Meningen

Wow, deze poster is (inderdaad scherper maar vooral) veel mooier dan die van mij kos. Waar komt ie vandaan?

Over de film:
Deze had ik een keer op de gok van E-bay geplukt. Op die manier had ik dus helemaal geen verwachtingen, wat de film echt nodig heeft.
De eerste helft van de film is, ik heb er geen andere woorden voor, amateuristisch. De muziek, waaronder enkele engelstalige pop/rockliedjes, is afschuwelijk gekozen (maar het moet waarschijnlijk de jeugdige onbezorgdheid van de hoofdpersonen benadrukken).
Het verhaal is magertjes maar wordt vooral erg breed uiteengezet en aan de kijker gevoerd (op een manier die ik niet van Aziatische films gewend ben). De personages zijn...dom. De eerste helft van de film bevat vooral 'gezellig samen dingen doen en daarbij constant giechelen', doorspekt met korte, inhoudsloze dialogen. De openingsscene had nog enige spanning, hoe knullig uitgebeeld ook. Maar daarna gebeurt er dus te lang niets en de film lijkt meer een of andere teen-soap.

Maar op de helft van de film verandert de toon. En dat doet de film goed. De ongeloofwaardigheid zit er inmiddels goed in, maar (mits je de film nog steeds hebt opstaan) dat eenmaal geaccepteerd, weet de film alsnog te verassen. Enkele leuke paniek- en moordscenes zijn erg goed in beeld gebracht. Waar was dit camerawerk het afgelopen uur? Van het verhaal niks verwachten, maar wel genieten van een lekkere, af en toe vrij creatieve slasher.

Zelfs binnen het genre 'goedkope Amerikaanse teen-seriemoordenaar'-film (want dat is wel de toon van de film), is dit geen hoogstaand filmpje, daarentegen ook wel te pruimen. 2,5*

PS. Het is dus geen animatie (mocht je dat door de poster denken)

Dit schreef ik vandaag nog bij Megalomaniac (2022):

Dit schreef ik eerder bij Des Teufels Bad (2024): En dit schreef ik in mijn laatste bijdrage bij Lamb / Dýrið (2021):
En laat Hagazussa nou de perfecte samensmelting van nét die drie elementen zijn. Want wát is deze film over een verstoten vrouw in de Middeleeuwen deprimerend en wat néémt Feigelfeld de tijd. Shots die maar lijken te duren en een hoofdrolspeler die de regie-aanwijzing gekregen lijkt te hebben om al haar bewegingen zo langzaam mogelijk uit te voeren. Aanvankelijk heeft dat nog uitwerking, maar gaandeweg begint het steeds meer te irriteren. Toegegeven: ik wist totaal niet wat ik moest verwachten. Ik ging enkel af op de poster (waar ik onbewust toch meer een heavy-metal connotatie bij had dan het monotone gebrom en schurende vioolspel wat je geserveerd krijgt) en de relatief hoge scores van meerdere gebruikers, maar dit valt voor mij toch negatief uit.

De positieve punten dan maar:

Het sounddesign is subliem. Werkelijk. Ik benoem de soundtrack hierboven wat negatief, maar dat is omdat het mijn grootste ergernis, de traagheid, zo nadrukkelijk faciliteert. Maar de sfeer, die zo onafgebroken huiveringwekkend aanwezig is, wordt er feilloos door neergezet, hoe repetitief het na een tijdje ook moge worden. Bovendien is de film over de gehele lengte rijkelijk aangekleed met auditieve details (knisperend vuur in een houten hut, sneeuw dat onder voetstappen platgedrukt wordt, houten wielen die moeizaam over hobbelig gras kraken), dat het de film echt tot leven brengt. Of ja, in leven houdt, moet ik dan eigenlijk zeggen.

Visueel komt het laatste kwartier dan nog uitzonderlijk sterk uit de hoek. Daarvóór was alles degelijk, maar ook veel van hetzelfde. Zelfs de mistige bossen en heuvelruggen, hoe mooi ook, leken wel in herhaling vallen. Ik merkte bij de verdrinkingsscène gelijk op dat daar het tempo voor mij prima gerechtvaardigd wordt, omdat de film er beeldend ook wat meer bij te bieden heeft. Helaas is het één van de weinige momenten die eruit springen en was het voor mij too little, too late. De kerk in het begin (zowel het exterieur als van binnen) was nog wel een plaatje dat het vermelden waard is.

Voor een debuut is dit een opmerkelijk kwalitatief geschoten en vormgegeven film, maar laat Feigelfeld alsjeblieft met een tweede komen waar een beetje meer schwung in zit. Talent komt hij niet tekort in ieder geval. Misschien wordt mijn score beïnvloed doordat ik (door voorafgaande films) mijn buik wat vol heb van traagheid, maar het zal me verbazen mocht ik deze ooit nog herzien. 2*

Grootste probleem is de toon van de film.

Wel willen aansluiten op het eerste deel, maar totaal voorbijgaan aan wat het origineel zo effectief maakte. In plaats van de stalkende Myers die hijgend in zijn masker zijn slachtoffers observeert alvorens toe te slaan, is hij hier gereduceerd tot een lompe bejaarde die van om het hoekje toeslaat. Geen opbouw, geen spanning maar een 'ordinaire' gemaskerde maniak. Een enkel moment, weerspiegeld in een huiskamerraam voel je de potentie van de dreiging nog, maar nergens wordt het effectief uitgewerkt.

Dat ook scream queen Curtis als hoogbejaarde ten tonele gevoerd wordt doet afbreuk, hoe strijdvaardig en paranoïde haar woorden ook moge klinken. Ze heeft toevallig gelijk dat Myers haar opzoekt, maar dat zij 40 jaar na dato nog altijd zo bezeten is van zijn terugkomst (haar woning nota bene tot gewapende bunker in opperste staat van paraatheid omgebouwd heeft), is ver over het psychiatrische heen.

De nieuwe familie die erbij betrokken wordt is verre van interessant. Ieder stukje dialoog dat eraan verspild wordt, is een regel te veel. Het vreemd genoeg toegevoegde streepje humor is totaal misplaatst. Om over de onbekwame journalisten nog maar te zwijgen. Maar het ergste blijft dat Myers beroofd is van juist datgene, wat hem in het eerste deel zo gevaarlijk maakte: onvoorspelbare, afwachtend opgebouwde dreiging. Ontgoochelende toevoeging aan de reeks. 2*

Ik twijfelde halverwege of ik deze voor de MM Horror-challenge onder Camp & Kitsch zou kunnen plaatsen maar daarvoor is de humor van deze bloedserieus gebrachte rolprent toch echt te onbedoeld. En hoewel de film best uit te zitten is, deze poging om de Halloween-reeks tot anthology te laten evolueren is toch wel all kinds of wrong.

