Meningen

Dit Franse drama laat me met een dubbel gevoel achter.
Visueel is het een pareltje in zijn genre. Beelden van boerderijen en het vaak harde werk eromheen worden prachtig, bijna lyrisch in beeld gebracht. De dialogen zijn beperkt en veelal kort - wat mee de bijzondere sfeer creëert.

Haaks daarop staat het verhaal. Er zitten een aantal hiaten in die voor een ongemakkelijk gevoel zorgen. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat een vrouw die met haar echtgenoot een kind adopteert zo gesloten, zo ontoegankelijk, zo koud, zo hard kan zijn naar die jongen toe ? Ik kan me voostellen dat in die tijd adopteren makkelijker ging, zonder screening, maar... deze dame wordt voorgesteld alsof ze helemaal geen kind wil ?
Een andere hekel punt is de manier waarop de 'heks' gepresenteerd wordt, alsof de regisseur een sprookjesverhaal wil vermengen in wat eigenlijk gewoon een uit-het-leven-gegrepen drama had kunnen zijn.
Ook het happy end is nogal over the top. Een ganse film door neemt Pippo afstand van zijn stiefmoeder, tien minuten voor het einde van het verhaal schreeuwt hij z'n verzet tegen zijn adoptieouders uit; maar uiteindelijk zit hij in volslagen paniek te wenen en te knuffelen om te mogen blijven.

Dit had in zijn genre een heerlijke film kunnen zijn, maar ik zou denken dat de regisseur zich nog een paar weken of maanden langer had moeten bezinnen vooraleer er aan te beginnen.

Nog dit: prima werk van de twee mannelijke hoofdrolspelers.
Brochet en Girardot daarentegen.... Maar misschien lag ook dat aan de regisseur.

Degelijke film, gebaseerd op een sterk verhaal, met prima acteerwerk, en een bij momenten heel sterke setting: de locatie en de mensen op het moment van de arrestatie van Chavel zijn heel realistisch.

Helaas doen een aantal zaken de waarde van de film dalen, de ene al belangrijker dan de andere.

Soms wordt er over-gedramatiseerd. Bijvoorbeeld de manier waarop de groep gevangenen naar Chavel staat de te kijken nadat hij iemand heeft omgekocht, dat beeld komt recht uit een toneelstuk.

Een ander negatief facet is het einde dat te nel wordt afgehaspeld, waardoor het geheel een beetje in elkaar valt, en je met een onvoldaan gevoel bij het scherm blijft zitten.

Het grootste probleem vind ik de taal: Parijs jaren '40, met Fransen en Duitsers, en iedereen spreekt Engels.. Maar m'n kritiek daarop is waarschijnlijk even cliché als het taalprobleem zelf...

Heel mooie locaties, warme kleuren en goed acteerwerk zorgen voor een heerlijke sfeer. Pakweg Midsomer Murders kwam in m'n gedachten.

Het verhaal is echter van een iets minder niveau. Het eerste half uur valt nog mee. Daarna wordt
'het geloof in god' het centrale thema, en dat gebeurt op een al te simpele/simplistische manier.
Er komt geen antwoord op de wel heel naïeve kijk op god en geloof van een twaalfjarige jongen (tenzij z'n broer die er even een scheldpartij van maakt, ook niet echt waardevol) - en dat was nochtans noodzakelijk geweest om een groter publiek te kunnen boeien.
Nu zie ik dit toch vooral als een film waar alleen het EO-publiek helemaal kan in opgaan.

Mooie naam trouwens, 'Taliesin'.

Behoorlijk harde, bijna deprimerende kost, al ging de situatie de laatste minuten wel een andere richting uit.

