Meningen

Helemaal waar wat carlak schrijft; alleen jammer dat er niet iets meer diepgang is. Einde relatie zonder duidelijke aanwijzingen of verklaringen (toch niet een love-at-first-feel ontmoeting terwijl je net een huis gekocht hebt met je partner ?).

Het drukke uitgaansleven, met een overdosis aan feestplezier en onenightstands... Net iets te licht, te luchtig, te speels, te goedkoop om van een écht degelijke film te kunnen spreken - ook al gaat het dan om een komedie.

De acteurs (geen echt bekende namen, denk ik) doen hun werk goed, vooral de roodharige dame, eerder te zien in Intouchables (2011), gaat helemaal in haar rol op, en geeft het beste van zichzelf.

Rahim zit in de gevangenis nadat hij door een faillissement z'n schulden niet kon afbetalen.

Wanneer hij twee dagen verlof heeft, en z'n vriendin een tas met 17 goudstukken gevonden heeft, zoekt hij een manier om daarmee z'n schulden te kunnen afbetalen. De waarde van de goudstukken volstaat niet, dus besluiten ze om aangifte te doen van de vondst. Na een paar noodzakelijk leugentjes (een vriendin, dat kan niet zomaar in Iran) wordt Rahim tot held gepromoveerd. Alleen vragen die leugentjes om steeds meer leugens, en gelooft uiteindelijk niemand nog de waarheid.

In plaats van drama/thriller zou ik hier veeleer spreken van drama/komedie; ook al hield de dramatische ondertoon het publiek in de bioscoop vaak tegen om luidop te lachen.

Heerlijke acteurs, vooral Jadidi geeft het hoofdpersonage zo'n uitstraling dat je er alleen maar medelijden mee kan hebben.
Het kereltje dat z'n hakkelende zoon speelt: gewoon geweldig.

En verder toont de film je verschillende facetten van het leven in Iran: gezin, familie en huishouden, de positie van de vrouw, media, eergevoel, geld,...

Het slot was pijnlijk hard. Ik was er van overtuigd dat de eigenares van de goudstukken toch nog zou komen opduiken. En toen helemaal op het einde een kaalgeschoren Rahim met Farkhondeh en z'n zoontje aan de bushalte stonden, dacht ik dat ze naar Turkije zouden proberen geraken, en daarna hier in België asiel zouden aanvragen. Helaas, het werd wat anders.

Fijne zit, met als minpunt dat het verhaal ergens halverwege een paar keer in herhaling valt. Het had best wel een kwartiertje minder mogen zijn.

Drama/roadmovie op MM, drama/Romance op IMBb, maar zelf heb ik vooral genoten van een héérlijke komedie.

Het hele verhaal draait om de generatiekloof tussen vader en zoon.

Van in het begin, waar de zoon geen zin heeft om naar Mekka te reizen, en al helemaal niet snapt waarom z'n vader het vliegtuig niet wil nemen.

Onderweg, met de gsm van de zoon die in de vuilnisbak gekieperd wordt, en met de discussies over hoofd- of alternatieve wegen.

Tot op het einde, waar in de woestijn vlak voor Mekka een hele groep gelovigen zit te bidden terwijl Réda in grote letters de naam van z'n vriendin in het woestijnzand tekent.

Fijn ook dat de band tussen vader een zoon stilaan hechter wordt, terwijl ze toch bij hun eigen overtuigingen en in hun eigen leefwereld blijven.

Mooie beelden ook (zoals meestal bij roadmovies), en twee acteurs die als gesmeerd in hun rol zitten; de jongste die z'n woede uitschreeuwt, de oudste die af en toe met een bijna uitgestreken gezicht implodeert: geweldig.

Zie eerste zin: héérlijke komedie.

Visueel komt Gravity - in dit genre - in de buurt van perfectie.

Het verhaal, dat is dan weer net wat anders. De portie onwaarschijnlijkheden, de overdosis ongeloofwaardigheden maken er gewoon onzin van.
Het personage van Clooney springt daarbij twee keer over alle grenzen; een eerste keer door het enthousiasme waarmee hij de dood instapt - zelden gezien bij 100-plussers. Een tweede keer wanneer zijn droomgeest Bullock eventjes tips komt geven; de gebroeders Grimm kunnen er een puntje aan zuigen.

En oké, het is sciencefiction; fictie, zoals trouwens àlle niet-documentaires. En het is ook een thriller. Maar er wordt in een film die zich toch de realiteit baseert, met bv bestaande ruimtestations, veel meer spanning gecreëerd, wanneer het verhaal dichter bij de werkelijkheid aanleunt - dàt, in plaats van een update van Pigs In Space.
Met daarbovenop de voortdurende emo-core: best indrukwekkend, maar er wordt aangekondigd in de openingsscene dat er geen geluid is in outer space; misschien wordt het wel veel intenser als de geluiden zouden beperkt worden tot wat er effectief te horen valt - muisstil dus, in plaats van een bombastisch orkest.

Realisme, échte spanning, dat zou er pas zijn als Bullock halverwege toch echt wel naar het toilet moet.
En Clooney heeft de laatste rol wc-papier meegenomen.