De introductie van een nieuw verhaal en de weglating van Myers, kan een nobel streven genoemd worden maar die ambitie komt kwalitatief echt nergens in terug. Dat de originele Halloween hier tot tweemaal toe op een tv-scherm verschijnt, had een gedurfde middelvinger kunnen zijn maar lijkt eerder een mini-hommage en een slappe poging om zich met diens cultstatus te verenigen.

Het complot is vergezocht en heel rommelig bijeengeknutseld vanuit de losse onderdelen: een brok heksensteen, een onheilspellende video-uitzending, een aftellende oorwurm van een jingle en een Ierse Halloweenmaskerproducent.

Het plan: doorheen het land een selectie van kinderen (zij die op Hallow’s Eve om negen uur ’s avonds voor de beeldbuis zitten met dat specifieke merk masker op) de kop laten smelten. En er beestjes uit te laten krioelen. En slangen. Die via een Stonehenge-chip of middels de uitzending of het masker zich dan plots in die kop bevinden. I know, right.

Gelukkig is er iemand die het complot ontrafelt.
Lokale arts (!) vindt dat het zaakje stinkt en boekt een motelkamer in het afgelegen masker-productiestadje Santa Mira, samen met de dochter van een overleden patiënt. Hij is gescheiden, maar de plotse erotische ondertoon in hun dynamiek is toch wat onwelriekend om niet te zeggen onnodig en uit de lucht gevallen. Samen stumblen ze onverklaarbaar van de ene naar de andere clue in deze occult onderdrukte nederzetting, onderwijl achterna gezeten door robot-securitydudes, totdat evil genius Cochran hen twee keer een grand tour geeft, eenmaal van de maskerfabriek, andermaal een BTS-tour waarbij hij zijn intrige gul uiteenzet. Blijkbaar is het een 3000-jaarlijks fenomeen dat bepaalde planeten op één lijn staan en dat er dan bloed moet vloeien.

Klinkt eng? No worries, een tijdig telefoontje naar de televisiemaatschappij moet de rampspoed tijdig voorkomen: eind goed al goed…of toch niet?

Echt waar. Schrijf het maar uit. Ik wil zeggen, you can’t make this shit up. Maar they could en they did. Is het allemaal negatief? Ach, ik heb me best vermaakt. Maar het is allemaal zo gruwelijk serieus dat de film dat vermaak moeilijk aangerekend kan worden. Ik geef mezelf 2* voor deze film.

Fun fact: ex-vrouw Linda Challis, in één van de eerste scenes te zien (en dan nog drie keer telefonisch te horen mekkeren), wordt gespeeld door Nancy Kyes, die in deel 1 als babysitter Annie optrad en stierf.

Heerlijk cynische film.

Voortreffelijke weergave van een handjevol mensen die worstelen met hun eigen karakter en levensloop. Allen zijn op zoek naar geluk en worden geconfronteerd met de obstakels die hen daarbij in de weg staan.

Ik moest vaak denken aan Me and You and Everyone We Know. Beiden behandelen de zoektocht naar geluk, maar verschillen duidelijk van toon. Waar Me, You...de toon luchtig probeert te houden, is Happiness schrijnend confronterend. Ontdaan van enige relativerende ondertoon komen de personages en hun dilemma's overtuigender naar voren.

Me and You werd nogal veel genuanceerd met lievigheidjes en aandoenlijkheden. Happiness levert zonder deze melodramatische nuances een veel krachtigere film af. Toch weet Solondz goed de balans te houden tussen drama en humor, en tussen controversieel en karikaturaal.

De film leunt op zijn compromisloze eerlijkheid, de sterke acteerprestaties en uitstekende casting. De eerste die ik zie van Solondz, en kan zo snel geen film noemen die zowel qua onderwerp als kwaliteit in de buurt komt. Laat de volgende maar komen. 4,5*

Erg charmant.

Jammer dat ik al wist wie de killer was. Verantwoordelijk voor deze spoiler: de trailer van deel twee in de bios. Beetje vreemd.

Veel doet het er niet aan af; de film leunt meer op het komediegehalte. De moord op Tree en slechts zijdelings wat overige kills dienen meer als kapstok om op speelse wijze een Cluedo-sausje over het Groundhog Day-gebeuren te gieten.

Beetje flauw om het hier over repetitiviteit te hebben, al zal een film als dit toch de juiste middelen en timing moeten toepassen om terugkerende elementen niet vervelend te laten worden. Happy Death Day slaagt wel, en iedere beleving is net iets anders maar had toch het gevoel dat het wat scherper mocht met de humor. Ook qua tempo en misschien editing wil je dat het eigenlijk iets sneller gaat dan je kan bijhouden.

Grote troef is wat mij betreft Rothe, die zowel geinig, aandoenlijk, bitchy en gevoelig geloofwaardig overkomt. Haar (en overig) acteerwerk is wel van dat typische highschool-gehalte: beetje ludiek en een tikkeltje aangezet. Past gelukkig prima in het concept.

Op naar deel twee wat mij betreft. Snel, voordat een trailer voor deel drie die gaat spoilen. 3*

Als je een zwak hebt voor de boeken, het verhaal en de wereld van Harry Potter, scoren de films waarschijnlijk automatisch een voldoende.

The Deathly Hallows is een wat liefdevollere behandeling van het verhaal, en dat is wel zo prettig voor de kijker en boekliefhebber. Rustiger en geduldiger, met duidelijkere focus. Ook lijkt de nadruk te verschuiven van puur plot naar meer sfeer en onderhuids gevoel. De scènes onderweg bijvoorbeeld ogen radeloos, ook wanneer dat niet met dialoog ondersteund wordt. Ook de humor is wat beter gedoseerd tegenwoordig. Wat volwassener, het is al vaker gezegd.

Toch vind ik deze film niet al te sterk op zichzelf staan (we zijn tenslotte een film aan het kijken, niet enkel een boekverfilming), al is het geen argument; we kijken de film in juli wel als geheel. De scène in Goderics Eind was wel redelijk creepy en degelijk opgebouwd.

