Meningen

Een beetje dubbel gevoel bij deze.
Een onmiddellijk minpunt was het personage dat door Wilson wordt neergezet: zeer irritant, vooral het eerste half uur. Allicht is dat, ook al gezien de afloop van het verhaal, de bedoeling, maar toch... het irriteerde me gewoon.
Bovendien had ik bij verschillende scenes het gevoel naar een arthousefilm te zitten kijken, o.a. bij de beelden waarin gereflecteerd wordt naar Claude in de kelder. De manier waarop het personage van Wilson werd uitgebeeld sluit daar op aan.
Absoluut dieptepunt is het einde: een anti-climax die veel eerder het gevoel van 'mystery' dan van 'drama' geeft.

Gelukkig zijn er ook een aantal heel sterke punten.
In beide verhaallijnen (het plegen van de moorden en het zoeken naar wat Claude zo ver heeft gebracht) wordt de spanning gestaag opgebouwd, en uiteindelijk zit je bijna aan je scherm gekluisterd, wachtend op wat de afloop zal zijn.

Bovenal is er het acteerwerk van Sylvie Testud - het ene moment een doodbraaf meisje, het andere moment uitzinnig van woede, en even later een ijzersterk ego dat door niemand onder tafel kan worden gepraat. Zelden zozeer het gevoel gehad dat acteren toch best wel een zware taak kan zijn.

Jammer van het slot, het neemt wat mij betreft minstens één volledige ster weg van de waardering...

Voorlaatste film die ik zag was de Israëlische Ha-Buah (2006): de waarde zit daar in de eerste plaats in de manier waarop het verhaal en de personages worden getoond: het zou zo real life kunnen zijn.

Groot is mijn enthousiasme dan ook bij het zien van deze Preston Plummer: een vrij eenvoudige plot die helemaal gedragen wordt door de prestatie van de twee hoofdacteurs. De talrijke en soms vrij lange conversaties tussen Preston en Kate worden zo mooi uitgebeeld, zo echt, zo natuurlijk...

Geen kunstmatige intonaties, geen snel afgehaspelde en kant-en-klare zinnen; echte gesprekken zoals jij en ik ze in het dagelijkse leven voeren.

Fijn werk van de regisseur, perfect uitgevoerd door twee acteurs wiens namen me onbekend in de oren klinken (hoewel ze beide wel al en behoorlijke lijst kunnen voorleggen). Het naturelle zit niet alleen in hun acteren, ook het uiterlijk speelt een rol. Vooral Rumer Willis: niet direct het Miss beauty-gezicht van haar moeder, maar bloedmooi door haar eenvoud.

Mooi beelden ook, ik had eigenlijk visueel doorlopend het gevoel naar een Australische film te zitten kijken...

Deze low budgetfilm verdient beter dan de huidige 2,5* (1,75* vóór mijn stem erbij kwam ); maar dat is natuurlijk wel het risico bij zo'n beperkt aantal stemmen...