Meningen

Een paar weken terug moest ik al Kissing a Fool (1998) doorstaan, ook zoiets als een romcom. Dit is nog een stap erger...

Komedie - komisch ?? Men mondhoeken zijn echt nooit, geen moment, geen enkel moment een halve millimeter naar omhoog gegaan..

Romantiek - romantisch ?? Er springen meer vonken heen en weer tussen Hillary Clinton en Donald Trump dan tussen deze twee hoofdpersonages.

Het verhaal en de dialogen... 'You are too busy being selfless' - tegen een dame die voor een rijke stinkerd heeft gekozen, en die een scene of wat daarvoor een boek zit te lezen in een strandstoel naast het luxe-zwembad ??

Veel goedkoper, inhoudlozer, meer fake kan het niet. Als er al een genre zou op mogen gekleefd worden, dan 'drama', want het is dramatisch slecht.

De 1* is voor de acteurs; die doen allicht wel wat van hen gevraagd is. Maar verder pleit ik ervoor om de makers van deze film als eersten naar Mars te sturen, en er voor te zorgen dat hun ruimteschip ginder ter plaatse '100% perte total' neervalt.

Sprookjesachtige romcom, voor jong en minder jong.

Simpel en voorspelbaar, maar 5 kwartier lang een warme en gezellige sfeer, goed voor een Home Alone in Franse stijl.

De laatste minuten zijn er echter te veel aan; La Douce France wordt weggeblazen door nonkel Hollywood. Niks mis met een happy end, het is zelfs noodzakelijk, maar dit was toch wel al te simpel, belachelijk, goedkoop, eigenlijk gewoon onnozel. Weg charmes.

2,5, maar toch nog een halfje erbij voor de jonge Shana Catera, de hoofdactrice die hier zelfs geen vermelding krijgt...

Eerder deze week Cowspiracy: The Sustainability Secret (2014) bekeken, en eigenlijk had ik dat beter in omgekeerde volgorde gedaan.

Meat The Truth heeft het over de impact van de veeteelt op het milieuprobleem. Cowspiracy gaat een stap verder met de vraag waarom allerlei milieuorganisaties en alternatieve politici die impact blijven verzwijgen.

Niet zo heel veel nieuwe informatie naar mezelf toe, alleen hier

viel ik ook bijna uit m'n zetel. Ik dacht eerst dat het om een nep-koe, plastic of zo, ging. Sjongejonge...

Verder vond ik het wel een beetje raar dat het thema dierenrechten maar heel beperkt aan bod kwam. Ook al lees ik op de poster dat het over de link tussen veeteelt en klimaat, van Marianne Thieme had ik toch iets andere (lees: meer verschillende) klemtonen verwacht.

Maar hoe dan ook: nuttige data voor een heel groot publiek...!

Wie meer wil weten/zien/horen over dierenleed in de vee-industrie: dit zijn een kleine twaalf minuten zware kost, met tekst en uitleg van acteur Alec Baldwin: meet your meat

Een jaar of tien na datum de nummer 1 in mijn lijst van favoriete films nog eens bekeken; in de bioscoop deze keer. En hij blijft op nummer 1 staan.

Mooie beelden, dansende muziek en een cast waar met o.a. John Heard, Christopher Walken, Richard Bradford en Melanie Griffith toch niet de minste namen tussen zitten. Redford mixt die ingrediënten samen tot een hartverwarmend sprookje voor volwassenen. Een sprookje met goeie en met slechte karakters. Een sprookje dat uiteraard goed afloopt; anders was het immers geen sprookje.

Maar een sprookje dat ook weer geen sprookje is. Eigenlijk gebeurt er in de hele film niks dat niet kan gebeuren in het echte leven. 'Fantasy' als genre is dan eigenlijk ook niet terecht.

The Milagro Beanfield War is ontspannen en genieten. Ik ga deze keer geen tien jaar wachten tot de volgende kijkbeurt.

Rauw en hard drama.
Een heel sterke, en ongetwijfeld realistische situatieschets van de toestand in de Parijse banlieus.
De acteurs,
de beelden en camerastanden,
het verhaal dat geen moment inzakt,
de spanningsopbouw,
sobere, maar heel goed ingebouwde muziek,
...: Les Miserables staat er op alle vlakken, en misschien nog het meest als confrontatie, als noodkreet; naar burger en politicus.
Het geweld in de film is hard; maar het zien van de leefomstandigheden van honderdduizenden mensen in een grootstad, grijpt me nog meer bij de keel.
Ik weet niet of de laatste 20 minuten een stap te ver gingen. Ik hoop van wel, maar ik weet het niet.
Het (half)open einde: meestal m'n ding niet; hier heel sterk.

Een interview met de regisseur:
https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2019/11/19/ladj-ly-les-miserables-is-een-alarmkreet/

De casting is okee, er wordt prima geacteerd, ik hoor mooie muziek, zie prachtige beelden, en de basis van het verhaal is een boeiend gegeven.

Maar: gans de film door is er iets mis met de dialogen; die zijn op geen enkel moment boeiend, vaak te toneelmatig; met als gevolg dat je je bijzonder moeilijk in de personages of in het verhaal kan inleven; en dat de sfeer die zo'n film moet uitstralen er gewoon niet door komt - een groot contrast met het bijna perecte Dead Poets Society...

Een jaar terug kocht ik de dvd, omdat ik dacht dat het een Europese film was. De film stond nog niet op MM, en ik was zo fier als een gieter: eerste keer dat ik een titel toevoegde aan de site.

Nu ik 'm gezien heb, zak ik door de grond van schaamte...

Amerikaanse film met een oerdom, luchtledig verhaal; totaal niks boeiend aan. En bovendien een bende acteurs waarvan ik hoop dat ze op het eerste ruimteschip stappen als blijkt dat er leven mogelijk is op Mars.

7,6 op IMDB, maar: 14 stemmen, en 8 daarvan geven 10*, ik vermoed dat dat aangetrouwde familie van de acteurs is ofzo... Gelukkig ook 2 mensen die 1* geven.