Visueel is de stijl flink gegroeid sinds deel één, al blijf je het idee hebben dat er meer inzit. Zoals de animatie van de Relieken; leuk idee, aardige stijl en kleuren, maar het design van met name de koppen van mensen is lelijk. Toch zijn de duistere visuele stijl en gematigde kleuren beter voor de ogen dan het kleurgeknetter uit de eerste delen.

Minder 'magie', minder haast en minder nadruk op het verhaal alleen maar meer sfeer en steeds verbeterende stijlvoering. Deel 2 moet het afmaken. 3,5*

Ja heerlijk!

Tot mijn verbazing gek genoeg, want op papier (“er gebeuren onverklaarbare dingen in het huis”) en ook samen met het eerste kalme half uur geeft het niet meteen prijs wat voor sfeervolle film dit is. Goed, het verhaal zal je niet omver blazen maar er is toch een aantal dingen dat deze spookhuisvariant ferm overeind houdt.

Het eerste is vooral het script, dat met een zelfverzekerd tempo de verhaallijn van het gezin, verweeft met de geschiedenis van het huis. Dat gezin voelt als een echt gezin, wat gezien de dramaturgische toetsen (zoon met kanker, geldgebrek, verhuizing op handen) geen vanzelfsprekendheid is in dit soort films.

Fijn acteerwerk, geloofwaardige dialogen en van die korte kleine momentjes waarop personages hun handelingen en reacties niet door clichés laten leiden, maar net effe anders reageren. Geeft de vele jumpscares toch vaak een fris randje mee, waardoor de spanning intact blijft; je voelt je er zelden door genept.

De spannende scenes zijn bovendien erg sterk ge-edit (waardoor spanning snel oploopt) en hoogtepunten worden net langer dan gebruikelijk aangehouden. Niet altijd consistent in stijl maar wel constant met de sfeer intact.

Einde doet een beetje rommelig aan, maar voor de rest is dit een bovengemiddeld spookhuis, met een sympathiek verhaal en aangenaam grimmige sfeer. 4*

Een film naar mijn hart.
Een slasher die zomaar opduikt en zonder al teveel gelul gewoon ongegeneerd, zeer creatief en expliciet aan het moorden slaat. De perfecte verhouding tussen gore en spanning, en beide elementen zijn extreem kundig uitgevoerd. Daarbij blijft de film geloofwaardig, de handelingen van de personages lijken logisch, menselijk.
Slechts twee dingen weerhouden mij ervan deze film het volle pond mee te geven. Ten eerste het totaal misplaatste nummer van Muse. Een prachtig nummer, maar absoluut niet ondersteunend, eerder afleidend. Echt onbegrijpelijk lelijk. Daarnaast de twist, die mij compleet overbodig aandoet, en de geloofwaardigheid van de film enigszins onderuithaalt. Nou ja onderuithaalt...voorheen was de film lekker ongecompliceerd, maar tegelijk stylistisch perfect, foutloos. De twist lijkt de film naar een hoger plan te willen brengen, wat nogal geforceerd overkomt en wat de film simpelweg niet nodig heeft. Was het maar een motiefloze, psychopatische Nahon gebleven...

Het zou de eerste slasher zijn geweest die 5* van mij had gekregen en ik had ze erg graag willen geven. Zonder bovenstaande twee puntjes was dat zonder twijfel gebeurd ook. Daarentegen heeft de film ruim, ruim genoeg in huis om te vermaken. Sterker nog, het blijft een zeldzaam pareltje binnen het genre en sowieso een hele verademing als film. Een film die laat zien dat verhaal/plot niet eens zo belangrijk is, wanneer de rest tiptop in orde is. Very well done. 4,5*

De eerste Tsukamoto die van mij meer dan 3,5* krijgt.

Veel intenser dan Vital, veel genuanceerder dan Tetsuo, veel duidelijker in zijn doel dan Snake of June.

Tsuka's stijl beviel me bij bovenstaande films erg goed, en het is meteen hèt grootste pluspunt van Haze. Perfect gedoseerde weirdness in een montage die haast vlekkeloos te noemen is. Geluid en beeld sluiten naadloos op elkaar aan en dragen bij aan een indrukwekkend intense sfeer. Constant beklemmend, met enkele scenes die je echt de rillingen geven. Ben zelf niet zo dol op kleine ruimtes en deze film weet perfect op die claustrofobische angsten in te spelen met al dat gekruip en gesleep.

Zei laatst bij The Omen dat het wel lang geleden is dat ik een film 'eng' genoemd heb, deze komt verdomd dicht in de buurt. 4,5*

Indrukwekkend.

We volgen Floria, een verpleegkundige op de chirurgische afdeling, gedurende een turbulente dienst. De afdeling is nagenoeg vol en ze zijn onderbemand. In wat voelt als real-time zien we haar van hot naar her bewegen wanneer ze patiënten verzorgt, familieleden te woord staat en overlegt met collega's. Onderwijl draagt ze verantwoordelijkheid voor een stagiaire en blijft de telefoon die ze op zak heeft maar rinkelen.

In een haast tastbaar ondraaglijke portrettering van een nijpende onderbezetting zien we Floria zichzelf handhaven in situaties die in toenemende mate haar professionaliteit, bekwaamheid en handelingsvermogen op de proef stellen. Een ontzagwekkend ingetogen rol van Leonie Benesch als Floria, die onontkoombaar verbeeldt wat voor uitdaging het moet zijn om je menselijkheid te behouden onder deze drukkende omstandigheden. Wát een prestatie, zowel voor personage als actrice.

Legio voorbeelden van die menselijkheid zitten doorheen de film gestrooid aangezien verschillende patiënten op de meest uiteenlopende manieren zorg verleend dient te worden. Ze vragen om aandacht, pijnstillers, medeleven, onderzoeksresultaten, pepermuntthee, een snelle blik op een foto of reanimatie en telkens voel je als kijker een handvol andere acute situaties in de wacht staan: de manier waarop Floria temidden van al die chaos haar geduld en mededogen blijft kunnen aanwenden is wonderlijk - en bijzonder effectief in beeld gebracht.

