Meningen

De dagen vóór en na de verdwijning van een dame, gezien door de ogen van vijf mensen.

Fijne, goed uitgewerkte plot, met veel onverwachte wendingen en verrassingen. Het blijft dan ook tot het einde gissen naar dader en motief.

Extra pluspunten zijn de setting - sneeuwlandschappen ergens in het Centraal Massief - en de acteurs. De drie namen die hierboven vermeld staan hebben al een behoorlijk palmares; Damien Bonnard zag ik enkele weken terug nog in Les Misérables.

Toch dit: ik heb hier lekker van zitten genieten, maar...: de onwaarschijnlijkheden en toevalligheden in het verhaal, ik kan me voorstellen dat een deel van de kijkers daar gaat op afhaken.
Marion die Evelyne weet terug te vinden ergens in het hol van Pluto;
Michel die Armand in een miljoenenstad terugvindt;
Joseph die zich goed in zijn vel voelt bij lijken;
de uitzinnige verliefdheid van Marion na één nachtje samen slapen;
het zijn maar enkele van de vele...
Zelf zie ik dat eerder als een komische input; vooral bij de allerlaatste scene, wanneer de cirkel helemaal rond is.

Ook nog een goeie: op een bepaald moment zie je een kerel die zichzelf zit te bevredigen achter z'n laptop. De acteur ziet zijn naam ook vermeld staan bij de aftiteling, als 'Le type qui masturbe'. Zijn minute of fame...

Firth is een geweldig acteur; en verder kan ik me voorstellen dat dit voor een aantal mensen een artistiek pareltje is.

Zelf zat ik te wachten op Godot...

Best wel leuke kinderfilm, met een verhaal dat zich blijkbaar afspeelt in Zwitserland of Oostenrijk?

Degelijke acteerprestaties van de twee jonge acteurs; en ook Fonda doet het uitstekend als de slechterik, zonder dat daar overacting bij komt kijken.
Prachtige beelden, schitterende locaties,mooie costumes, allemaal opgesmukt met heel warme kleuren.

De special effects zijn dan weer van een iets minder niveau, maar storen doet dat niet.Wat mij betreft: liever een paar manquants bij de special effects dan om het even welke animatie.

Bijzonder grappig, met verder een heel beperkte portie humor: de buurman van Gerda in de cel - die een rendier blijkt te zijn...

Geen topper - ook al omdat het verhaal toch wel iets te lang uitgesponnen wordt - maar een prima kinder/familiefilm.

Met enige schrik beginnen kijken: de korte inhoud gaf me iets teveel het gevoel dat ik naar een documentaire zou kijken.

The Tribunal blijkt echter een perfecte samensmelting te zijn tussen een docu-inslag enerzijds en een bovengemiddeld goeie drama/thriller anderzijds.

Los van in hoeverre dit verhaal gebaseerd is op ware gebeurtenissen, is het een bij momenten pakkende aanklacht tegen de bureaucratie en stroefheid van het tribunaal. De machteloosheid van de slachtoffers grijpt je bij de keel, de absurditeit van de misdaden - waarom doen mensen zo'n dingen met elkaar ?? - is onbegrijpelijk, frustrerend, en beangstigend.

De volharding en het doorbijten van de twee hoofdpersonages zorgen dan weer voor hoop.

De twee actrices die de hoofdrollen voor hun rekening nemen, duwen de waarde van de film flink mee de hoogte in.

Een film met een verhaal waar veel kan over geschreven/gebabbeld/gediscussieerd worden. Desalniettemin ga ik 't zo kort mogelijk houden - het zou ten eerste leuker zijn om daar met verschillende mensen op in te gaan, en ten tweede is mijn typtempo van een te laag niveau om hier veel te schrijven.

Zo zitten er verschillende thema's in het verhaal; het is me niet duidelijk welk daarvan voor de schrijfster het belangrijkste was: er is de 'clash' oost >< west; er is de strakke hiërarchie in het Japanse bedrijfsleven; er is de positie van de vrouw in dat bedrijfsleven; en meer zaken in die stijl.

Het is een bijna perfecte mix van drama en humor (een combinatie waar veel regisseurs de bal misslaan), maar het is zeker het drama dat overheerst. Als dit een correcte weergave is van hoe de situatie ginder in een bedrijf is, dan vind ik dat best wel ontgoochelend, bijna beangstigend. Ook in het westen kan je nog niet spreken van 'iedereen is gelijkwaardig'; maar er wordt aan gewerkt, dat is een evolutie die bezig is.

Als in Japan (geldt dat alleen op de werkvloer, of is dat ook in het dagelijkse leven het geval ?) de hiërarchie zo belangrijk is, dan lijkt me dat gewoonweg een misdaad tegen de mensenrechten., en is daar nog heel veel werk aan de winkel. Er hoeft niks mis te zijn met structuur en met regels, en elk land of elke regio heeft zijn normen en waarden. Maar een sleutelwoord is 'respect', respect voor het/elk individu; en dat lijkt me hier in de verste verten niet aanwezig.

Stupeur et Tremblements oogt heel sober geheel, speelt zich voor pakweg 98% op één verdieping van een bedrijf - en misschien had dat wel iets meer mogen zijn: niet zozeer visueel, maar voor wat betreft de achtergrond van de personages: je weet er eigenlijk bijna niets van, je beleeft alleen wat zich daar ter plaatse afspeelt. Maar: misschien sluit dat wel aan bij het feit dat een groot deel van ons leven zich op de werkvloer afspeelt; dat je werkplezier voor groot deel ook je geluk bepaalt. Dat maakt de situatie voor Amélie des te ernstiger en droeviger.

Zo sober en gestructureerd als het verhaal is, zo veelzijdig is het acteerwerk van Sylvie Testud.Tweede keer dat ik haar zie (na Dédales (2003) in twee maanden, en ze is echt indrukwekkend. Zelden acteurs of actrices gezien die zo sterk in hun rol kunnen opgaan, die op zo'n manier emoties kunnen tonen, die zo echt overkomen.

Ik vraag me hoe de Japannees-met-de pet naar zo'n film kijkt...??

Om te beginnen: Labaki zegt in het interview (DVD - extra's) dat ze een waarheidsgetrouw beeld wil geven van het leven (specifiek van vrouwen) in Beiroet. Een fantastische stad, vind ze zelf, met zijn aangename en minder aangename kanten. Geen plot met een duidelijk begin en einde, geen heel duidelijk verhaal, gewoon een aantal dagen-uit-het-leven-van.

En dat doet ze in haar eerste film best wel prima. De warme kleuren en inrichting van het schoonheidssalon trekken je onmiddellijk mee in een heerlijke sfeer, in een feelgood-beleving die Hollywoodfilms maar zelden kunnen tot stand brengen.

De amateur-acteurs en vooral -actrices zijn perfect en dragen bij aan het realisme; de muziek doet je mee dromen met het verhaal. de personages doen je inleven in de prettige en in de pijnlijke momenten van het dagelijkse leven in die stad, in die gemeenschap.

De humor maakt het geheel compleet - soms zeer grappig, maar eigenlijk ook heel hard als je weet wat voor iemand 'Lili' is, én dat haar personage niet verzonnen is - aldus Labaki in het interview.

Heerlijke, echt heerlijke film.

Ik weet niet of dat genre wel echt bestaat. Misschien sommige romcoms, al betwijfel ik het. Deze in elk geval niet dus.