De film volgt een aantal jaren uit het leven van een behoorlijk onhandelbare tiener. Best wel een interessant en boeiend thema, en alles wordt heel real life in beeld gebracht. De driftbuien die Rod Paradot tentoon spreidt: heel sterk. En in veel van die scenes waar hij uit z'n krammen schiet, kan je ook zien dat hij niet echt 'the bad guy' is; maar een jonge kerel met psychische problemen; iemand die zichzelf niet onder controle kan houden. Iets als ADHD komt dan in m'n gedachten.

En net daar schiet het verhaal dan meteen ook enigszins te kort. Instellingen, uiteraard wel met lessen en opleidingen erbij, en uiteindelijk zelfs gevangenis, dat is wat de jeugdrechter beslist: een mix van straffen en pogingen om the bad guy weer op het rechte pad te krijgen.
Terwijl met de echte oorzaak van het probleem, dat grotendeels aangeboren is, niets gebeurt. Een psycholoog, of een psychiater of psycho educatie...: komen niet ter sprake.

Goed..., misschien wou men er ook geen 'psychologisch drama' van maken... La Tête Haute zit in z'n genre hoe dan ook boven de grijze middelmaat.

Nog twee zaken toch.
Daar waar Paradot moet zitten en zwijgen, heeft hij het als acteur iets moeilijker met z'n gezicht en uitstraling. Het zal allicht wel makkelijker zijn om een boze kerel te spelen.
En: Paradot en Forestier (z'n moeder in de film) schelen in leeftijd slechts 10 jaar van elkaar. Bij hun omhelzingen in de film had ik voortdurend de indruk naar een knuffelend koppeltje te zitten kijken, niet naar moeder en zoon.

Ten allerlaatste: Rod Paradot staat hierboven niet bij de acteurs, terwijl hij toch gewoon de hoofdrolspeler is. Ik verstuur daarvoor een correctie.

Geheugenproblemen: het heeft zijn nadelen; maar elk nadeel heeft ook z'n voordeel, hoor ik wel eens. Na 11 jaar zie ik deze Three Dollars weer, niet wetende dat ik al gestemd en commentaar geschreven had; en ik vind 'm nu dus een stuk beter.

De flashbacks blijven, vooral in het eerste deel van de film, een lastige en verwarrende bedoening. En wie er naar wil kijken: vergeet het woord 'komedie'.

Het is een familiedrama over idealistische mensen; over de financiële gevolgen en de daaruit voortkomende stress wanneer men z'n job verliest; over depressie en ondertussen kinderen opvoeden; over keuzes maken in het leven.

Eigenlijk neemt deze film gewoon veel te veel hooi op z'n vork: het verhaal verder uitwerken en in 6 afleveringen van 50 minuten gieten, dat had ik hier veel liever gezien.

Een * erbij, met nog steeds veel respect en sympathie voor de acteurs, vooral Wenham zit perfect in z'n rol. En met excuses voor mijn vorige commentaar.

3*

'Komedie/drama' met daarbovenop een vrolijke poster: ik had hier wel net iets anders van verwacht.

Ondanks het happy end zat ik toch in de eerste plaats naar een psychologisch drama te kijken; met droevige figuren op een kleurloze achtergrond en in lange stiltes. De sfeer in het ziekenhuis was even koud en wit als op de sneeuwlandschappen.

Het arthouse-gevoel ging af en toe door mijn hoofd, maar het levert hier in mijn ogen zeker geen meerwaarde. Ik had liever net iets meer zien gebeuren, een verhaal met een iets hoger tempo. Heel af en toe had ik de neiging om op de ff-toets van de afstandsbediening te duwen.

Alle warmte kwam van Caserio en vooral Rubio, twee warme mensen die er voor zorgen dat de film toch niet in z'n droefheid bevriest.

Heel erg naar uitgekeken, maar: dit is niet boeiend, niet pakkend, en het was onmogelijk om me in te leven of betrokken te voelen - en dat is niet omdat ik geen travestiet ben. Een dag later zag ik La Rafle (2010) ; boeiend, pakkend, en ik voelde me helemaal betrokken en kon me helemaal in het verhaal inleven - en ik ben nochtans geen jood.