Scene van het jaar was voor mij wanneer ze (compleet instinctief) een panikerende, beduusde oude vrouw met een slaapliedje tot rust weet te brengen. De camera pant tijdens het liedje naar buiten, waar auto's over de snelweg suizen. Een indrukwekkend staaltje ad-hoc oplossend vermogen, hartverwarmend uitgevoerd, terwijl het leven buiten gewoon door lijkt te gaan.

De laatste vijf minuten markeren het einde van haar dienst en het lijkt alsof regisseur Volpe wat extra's in die afronding heeft willen stoppen. Stijlbreuk is het niet, al voegt het wel iets kunstmatigs toe aan een film die juist floreerde op een naturalistische aanpak. Het weerhoudt me denk ik net van de hoogste score, maar alsnog blijft overeind dat dit een mooi geschoten inkijkje in een urgente kwestie vormt, die bolstaat van de menselijkheid. Must-see 4,5*

Ja, ik vond dit dus ijzersterk.

Genoeg op af te dingen. Redelijk anonieme soundtrack. Irritante en/of overdreven personages te over. Enkele (zeer) slechte acteurs. Overwegend ongeïnspireerd camerawerk.

Waar deze film onder andere wél op pakt, is dialoog en delivery. Zelfs de hoofdpersonen lopen niet over van charisma; er heerst wél een goede chemie tussen de belangrijkste personages. Ook al zijn hun grapjes niet grappig, je snapt dat zij ze grappig vinden. En eerlijk: ik vond veel (zoals de ontluikende romance in het fotohokje of het onderonsje met de belofte van Spanje) geloofwaardig bedacht én verwoord tienergedrag.

Ook reacties op en interacties met de moordenaar zijn geloofwaardig. Soms misschien een beetje uitdagend naar het genre toe zelfs. Ik vond de eerste moord die [ik weet even niet meer hoe ze heet; onze hoofdpersoon] aanschouwde, nee zelfs toestemming voor moest geven uiteindelijk, erg effectief maar ook redelijk uniek.

De moorden zelf zijn misschien grotendeels saai, simpel of (met) weinig (gore) in beeld gebracht; de spanning hangt er constant goed omheen en wordt telkens weer effectief opgebouwd.

Zowel de vormgeving van de attracties als de uitgewerkte ideetjes die er aan ten grondslag liggen zijn goed. Bij de een meer dan de ander, maar er is effectief nagedacht over wat een geslaagde spookhuisbeleving is of zou kunnen zijn.

Ok, genoeg dissonanten in deze film en op sommige punten had er meer ingezeten maar als je je openstelt voor de dingen die Hell Fest wél goed doet, zul je merken dat dat eigenlijk de belangrijkste dingen (kunnen) zijn voor een slasher als deze.
En niet om mezelf vrij te pleiten: maar dan maakt het eigenlijk helemaal niet uit hoe die hoofdpersoon ook alweer heette. 4*

En jawel, daar is ie. Mijn eerste vijf sterren voor een horror.

Ik verwacht dat Hereditary het predikaat horrorklassieker niet lang kan ontlopen. Critici staan natuurlijk te popelen om indiefilms als dit van het label (al dan niet voorzien van het voorvoegsel 'instant-') te voorzien, zeker als het gaat om een debuut. Maar gezien de vele effectief omgebogen genre-elementen (badinerend ook wel cliché's genoemd), de uitvoerige investering in de emotioneel-dramatische component als wel de consequent cumulerende huivering als gevolg daarvan, is het niet moeilijk te voorspellen dat deze in retrospect het boegbeeld is gaan vormen voor een stroom aan navolgelingen.

Noem het een bevlekking door arthouse of bestempel de stroming (voorbarig) als elevated horror; de nieuwe benamingen zullen wat elitaire lading aan zich hebben kleven. Maar omdat Hereditary teruggrijpt op lang opzij geschoven elementen die elementair zijn voor een empathische vorm van griezel én zich ontdoet van goedkoop effectbejag dat het genre lange tijd uitgehold en tot op sterven na dood vercommercialiseerd heeft, is het ergens ook wel logisch dat de nieuwe etiketten zich willen onttrekken aan het low-culture-gehalte dat onlosmakelijk met horror verbonden leek te zijn.

Dat klinkt allemaal pretentieus, maar eigenlijk is wat Aster hier neerzet, even effectief als kinderlijk eenvoudig. Hij zorgt simpelweg dat we meevoelen met de protagonisten, voordat hij ze bestookt met ellende. Dat wil niet zeggen dat zijn middelen daartoe niet ook uit ellende kunnen bestaan. Hij lokt ons het gezin namelijk binnen met de dood van een van de familieleden en - zonder dat het verdriet gelijk overslaat - je voelt als kijker door de elegie van Annie wel haarfijn aan dat oma's leven een getroebleerd licht over haar en het gezin geworpen heeft, dat ook na haar dood zijn sporen zal nalaten. Hier en daar wat bevreemdende elementen (wat lacht die man vreemd naar Charlie), wat subtiele vooruitwijzingen naar latere tragiek (de noten-allergie van Charlie), maar met de begrafenis van oma word je als kijker bovenal de tragische belevingswereld van het gezin binnengetrokken: Peter die zijn bed niet uitkomt; Annie haar treurige grafrede; Charlie die de nacht in de boomhut heeft doorgebracht en vader Steve die het een beetje bij elkaar probeert te sprokkelen.

Dat het verlies uit de proloog zijn impact op het gezin heeft is duidelijk, dat het de kampen verdeelt over verschillende manieren van verwerkingen eveneens. Extra druk komt van de deadline die Annie opgelegd krijgt - en die haar voelbare stress oplevert. En net als je denkt te kunnen settelen in deze nu al wankele gezinsdynamiek - middels het feestje van Peter misschien zelfs denkt wat stoom af te kunnen blazen - slaat Aster met de dood van Charlie eigenlijk pas echt toe. Was de rouwverwerking eerder al verdeeld, ergens tussen de apathische Peter en hysterische Annie, bevindt zich dan het daadwerkelijke speelveld waar Aster vanaf dan zijn horror over heen kan uitstorten. Hij trekt het nog even lekker uit elkaar aan de eettafel waar, door een plotse tirade van Annie, gevolgd door de kalm terugkaatsende vraag van Peter, het gezin daadwerkelijk emotioneel ontwricht genoemd kan worden. Prachtige scene.

