Meningen

Voor zover ik me kan herinneren de eerste Finse film ooit die ik zie, en een behoorlijke ontgoocheling.

Wat me bij blijft zijn: zeer matige acteurs; een irritante voice-over die bijna het verhaal in boekvorm lijkt voor te lezen; een simpele en goedkope plot die absoluut niet kan concurreren met een gemiddelde aflevering van Baantjer; en een paar onnozelheden om die dunne plot te illustreren - zoals dokter Hento die Vares uit z'n kabinet gooit, hem daarna een drankje in een verdacht flesje aanbiedt op een fuif, Vares die dat leegdrinkt en 10 seconden later (uiteraard) door z'n benen zakt.

Weinig ondertitelde films uit Finland, en dan pikken ze er nog zoiets uit...

Hét voorbeeld van een film waar je weinig van verwacht, maar heel veel krijgt.
Het verhaal is vrij sober, en 'uptempo' is dit al helemaal niet. Maar de hoofdrolspelers, Magibel en de twee kinderen, leveren fantastisch werk af, en slepen je helemaal mee in hun situatie.
Twee non-verbale momenten in de film zijn echt ijzersterk: Paul die met z'n kinderen begint te spelen terwijl ze de muren aan het schilderen zijn; en even later het moment waarop de kinderen vernemen wat er met hun moeder gebeurd is. De tranen liepen me zelf uit de ogen...
Zo eenvoudig als het verhaal is zo, sober als de (weliswaar soms mooie) beelden zijn, zo verrassend onverwacht was het einde. De gemiddelde thriller kan daar een puntje aan zuigen.

Komedie en drama; grappig en pakkend: een heel bijzondere film.

'Een periode uit het leven van...', waarin weinig gebeurt, waar we vooral geconfronteerd worden met de situatie in een klein Armeens dorpje, zoals er allicht oneindig veel zijn in wat vroeger de Sovjet-Unie was.

Humor en drama liggen letterlijk bijzonder dicht bij elkaar: Hamo die in de sneeuw uitglijdt met een kast op z'n rug - maar ook het feit dat hij in z'n eentje die kast moet weghalen uit z'n huis en verkopen om aan geld te geraken. Of Hamo die in de goed gevulde omslag centen verwacht van z'n zoon die in Parijs gaan wonen is. Helaas, het is smeekbede om geld naar Parijs te sturen.

Sommige scenes doen me twijfelen tussen realisme en en een poëtische inslag: het gesprek tussen Hamo en Nina buiten op een stoel; of het trouwfeest dat eveneens in de sneeuw doorgaat - is dat echt, is dat traditie... ik weet het niet.
Wat, behalve de bruine rooksnor van Hamo , in elk geval pure realiteit is, is de armoede die we te zien krijgen. Werkloosheid. De bus niet kunnen betalen. Behangpapier waar nauwelijks wat van overblijft: hier en daar bij huisjesmelkers hier bij ons, daar 'normaal'.

Ging richting 3*, maar in dit geval waren het de gesprekken en beelden in de 'Extra's' die voor extra waardering zorgden. Ook daar is er dat huwelijk van drama en komedie: een strijd om beelden te schieten bij -20°, terwijl acteurs en mensen van de ploeg een beetje staan te springen en dansen om de kou te weerstaan. Opnames stilleggen voor een sneeuwbui en buiten moeten wachten. Plots heel andere setting wanneer de lente begint en op enkele dagen tijd de +20° voor een massa smeltwater zorgt.

De regisseur voegt er aan toe wat zonder meer duidelijk is: wanneer je dit op een scherm ziet, moet je alvast zeker eens nuchter beseffen hoe goed wij, of toch zeker de grote meerderheid onder ons, het hier hebben.