Het zijn een heleboel dingen samen die er voor zorgen dat de film als een ingezakte ovencake in mij gedachten blijft hangen.
Wat het drama van één vrouw had moeten zijn - daarvoor is het item 'kind verloren' meer dan ernstig genoeg - is een mix van de levens van verschillende personages, waardoor het hoofdthema te zeer op de achtergrond terecht komt. Agrado die een ander leven wil, Rosa's zwangerschap en problemen, Huma en haar zorgen, Nina en haar verslaving, de zoektocht naar de ex die dan ook al gaat sterven,... Het is teveel, en geen beetje. Een soap is er niets bij.
De inhoud van de dialogen is bijzonder pover; wat ongetwijfeld te maken heeft met het feit dat geen van de onderwerpen echt de boventoon haalt en voldoende aandacht kan krijgen.
De personages... Iedereen is verschillend, maar al de mensen die we gepresenteerd krijgen zijn wel héél zwart/wit uitgebeeld, wat de geloofwaardigheid helemaal niet ten goede komt. Manuela is op zich al een bijna schizofreen personage. Ik zie wel eens tranen, maar in het merendeel van de scenes zie ik geen moeder die haar zoon net verloren is, terwijl ze nochtans niet in Barcelona is om een nieuw leven te beginnen; integendeel, je zou verwachten dat net door de zoektocht naar de vader de zoon geen moment uit haar gedachten is.
Onder andere de beelden van de vader op de trappen aan het kerkhof hadden iets van een scene uit een opera; ook al niet bepaald een manier om de kijker dicht bij het verhaal te trekken.
Drama/Comedy, het kan wel eens samen gaan. Hier is de comedy een miscast (eens iets anders dan een acteur); daarvoor het onderwerp is alweer te ernstig. Behalve de speech van Agrado voor het theaterpubliek was er dan ook niks grappigs...

Cecilia Roth is oké, de kleuren waren heel mooi - kwestie van met toch iets positiefs af te sluiten, maar als er bij zo'n verhaal geen tranen uit m'n ogen rollen, is er iets mis mee.

Het idee achter The Tree kan een basis zijn voor een sterk verhaal en een mooi drama. Meisje van acht verliest haar vader, en zoekt een houvast, een beeld, een materiële herinnering - hier in de vorm van een boom.

Dat leidt zeker tot een aantal positieve herinneringen: de Australische weiden en heuvels worden veel en mooi in beeld gebracht, en het huis en de tuin... Het ziet er zo mooi en warm uit dat het een zekere magie uitstraalt. De liefde van Simone voor de boom vloeit daar dan ook mooi uit voort.
De sfeer omkadert wat misschien wel het allersterkste punt is van de film: de jonge (bij de opnames ook effectief acht jaar oude) Morgana Davies speelt de pannen van het dak.

Helaas zitten we dan meteen ook bij het allicht zwakste punt van de film: de jongedame is te wijs en te volwassen, praat iedereen onder tafel, spelt haar eigen moeder de les. En dat irriteert dus enorm - net zoals de meeste personages trouwens: niemand komt hier echt sympathiek over.
Komen daarbij nog een aantal onwaarschijnlijkheden - Dawn die haar nieuwe liefde net iets te makkelijk laat vallen omwille van de boom; de onrealistische manier waarop Dawn als een heel zwakke, bijna slechte moeder wordt uitgebeeld - zelfs in de outdoors was ze haar kinderen wel afgenomen geweest; de zagende buren die geen enkele meerwaarde hebben in het verhaal en die ook gewoon hun droogmolen hadden kunnen verplaatsen; het goedkope, bijna absurde einde (Huis ingestort ? Geen probleem dan zijn we weg en rijden wel ergens naar toe , dààg);...

Veel potentieel, maar... het komt er nauwelijks of niet uit. Too bad.