Zoals gezegd, het zijn geen nieuwe elementen die Aster daarna introduceert; we hebben het allemaal al eens eerder gezien. De waanbeelden, een creepy kind, een boekje met tekeningen, de séances, de nachtmerries en de occulte sferen waar alles steeds verder, steeds fantastischer in ondergedompeld wordt. Zijn geduldige investering in oprecht drama zorgt simpelweg voor voldoende voedingsbodem. Hij wordt daarbij enorm geholpen door een al even geduldige en beheerste cameravoering en een soundtrack die eens met recht verontrustend genoemd kan worden. De optelsom heeft bakken met sfeer als uitkomst, die - als je erdoor gegrepen wordt - daadwerkelijk onder je huid kruipt en daar tot het einde toe oncomfortabel kriebelend blijft zitten.

Af en toe moet er ontlading zijn, dat weet Aster ook. Daarom krijgen we lange tijd na het ongeluk nog eens het ontbindende hoofd van Charlie vol in beeld. Vliegt na alle krijsende onmacht van Annie plots Steve in brand. Wordt er na een van de weinige jumpscares onverwacht versneld middels een achtervolging. Het zijn kleine momenten waar Aster je op adem laat komen, om vervolgens de spanning weer op te voeren.

Dat hij voor het einde niet kiest voor volledige ontlading maar de afslag naar een occult zweverige fade-out neemt, zal niet iedereen kunnen bekoren; ik geloof heilig dat hij met het vermijden van een nauwsluitende logica of ontploffend bloedbad, de definitieve garantie op klassieke horrorstatus bezegeld heeft, zoals we die te zijner tijd ook aan bijvoorbeeld The Shining, Rosemary's Baby of The Thing meegegeven hebben. Een einde met ademruimte, een bezwerende openheid die we tot in het einde der tijden, met behoud van vraagtekens, kunnen in- en aanvullen met onze gevoelens en gedachten.

We worden weer eens betrokken bij de gebeurtenissen en personages van horrorfilms. Dat is uiteindelijk Asters grootste verdienste en hoe simpel het ook moge klinken, na herziening staat de effectiviteit ervan nog steeds als een huis. Een effectiviteit die voor mij een favoriet maar ingedut genre van nieuw elan voorziet. Waarvan ik hoop dat het veel navolging vindt. En wat mij tot de volgende uitspraak brengt - ik ga het gewoon zeggen: Hereditary is de beste horrorfilm die ik ooit heb gezien. 5*

Leuk.

Grootste pluspunt is eigenlijk het basisidee. Een door alles en iedereen aanbeden idool die bezeten raakt van de vergankelijkheid van haar schoonheid en roem. Tot in het extreme doorgevoerd; van de gillende massa's fans en lyrische fotografen om haar heen tot haar eigen verdorvenheid en minachting die er het product van zijn. Leuke toevoeging is de entourage van moeder, assistent Hada en de beauty parlor, die op onethische wijze mollige meisjes in modellen omtovert.

Jammer dat het politieverhaaltje erdoorheen geweven wordt, want het voegt, naast wat grijze kantoorbeelden en quasifilosofische meta-analyse, weinig toe. Sterker, het lijkt een beetje de angel uit de andere verhaallijn te halen, door de idealen van uiterlijke schoonheid als hoogste haalbare te relativeren. Betreffende scenes maken dat de film onnodig langdradig aanvoelt. De obsessie en intensiteit is in een film als Black Swan haast ondraaglijk voelbaar, hier kijk je het toch redelijk ongeroerd aan.

Een visueel fenomeen zag ik er helaas ook niet in, al schuilt achter mise-en-scene, kleurgebruik en camerawerk overduidelijk visie, met veel gevoel voor detail weergegeven. Maar om nou in superlatieven te spreken. Deed me veelal denken aan Survive Style 5+, die voor mij toch duidelijk de betere van de twee is. Gezien het onderwerp had het wel compleet over the top gemogen.

Een vermakelijke film maar mist de intensiteit of visuele overdaad om echt hoog te scoren. 3*

Allesbehalve voorspelbare film. Ik verwachtte in ieder geval niet dat er nog filmmakers waren die het lef hebben een dergelijke, enorm flauwe en simplistische plottwist als climax te presenteren. Herkauwde troep zonder toegevoegde waarde. 1,5* voor Dakota Fanning, die ik nog nooit had gezien.

Messcherp.

Film over het spelletje achter het spelletje. Het tweede spelletje is basketbal; het eerste de politiek erachter. High Flying Bird volgt agent Ray, die plannen heeft het politieke spelletje naar zijn hand te zetten gedurende een lock-out - een soort patstelling in onderhandelingen waarbij er niet gespeeld wordt - en daar wonderwel in slaagt.

Als kijker volg je hem terwijl zijn plannetjes ontvouwen, zonder dat (je weet of) je van de inhoud op de hoogte bent. Zijn vergaderingen, onderhandelingen en manipulaties nemen je mee door hun street-scherpte en knappe delivery.

Daar weer onder zit een knap verwerkt, typisch sportfilm-element van competitiviteit met David-Goliathsausje, getuige Ray die ons nu en dan een inkijkje in zijn emotioneel geladen drijfveer geeft. De voldoening om de bal van de grote jongens af te pakken, al is het maar voor even. Geinig om dat element in het politieke spelletje te verwerken, terwijl er van de sport zelf geen scene in zit.

Een sportfilm zonder sport dus. Je krijgt er een boel heerlijke dialogen voor terug, die vaak even onnavolgbaar zijn als hypnotiserend effectief. In feite zoals bij iedere sportfilm, zijn ook hier de spelers indrukwekkend bedreven, en hoef je niet altijd te snappen hóe ze het doen, om te weten wát ze zeggen, of wie er wint. Erg knap gedaan. 4*

Ik ben in de loop der tijd toch een beetje fan geworden van Robert Pattinson, met name door zijn vertolkingen in The Lighthouse, The Devil All The Time, Good Time en het recente Mickey 17. Hij was veelal de reden om deze film eens aan te zwengelen, want van Denis zag ik eerder alleen Vendredi Soir, die ik op 1* heb staan.

Ook deze kon me niet helemaal bekoren. Ja, het is een wat ongebruikelijke film die genre-elementen verzamelt en bundelt met enkele gewaagde scenes en een overall gevoel van ongrijpbaarheid; het eindresultaat is niet altijd even boeiend en soms ronduit opzettelijk vaag en onbevredigend.

