift, Clayburgh in een soort sm-outfit, het betrapt worden door haar dochters, de dwerg,... Geen enkele van de situaties die grappig moesten zijn deden me lachen, wegens te gemaakt, te onwaarschijnlijk. Pretty Woman lijkt me een realistischer verhaal, en dat is een bijzonder spijtige vaststelling voor deze low-budget.

Toch 3*, vooral voor de 2 mannelijke acteurs die de film dragen, maar Schaeffer had hier meer en beter mee kunnen doen.

Ik las op de dvd-hoes: '...een idyllische Engelse kostschool...' en '...leven met de kracht van de liefde...' en '...liefdesverhaal...'. Brits en in dat soort setting: het sprak me wel aan. Na een klein half uur bleek het echter een héél ander soort film te zijn dan wat ik me daar had bij voorgesteld.

Waar ik in eerste instantie bedenkingen bij heb: je ziet de verliefdheid en liefde tussen Tommy en Cathy, en het is een dramatisch verhaal, maar toch: het genre is in de eerste plaats noch drama noch romantiek.

Ik vond de film en het gegeven wel de moeite waard om de 9 pagina's met commentaren te overlopen, en ik lees o.a. dat er van een horrorfilm gesproken wordt. Zeker waar, weliswaar geen visuele maar wel psychische/psychologische horror; hoe wreed kunnen de mens en de mensheid zijn.

Eerder nog dan van 'horror' zou ik toch in de eerste plaats van SF spreken. Maar: net daar is iets mis met het verhaal; iets wat de tijdkeuze fout maakt. Het is de theorie van the expanding circle of compassion, een evolutie die zo oud is als de homo sapiens:
ooit werden naar schatting gemiddeld 15% (!) van de mensen gedood door andere mensen. Die mens leefde in kleine groepen, en alle andere mensen waren vijanden, vooral door de strijd om voedsel. Die situatie is over een lange periode veranderd: de mens ging in grotere groepen/families leven, dat werden dorpen en steden (waarbij andere dorpen of steden nog steeds natuurlijke vijanden waren); het evolueerde naar volkeren, en naar rassen (250 jaar geleden was er bv in de VS nog niet echt iets mis met het doden van een zwarte).
Ondertussen is het in theorie (praktijk gaat helaas niet altijd en overal even snel) zo dat ongeveer alle mensen op de planeet binnen die circle of compassion zitten: de overgrote meerderheid van de mensen beschouwt elke andere mens als iemand die recht heeft op leven en geluk.
In het eerste decennium van de 21ste eeuw werden nog 0,03% (!) van de mensen gedood door andere mensen.
En deze uitspraak viel me op:

Meer en meer wetenschappers zijn het er over eens dat over x aantal eeuwen (decennia ?) het (in grote delen van de wereld) zal verboden zijn om andere diersoorten dan de mens te doden. Die cirkel zal zich blijven uitbreiden.
Een 27-jarige Nederlandse journalist/wetenschapper (wiens naam ik me helaas niet kan herinneren) vertelde begin dit jaar nog in het Belgische weekblad Humo dat hij het als een mogelijkheid beschouwt dat hij als ooit als grootvader met schaamrood op zijn wangen tegen z'n kleinkinderen zal moeten toegeven 'dat hij vroeger nog vlees heeft gegeten'. Dat lijkt hem mogelijk, omdat de ethische evolutie van de mensheid steeds sneller gaat.

Nu, wat dus mijn probleem is met dit verhaal is de tijdsgeest waarin het zich afspeelt. In de tweede helft van de 20ste eeuw is het in Groot-Brittannië niet meer mogelijk dat menselijke clonen - die pijn, verdriet, liefde, geluk, angst voelen - afgeslacht worden. Die gedachte zat gans de film door in m'n achterhoofd, en was een stoorzender om in het verhaal op te kunnen opgaan.

Heel heel sterk acteerwerk, vooral Carey Mulligan, maar zeker ook de andere, inclusief de jongere generatie. Heel mooie setting ook. En een origineel en op vele vlakken sterk verhaal; maar het zich beter in pakweg 1716 afgespeeld. SF is altijd fantasie, maar dit is een stap te ver. Soylent Green is realistischer.

Tot slot: dit vind ik nog een heel sterke quote, maar zover was ik toch nog niet aan het denken bij het bekijken van de film...:

Traag maar boeiend drama, met een, zoals altijd, sterke Duris.

De situatie van een man die nauwelijks met de opvoeding van z'n kinderen bezig is; die daar na het vertrek van zijn echtgenote mee geconfronteerd wordt; en die daar weinig mee doet. Zo bezorgd als Olivier is om zijn collega's, zo moeilijk kan hij zijn thuis en zijn gezin door de ogen van z'n kinderen bekijken.

Het jammere hier is dat net daar te weinig mee gedaan wordt. Zijn werk mag dan wel de basis zijn voor z'n tekortkomingen als vader, teveel van het verhaal speelt zich af op het werk, en te weinig rond het gezin.

De oogkleppen van Olivier komen duidelijkst in beeld wanneer hij de postkaart van zijn verdwenen echtgenote voor de ogen van z'n zonen kapot scheurt.
Of hij zich bewust is van zijn blindheid, of hij er iets mee doet, of hij er iets wil mee doen: met die vragen had meer moeten gebeuren.

Meeslepend, maar niet pakkend.