Meningen

Geen buitensporig zeemzoete toestanden, en ook geen over-sentimentele tearjerker. Wel een real life drama met 'de generatiekloof' als centraal thema, gekaderd in het verhaal van een dochter die naar ouderlijke thuis moet terugkeren om voor haar zieke moeder te zorgen.

Streep en Hurt stonden bij mij al hoog in het vaandel, maar het is Zellweger die hier in de eerste plaats met de sterren gaat lopen. Haar taak is hier veel diverser dan wat ze drie jaar later in haar bekendste rol als Bridget Jones zou tonen. De manier waarop ze haar frustraties en boosheid uitbeeldt; de scene waar ze zichzelf in dronken toestand niet onder controle kan houden; het moment waar ze in de halfdonkere kamer de hand van haar dode moeder vasthoudt;...: heel sterk.

Drie voortreffelijke acteurs, in een sober maar toch boeiend verhaal dat ondanks de plus twee uren geen moment inzakt, en dat alles in een warme, kleurige, sfeervolle omgeving: One True Thing doet het een heel stuk beter dan het gemiddelde drama dat ons uit dat deel van de wereld bereikt.

Een bekend auteur duikt onder in de wereld van de minder goed betaalde jobs, en wil met haar boek tonen hoe de werk- en levensomstandigheden zijn van die specifieke groep werknemers - of werklozen.

Het gebeurt wel vaker dat in real life journalisten voor die aanpak gaan, en zo een vaak harde en droevige wereld naar buiten brengen waar veel mensen niet bij stilstaan, of zelfs nauwelijks besef van hebben.

Ouistreham speelt zo op twee niveaus: de film doet het verhaal van de schrijfster; maar neemt meteen ook de taak van de hoofdrolspeelster, een alweer uitstekende Juliette Binoche, over.

De kijker wordt geconfronteerd met het harde werk en de tijdsdruk van de poetsploegen op ferryboten: met de toiletten die smerig achtergelaten worden; met de lakens van 120 bedden vernieuwen binnen 90 minuten; met de vrouwen die vaak nog de vuilste taken moeten uitvoeren.

Toch komt het geheel niet over als een documentaire. De regisseur heeft de gulden middenweg gevonden tussen een (licht romantisch) drama, en een film die het publiek tijdens het kijken, en hopelijk ook nog daarna, aan het denken zet.

Grappig, of eerder cynisch, dat het overgrote deel van de bioscoopbezoekers mensen zijn die financieel sterker in hun schoenen staan dan de personages in de film; terwijl een van de poetsvrouwen haar situatie relativeert en zich gelukkig prijst dat ze niet in pakweg Oeganda geboren is. NB: haven en ferryboten: ook de transmigranten zijn op de achtergrond aanwezig.

Naar ik hoorde zitten er meerdere amateurs bij de cast. Het is er niet aan te zien.

Ouistreham blinkt uit in zijn combinatie van thema, kwaliteiten, en eenvoud.

3,5*.