In feite vond ik het eerste half uur, als Pattinson met de jonge Willow opgescheept zit het meest intrigerend, de flashbacks naar de missie worden gepresenteerd als een verklarende backstory, maar zijn irritant rommelig en artsy en de scenes met de inmiddels opgegroeide Willow geven weinig verdieping en leiden uiteindelijk tot een een wat zinloos aandoende fade-out.

Geen idee wat deze film uiteindelijk te zeggen heeft en op cinematografisch vlak doet het wat amateuristisch aan. Mijn 2,5* vormt de waardering voor een handvol scenes die het geheel overeind houden en het degelijke acteerwerk van met name Pattinson en Binoche, maar het is vast niet voor niks dat ik deze in twee sessies wat plichtmatig uitgezeten heb.

Lovitz heeft constant een erg sullige uitdrukking op zijn bakkes, wat in deze film wel een pluspunt te noemen is. Carrere lijkt in de eerste instantie miscast, heeft totaal geen gevoel voor timing/humor. Daarentegen was zij het enige dat het kijken van deze flauwe film, vol infantiele en voor de hand liggende grappen, de moeite waard maakt. 1*

Grappige raamvertelling die nergens echt verrast of serieus beklijft, maar wel meerdere malen een kleine glimlach wist te ontlokken. Aandoenlijk maar nooit aangrijpend. De titel dekt de lading perfect wat mij betreft. 2,5*

Jaaa, wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Film met een nogal statische spanningsboog omdat a) er niet al te veel ontwikkeling in zit, b) er niet al teveel dreiging van de bad guy uitgaat en c) er niet zo heel veel op het spel lijkt te staan.

Moordenaar Emmett Myers gijzelt twee vrienden op weg naar Mexico en houdt hen gedurende de film onder schot in een poging aan de politie te ontsnappen. Versneden met beelden van de politie die hen via een kleine optelsom aan aanwijzingen en ooggetuigenissen uiteindelijk op het spoor komt en Emmett inrekent. Een paar scenes die volgens mij voor twists en turns moeten doorgaan, zoals het verwisselen van de kleding, het onklaar maken van de radio en het achterlaten van de huwelijksring maar ook al waren dat ingevingen waar het publiek destijds van onder de indruk was, nu kijk je er toch niet echt meer van op.

Meerdere keren denk je dat het overmeesteren van Emmett met zijn blaffertje toch niet zo moeilijk moet zijn voor de twee gegijzelden, waardoor de gewichtigheid in dreigende dialoog zich eigenlijk nooit in werkelijke spanning laat vertalen. De zogenaamde nation-wide manhunt neemt op een gegeven moment ook vrij belachelijke proporties aan, zeker gezien de wankele constructie van aanwijzingen waar het gezag het mee moet doen. Ook wanneer Emmett dan eindelijk overmeesterd wordt, levert dat een nogal potsierlijke scene op. Ik kon moeilijk door de knulligheid van het geheel heenkijken. 2*

Niet goed.

Verre van spannend filmpje dit. Je gelooft niet dat mensen zich in zo'n bunker laten opsluiten; wanneer dan ook blijkt dat de vork anders in de steel zit, komt dat niet alleen volledig volgens verwachting, het komt ook te laat.

Op zich wordt er visueel wel aardig gespeeld met verschillende scenario's maar de ontvouwing van de plotwerkelijkheid brengt totaal geen spanning teweeg. Wil ook niet echt helpen dat Liz eigenlijk maar een pathetisch wicht is (have you ever craved anyone so much you didn't exist anymore?. Get a life).

Eigenlijk zet alleen Knightley een aardige rol neer, Birch lijkt een beetje te verzanden in haar rol van bitch die doet alsof ze slachtoffer is. Harrington ken ik met name van Dexter en tussendoor films als Ghost Ship; is de afgelopen 10 jaar niet echt gegroeid qua acteertalent.

Zag achteraf dat de score door Clint Mansell verzorgd werd, is me vrij weinig van bijgebleven.

Niet spannend, terwijl wel als zodanig gepresenteerd. Beetje zwak 2*

Blijft leuk dit soort verzamelingen.

Valentine’s Day 3,5*

Fijne aftrap. Klein, simpel, beetje overdreven acteerwerk wat prima past in de toon, die nog het meest weg heeft van een macaber sprookje. Onschuldige horror met een knipoog.

St. Patrick’s Day 3*

Wederom vrij luchtig, maar verontrustend genoeg in beeld gebracht. Paar leuke vondsten. Jammer dat de absurditeit steeds komischer wordt en zich steeds verder verwijdert van horror.

Easter 3*

Beetje slap verhaaltje, maar effectief gefilmd. Eén compleet voorspelbare jumpscare die me tóch deed schrikken en een heerlijke vieze verbeelding van het paasbeestje.

Mother’s Day 2*

Saaie uitwerking van een ook al niet zo creatief uitgangspunt. Toch een feestdag waarbij je meer vrijheid hebt, lijkt me. Tamelijk sfeerloos.

Father’s Day 4*

Heerlijke kortfilm. Sfeervol vanaf het begin, sterke emotionele component en met genoeg mysterie om te blijven nazinderen. Vermijdt perfect de valkuil van geforceerd een nauwsluitend verhaal te willen vertellen en weet toch onder de huid te kruipen.

Halloween 1*

Afschuwelijk. Goedkoop, slecht gespeeld en sterk leunend op sadisme maar compleet zonder sfeer of spanning verbeeld. Gebruik van emoji was nog wel geinig.

Christmas 1*

Belachelijk plotje met af en toe een kerstboom op de achtergrond en jingles op de geluidsband. Slap idee, al even inspiratieloos uitgewerkt. Cheap Black Mirror knock off.

New Year’s Eve 2,5*

Begint lekker ongemakkelijk, maar verloopt vrij voorspelbaar. Niet echt grappig, niet echt horror maar ook niet verkeerd.

De dwarsdoorsnede levert vaak minstens één toppertje op, in dit geval duidelijk Father’s Day. Jammer dat bij korte films de nadruk eerder ligt op humor dan horror en op verhaaltje-vertellen boven sfeer, maar je bent er ook snel genoeg door heen om echte ergernis voor te zijn. 2,5* exact gemiddeld.

Fascinerend project van LeBoeuf!

