Meningen

Natuurlijkheid, onbedorvenheid, ongekunsteldheid, naïviteit, bescheidenheid, ingetogenheid, soberheid, simpelheid. Dat zijn een paar van de woorden die bij me opkomen bij deze film.
Het onderwerp, de mensen, de omgeving, de beelden,... Eenvoud is het sleutelwoord.

Desondanks (?) zit je als kijker van begin tot einde aan je scherm gekluisterd; de regisseur heeft geen franjes nodig om z'n werk 'af' te maken.

Geen kwaad woord over de hoofdacteur, hij doet z'n werk ongetwijfeld naar behoren, maar het personage dat hij moet neerzetten...

Zo'n gedrag van iemand in die positie, dat is (althans hier in West-Europa) toch wel al een poosje niet meer van deze tijd. Hij pleegt inbraken, is onbekend met het begrip 'teamwork', is impulsief en onbeleefd, gedraagt zich in het ziekenhuis als een barbaar uit de periode van ruim voor het neolithicum, heeft zichzelf zowel verbaal als fysiek geen moment onder controle,...
Als het Belgische politienetwerk uit dit soort mensen bestaat, overweeg ik een verhuis naar Rusland...

Dat, en nog een paar andere zaken, zoals de aanwezigheid van onzinnige hoeveelheden urine, maken er een totaal ongenietbaar geheel van. Lang leve Jurriaan De Cock.

Bikkelhard, traag maar heel meeslepend en pakkend, naar de keel grijpend drama.

Een veelheid aan confrontaties: Aziz die wordt neergeschoten; levertransplantatie of sterven; Fares die niet de vader blijkt te zijn; de confrontatie met dat feit; de bijzonder moeilijke positie die daarop volgt voor Fares en nog meer voor Meriem; daarbovenop kinderen die verkocht worden voor hun organen;...

Maar ook geen tearjerker, nergens over the top.
Integendeel, het oogt allemaal levensecht, zowel het drama met zoon als de zorgen van de ouders - de angst, de woede, de droefheid die in close up van de gezichten af te lezen is.

Ook de omgeving en de achtergrond in Tunesië zijn een mooi en belangrijk onderdeel. Een middle class progressief gezin, in een schabouwelijk ziekenhuis, een arm stadje, en een land waar conservatief nog heel aanwezig is. Met een strijd tussen leger en rebellen, en met de problemen aan de grens met Libië.

En de twee hoofdacteurs: heerlijk.

Meer dan waarschijnlijk voor mij de film van het jaar - ook al is hij in 2019 uitgegeven.

Drie verliefde mannen en drie vrouwen, en de hartstochtelijke pogingen en inspanningen van de mannen om vrouwenharten te veroveren: real life-situaties, gekaderd in een sprookjesachtig geheel, met de taxichauffeur als rode draad, als De Wijze Man Met De Wijze Raad.

Heel luchtig, verre van origineel, maar een portie Britse humor en zeven perfect gecaste acteurs zorgen voor een heel aangename zit die wat mij betreft best wel een uurtje langer had mogen duren.

Veel meer ontspannend dan dit kan een film niet zijn.

Sterk drama, prima acteerwerk, realistisch door de basislijnen van het verhaal (relatieproblemen & waartoe die kunnen lijden & hoe er mee om te gaan), maar ook door de locatie - de culturenmix in Kings Cross.
Helaas zijn er een paar schoonheidsfoutjes die Minghella uit Hollywood toegeworpen kreeg: o.a. de onrealistische getuigenissen van Will en z'n echtgenote voor de rechtbank om Miro vrij te pleiten; en Liv die uit de auto springt, maar zes seconden later weer in de armen van Will hangt.
Invloeden van Ken Loach waren beter geweest...

Eerst de film gezien, daarna heb ik me een uur of wat geamuseerd met het lezen van de 1337 berichten op deze site. In grote lijnen: vaak grappig, maar soms ook pijnlijk om te zien hoeveel mensen ook in deze tijden en in dit deel van de wereld nog steeds een probleem hebben met het zien van fysieke contacten tussen mannen.

Een meer dan degelijk drama, met, toen ik er achteraf over zat na te denken, toch wel meer diepgang dan de gemiddelde romantische film; met zeer mooie locaties en beelden; en met vooral twee heel sterke acteurs.

Goed - maar toch ook niet écht goed. Er zit bijzonder veel in dit drama, maar het komt er helaas niet helemaal uit.
Er is Afghanistan: te lang, te veel. Dit moest beperkt blijven tot een paar korte flashbacks die een beeld gaven van Michaels situatie; De overdaad aan oorlogsfilm haalt het niveau, de waarde, de uitwerking van het familiedrama naar beneden.
Dat drama mist diepgang door het tempo - de evolutie in het gedrag van Michael tussen z'n thuiskomst en het (bijna) einde van de film gaat veel te snel - wat het inleven, het begrip , het medeleven van de kijker te zeer beperkt.

Bovendien krijgt de geloofwaardigheid af en toe een deuk. Vooral de rol van de oudste dochter als directe aanleiding van de problemen is bijzonder onrealistisch - wàt ze zegt, én het feit dat de moeder daar nauwelijks of niet op ingaat, ook niet nadien.
Tussen de thuiskomst en de woede-uitbarsting zit een hele periode. Hoe is op dat moment de vader-dochterrelatie ? Dààr had ik meer aandacht voor willen zien, dàt in plaats van de lange zit in de cel.

Tot slot, maar dat zal wel het meest persoonlijke zijn: Kaas en Nielsen: prima, maar in Thomsen kon ik maar geen majoor zien...

Degelijke film, maar van het soort waarvan ik van mezelf verwacht 4* of 4,5* te geven.

Eerste helft overheerst de romantiek, en dat vond ik heerlijk mooi. Niet iedereen hier kan de acteurs waarderen; wel, ik vond dat ze bijzonder natuurlijk overkwamen, in een realistisch liefdesverhaal, met levensechte situaties.
Hoe Jenny zich gedraagt (heel mooi verwoord in de brief aan haar moeder), en de verlegenheid en onzekerheid van Chris (iets waar ongetwijfeld heel wat mensen/mannen zich in herkennen)...: gewoon zalig !
Daarna komt het drama, ingebed in een portie spanning; Het begint nog goed, maar daarna gebeuren er in uptempo teveel toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, en verliest de film veel van zijn charmes (gsm/mobiel thuis laten liggen; gsm/mobiel op het verkeerde moment niet opnemen; elkaar verschillende keren nét mislopen; Carson die bij z'n schot onmogelijk kan weten of er nog iemand anders in de boot is en of hij dus wel de juiste persoon raakt; en veel meer van dat...).

Een fout die nogal wat regisseurs maken: er teveel van dat soort zaken bijslepen, uit schrik dat het de kijker anders niet blijft boeien. Jammer.
Na 45 minuten zat ik nog op 4*, het wordt minder.