Meningen

Lemercier en Lellouche, ik zie hen allebei heel graag bezig; maar helaas: 100% Cachemire is 100% flop.

Het verhaal valt onder de categorie 'witte producten', de humor smaakt even pittig als een glas gedestilleerd water, en de vlam tussen Aleksandra en Cyrille zit opgeborgen ergens een kilometer onder Antarctica.

Veel verwacht, niks gekregen.

Tweede thriller op rij die ik in de eerste plaats als een 'psychologisch drama' heb ervaren.

'Misdaad', lees ik ook bij genre. Maar de misdaad die gepleegd wordt krijgt nauwelijks aandacht, komt zelfs niet in beeld (low budget ?). Het is de aanzet tot het verhaal van drie mannen die zich na een overval samen schuilhouden; de sleutelwoorden zijn twijfels, stress, vertrouwen en wantrouwen.
Het oogt heel echt, zonder overbodige poeha of het klassieke en vaak ridicule machogedrag van 'de overvaller'. Maar de spanning is wel van begin tot eind aanwezig.

Heel sterk, en ik denk heel realistisch: de emoties van Farouk wanneer blijkt dat José met het geld verdwenen is.

4*, met een donkerbruin gevoel dat de lage score - zowel hier als op IMDB - voor een deel te verklaren is doordat nogal wat kijkers, door zowel de poster als het verhaal, een actiefilm verwacht hadden...

Na een kwartier of wat pleegt een van de meisjes een moord. Dat zo bizar, zo onrealistisch, zo vergezocht, en bovendien totaal overbodig... Het zorgt gans de film door voor een onderhuidse ergernis; hoe komt de regisseur er *§# @° bij om daar zo'n draai aan te geven ? En dat terwijl de film voor een groot deel gedragen wordt door het uitmuntende en heel natuurlijke spel van drie jonge (en ik veronderstel vrij onbekende) actrices.

De film start bijzonder sterk wanneer de ouders van een meisje met Algerijnse roots haar willen uithuwelijken, en zij het daar helemààl niet mee eens is.

Na de spoiler- gebeurtenis trekken ze van Parijs naar Corsica - half op de vlucht, half op zoek naar Johnny Depp. Het is de start van een trektocht naar en door Corsica, in het gezelschap van een bizar paar (Jugnot en Karembeu) dat zich over hen ontfermt.

Een vrij luchtig en vooral bijzonder sfeervol middenstuk - vooral dat uithuwelijken komt nog nauwelijks ter sprake - om dan toch wel heel dramatisch te eindigen. Van de 'komedie' die ik hier bovenaan zie vermeld staan is weinig te merken.

Ondertussen zie ik op IMDB dat twee van de drie jongedames al behoorlijk wat rollen op hun naam staan hebben. Ik ga er zeker naar op zoek, Cabot en vooral Ouazani spelen bijzonder sterk..
3 Petites Filles verdient hier (3* vóór ik m'n stem toevoegde), en zeker op IMDB (5,4*), beter - alleen al voor het acteerwerk.

Drama, thriller, en horror.
Koud, hard, en zenuwslopend.

Het verhaal van een jonge studente ergens in de jaren '60 in Frankrijk die ongewild zwanger raakt. Om te kunnen verder werken aan het opbouwen van de toekomst waar ze van droomt, wil ze de zwangerschap stopzetten.
De film volgt stap per stap, week per week haar zoektocht naar een - in die periode daar verboden - abortus.

Haar mentale toestand: de wanhoop, haar angsten, de stress, haar onzekerheden. Maar ook haar lef en vastberadenheid om door te zetten - ondanks het onbegrip, de spot, de tegenstand, en de afwezigheid van medeleven van de weinige mensen die ze op de hoogte brengt van haar situatie: enkele vriendinnen en een vriend op school, de one night stand, en twee artsen.

Haar lichamelijk lijden is hartverscheurend. Geen horrorfilm die daar tegenop kan. Van een injectie die de abortus moet uitlokken, over haar eigen poging met de metalen staaf, tot de (pseudo-)arts die een sonde inbrengt en de pijn bij de uiteindelijke miskraam: het was ijskoud in de bioscoop.

Uiteindelijk komt het tot een relatief happy end. Het voelde een beetje aan als een pijnstiller voor de kijker.

De voor mij onbekende hoofdactrice zit heel erg goed in haar zware rol. En de manier waarop ze heel de film door in close-up door de camera gevolgd wordt, maakt haar leed en pijn nog meer voelbaar.

Heel sterk drama, dat me na het bekijken nog maar eens doet beseffen wat een geluk het voor veel mensen is om hier (West-Europa) en nu te leven.