Als we er gemakshalve vanuit gaan dat dit grotendeels autobiografisch is (zowel de jeugd van Shia als de latere verwerking ervan), getuigt deze film van een zeldzaamheid om te koesteren. Niet alleen omarmt Shia zijn status als controversieel filmacteur, hij maakt ons als publiek op openhartige wijze deelgenoot van zijn ontwikkeling als opgroeiend adolescent, als artiest en als mens. Zijn script lijkt zowel een manier om met zijn jeugdtrauma’s (in het bijzonder binnen zijn verhouding met zijn vader) in het reine te komen als een vernuftige wijze om (zoals vaker) het persoonlijke aspect te verweven met een artistieke (en daarmee publieke) uitingsvorm om die stap te kunnen maken.

Alles aan deze film ademt een zeker zelf-therapeutisch gehalte; kunst met een emotionele en intiem persoonlijke noodzaak, ogenschijnlijk met primair doel om zijn eigen shit op een rijtje te krijgen maar Shia weet in zijn vertaalslag toch een mooie balans te vinden. Bij projecten van dit hyperpersoonlijk, confessioneel gehalte ligt melodrama van het gênante soort al snel op de loer; maar dat wordt hier kundig vermeden.

De disfunctionele vader-zoonverhouding krijgt genoeg reikwijdte in misstappen en uitbarstingen die makkelijk te veroordelen zijn, maar tegelijk in begrijpelijke oorzaken en goede bedoelingen gegrond worden. De ene keer schrijnend, dan weer luchtig. Het heeft constant iets ostentatiefs (kijk hoe gemankeerd mijn jeugd was); het script en de kundige regie geven het een coherente, dromerige sfeer en look mee die de film ver boven de middelmaat doen uitstijgen - het persoonlijke aanwenden om iets universeels te maken.

Het eindproduct is even ongrijpbaar als Shia’s persona zelf: open en kwetsbaar tot op het bot, maar daarmee ook onafgebroken zelfbewust en uiterst meta-verhalend tot het punt dat je niet meer weet waar de biecht overgaat in de vertelling. Het beste voorbeeld is het simpele gegeven dat Shia zelf de rol van zijn vader op zich neemt. Een manier om zich volledig op te laten gaan in het perspectief dat hem getekend heeft; anderzijds een perfect excuus om zijn range als acteur te etaleren.

Volle overgave, zowel als acteur als schrijver, en ergens along the way weet Shia zijn ontwikkeling als mens te gebruiken om zich te ontplooien als artiest. Niet veel die hem dat nadoen. 4*

Charmant indie-filmpje.

Zo eentje die bij aanvang niet gelijk blootgeeft uit welke hoek we het onheil moeten verwachten en zelfs wanneer duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit, blijft er nog altijd genoeg ongewis. Voor mij zijn dat pluspunten; het geeft de film een mysterieus tintje mee dat tot lang na de film intact blijft en mag voortduren.

De film neemt dus de tijd voor er daadwerkelijk iets gebeurt en zelfs dan maar mondjesmaat. Er wordt allereerst geïnvesteerd in het pas getrouwde koppel. Zij verblijven voor hun huwelijksreis in het vakantiehuisje van de familie en hebben die pasgetrouwde-kunnen-niet-van-elkaar-afblijven-dynamiek. Wanneer na een slaapwandeling in het bos deze dynamiek scheef begint te lopen, wordt steeds meer duidelijk dat er iets niet helemaal pluis is met Bea.

Vrouwlief blijkt namelijk dankzij een implantaat onder controle te staan van een onbekende groep (buitenaardse?) entiteiten en lijkt als een marionet verder te bewegen à la Invasion of the Body Snatchers. Zij probeert zichzelf de details van haar persoonlijkheid als mens nog in te prenten maar het duurt niet lang voor manlief Paul doorheeft dat zijn kersverse echtgenote zichzelf niet is.

Het is niet alleen de horror van de bodysnatch (of zelfs maar de bodyhorror uit haar snatch) die ons de stuipen op het lijf moet jagen; er wordt duidelijk gemikt, de tragiek van een liefde die uit elkaar dreigt te vallen. Ik vond dat niet zo schrijnend als wellicht de bedoeling was, vooral omdat ik de chemie tussen de twee nooit echt overtuigend of aanstekelijk heb gevonden, misschien eerder een beetje irritant.

De film als geheel vond ik erg sfeervol en de gestage onthulling met behoud van mysterie op het einde vond ik perfect, maar de film blijft ook op wat medium-hoog vuur doorsudderen en weet nooit echt uit te halen, waardoor het geheel toch wat tandeloos blijkt. 3*

Heb net de film gekeken en ik vond em behoorlijk tegenvallen.
De film begint al met een enorm lange aanloop waarin je het moet doen met kleine elementen zoals het handje vasthouden in de lift en het steeds terugkerende tasje. Nu houd ik wel van een gedegen (spannings)opbouw, maar na een tijdje werd het gewoon saai. Dat tasje was op den duur ook niet eng meer, hoe vaak die ook terugkomt.
Er wordt niet echt gebruik gemaakt van schrik-effecten, althans niet visueel. Het geluid (met goede timing) zorgde voor enige schrikmomenten, maar omdat er visueel zo weinig gebeurd (een schim die juist uit beeld loopt, een vieze liftknop, het tasje-dat-hier-de-vorige-keer-toch-echt-niet-lag etc.) volgt de teleurstelling vrijwel gelijk na het schrikken. Bij de watertank zat ik toch wel even op het puntje van mijn stoel, en toen er van binnenuit deuken in geslagen werden viel ik er zelfs bijna af, maar over de hele film gezien is het te mager.
Ik vond de hoofdpersoon ook niet echt goed acteren, al moest ze ook wel erg veel moeite doen om een irritant en bovendien zeer ongeloofwaardig karakter neer te zetten(als je je kind kwijt bent, dan roep je haar. Hard. Wat je niet doet is haar naam mompelend het hele gebouw doorzwerven)(en als je haar dan terugvind, dan mag je haar best een standje geven). Het einde (vóór het tien jaar later geval) vormde voor mij slechts de climax van het ongeloofwaardige. Doet ze alles voor haar kind, vecht ze voor de voogdij blabla, laat ze haar kind achter. Wellicht dat hier enige dubbele laag/diepzinnige gedachte achter zit, ik zie m toch echt niet.
De dialogen vertonen hetzelfde ongeloofwaardigheidsgehalte. Met name de scene waarin Yukiko terugkomt in het appartement en haar moeder ziet. Na tien jaar. Niks gehoord en niks gezien. Zegt ze: 'Heb je al die tijd hier gewoond?'
Ik ga toch even een vergelijking maken, al vraagt de film daar niet om: Ringu bevat veel betere schrik/spanningselementen en zowel Ringu als The Eye hebben een stevigere bodem, namelijk een verhaal. En hoewel Dark Water (met name in de flashbacks) heel mooi in beeld werd gebracht, vond ik zelfs dat bij The Eye nog indrukwekkender.
Kortom, de film was een behoorlijke tegenvaller. Wellicht dat mijn verwachtingen inmiddels te hoog lagen, maar dat praat de film nog altijd niet goed. Desalniettemin zat ik ook niet de hele film onberoerd op de bank, en was ik af en toe ook onder de indruk van het gedegen camerawerk en kaderkeuze. Bij herziening kan er misschien nog een halfje bij, maar voorlopig blijft het een 2,5*

Uiterst sfeervol.

Wingard weet op een uiterst effectieve manier lang de spanning vast te houden én in te lossen. Niet je standaard serial-killerhorror - ook al zitten er enkele stevige kills met bescheiden gore in - je kunt het best beschouwen als een portret en een kijkje in het hoofd. Qua spanningsopbouw een beetje vergelijkbaar met Blue Ruin, al is de invulling significant anders.

Bowen (die een geweldige rol speelt) blijft lang op afstand, en als kijker probeer je zijn hobbyistische activiteiten te rijmen met de liefdevolle relatie die hij tegelijkertijd lijkt te onderhouden. Het is die onzekerheid die de voedingsbodem is voor veel spanning en onvoorspelbaarheid omdat je niet precies weet wat hij denkt, voelt of wat zijn motieven zijn. Knap hoe dat vastgehouden (én ingelost) wordt door Wingard.

Audiovisueel zeer effectief, al is de veel genoemde shake cam en overdreven spel met onscherpte ongebruikelijk genoeg om je bijtijds uit de film te halen. Toch weet het een bepaalde verontrustende sfeer over te dragen, dus je kunt het moeilijk overbodig noemen. Een trucje is het, maar wel eentje die werkt.

De ontknoping mag dan een beetje vergezocht zijn maar de acteurs weten het geloofwaardig over te brengen en het ultieme einde is simpelweg sterk. Lekker om Wingard eindelijk weer met een 4* te belonen.

Jaaa, lekker hoor. Vriendinnenclubje in Covid-isolatie doet seance via Zoom. Savage maakt gretig gebruik van het compleet gelegitimeerde gebrek aan samenhang tussen zes schermen en creëert op ieder scherm minstens één effectieve scare of andere gruwelvondst, waarvan ik vooral het beeld van die zwevende meid boven het zwembad nog goed voor geest heb: zo effectief gedaan.

Gaat jammer genoeg nét een scene te lang door, alvorens de (geinig vormgegeven!) aftiteling in beeld komt maar overall echt een effectief filmpje. 3,5*

Nou zeg.

Positieve reacties te over hier. Blijkbaar genoeg fans van begin jaren ‘80 die er genoegen mee nemen een blauwprintje van hun favo decennium op celluloid te zien, want naast de vakkundige manier waarop West het tijdperk doet herleven, valt hier weinig te beleven.

Stijlvolle locatie, primo sfeer, degelijk acteerwerk en een spookachtige soundtrack doorheen de film. Allemaal heel erg degelijk in 16mm, met zelfs shots en close-ups die regelrecht schatplichtig zijn aan de jaren ‘80. Maar moet er niet ook wat gebeuren?

De hele eerste helft is totaal irrelevant, de tweede helft - toegegeven - bevat wel wat eerie momenten, maar vanaf het shot met het occulte-bloedbad-achter-de-deur (wat een zwaktebod was dat) gaat het eigenlijk steeds meer mis. En dat einde, wat een sof.

Het ziet er mooi uit, echt waar. Overtuigend tijdbeeld met al even overtuigende sfeer. Maar inhoudelijk heeft het uiteindelijk weinig om het lijf. 2*

Een zwangerschap maakt een vrouw extra kwetsbaar; in beginsel vind ik dat een erg intrigerend uitgangspunt voor een horrorfilm. Ook de vermenging met (Mexicaanse) folklore is dan iets waar ik best voor kan warmdraaien.

Uiteindelijk ontbrak het me hier wat aan coherentie of motieven of - ik moet toegeven dat ik deze wat laat op de avond zag - er gaat het een en ander aan me voorbij. Dus de hoofdpersoon heeft een (lesbische) liefdesrelatie links laten liggen voor een wat sociaal meer geaccepteerd en uitgestippeld levenspad? Maar waarom bemoeilijkt Huesera haar levenspad, en onderhoudt haar vingergekrak meer dan een auditieve overeenkomst met diens karakteristieken of motieven?

Hoewel het einde met al dan niet metaforische hellegang me beeldend best kon bekoren, het geheel doet me toch een beetje als los zand aan. 2,5*

Sterk.

Met credits, first and foremost, naar de vechtscènes, die zowel qua inhoud als registratie, magnifiek te noemen zijn. Met telkens de juiste angles, perfect versnelde of vertraagde beelden, sfeervol belicht en een goede inhoudelijke afwisseling. De inzet van CGI en wires tijdens de gevechten is gedoseerd en geeft hoogstens net dat vernislaagje mee aan de sowieso prachtige choreografie. Weinig films die de actie zo subliem in beeld weten te brengen als Fearless.

Jet Li speelt bij bovenstaande natuurlijk ook een grote rol, en wat een held is het. De meest complexe bewegingen laat hij op vloeiende wijze samenkomen.

Daar staat dan weer tegenover dat de overige scènes nogal schril afsteken tegen het bombast van de gevechten. Het drama, met alle wijze lessen en inzichten van dienst, doen wat obligaat aan en gaan gevoelsmatig ook een beetje ten koste van de hele fun.

Uiteindelijk nog allemaal wel te behappen en het verhaaltje boeit ook wel maar raakt nergens de snaar door het nogal clichématig voor te schotelen. Voelt ook echt als filler ten opzichte van de vechtscènes. Al met al een prima filmpje met een extra puntje voor de gevechten. 4*