Meningen

Wat kan de natuur toch mooi zijn.

Maar om daar nou een slepende slide-show van te maken; korte, onsamenhangende (oh ja, de zee) beelden, ontdaan van enige achtergrondinfo, maken van Oceans een lange, saaie zit. Zo zijn lang niet alle dieren/shots visueel 'dragend' genoeg. In Earth gebeurde er tenminste nog wat.

Bijna niet als documentaire, of zelfs als film te waarderen. Blader door een fotoboek over zeefauna, ruim anderhalf uur lang, en je hebt hetzelfde resultaat. Al kun je daar nog over het gedeelte heen lezen dat het obligate E-woord voor het eerst laat vallen; 'extinction'. Haak ik me toch effe af. Beetje mooie plaatjes nogal lui achter mekaar plakken, dan ook nog belerend gaan lopen doen.

Nee, hier is het medium helemaal niet voor bedoeld. 1,5*

Zeldzaam pareltje.

Terwijl haar man Ted tijdens een nachtdienst in het psychiatrisch ziekenhuis werkt, verblijft Dani in een opgezet tentje in hun nog te verbouwen huis. Nadat ze op en neer naar de auto is gelopen, wordt er geklopt. Een obscure verschijning waarschuwt haar dat er in haar korte afwezigheid iemand binnengeslopen is en dat ze in gevaar verkeert. Kan Dani hem vertrouwen?

Nog voordat de titel van de film in beeld is gekomen, heeft McCarthy onze aandacht al te pakken. Een leeg huis waarbinnen iedere voetstap galmt, de houten trap kraakt en je zelfs de sleutelbos in het slot hoort bungelen; heel veel meer heeft hij niet nodig om de sfeer op beheerste wijze naar zijn hand te zetten.

Als we na de begintitel een jaar vooruit springen, blijkt Dani inderdaad op desbetreffende avond om het leven te zijn gekomen. Maar als Dani’s zus Darcy, een blinde helderziende en verzamelaar van bovennatuurlijk geladen artefacten, dan plots bij Ted op de stoep staat, blijkt dat de waarheid nog niet volledig aan het licht gekomen is.

Naast het bezwerende sounddesign, weet McCarthy met de al even beheerste cameravoering de spanning bijna onophoudelijk vast te houden. In vrijwel elk shot lijkt er iets te staan gebeuren en die onheilspellende verwachting heerst in iedere seconde die hij zijn shots laat aanhouden. Dat de spaarzame jumpscares dan alsnog weten te verrassen, is bewijs van zijn vakmanschap.

De intrige ontvouwt zich niet langs de grootste verrassingen en is misschien zelfs wat voorspelbaar te noemen maar het blijft knap hoe weinig McCarthy nodig heeft om indruk te maken. Een zeldzaam zelfverzekerde, constant geladen film zonder valse noten; binnen het hedendaagse horrorlandschap doet het daarmee zijn naam eer aan. Dikke 4*

Dit was een van de weinige films waar ik het vroeger echt van in mijn broek deed. En nu ik de film weer gezien heb, snap ik weer precies waarom.

De openingscredits zijn al lekker creepy; Het stijlvolle plaatje van een jongetje met een kruisvormige schaduw, met een flikkerend rode gloed erachter, aangevuld met de muziek die gewoon...perfect is.

Grootste pluspunt van de film is zonder twijfel de constant beklemmende sfeer. Mede door de muziek, maar de casting van (en uitvoering door) het jongetje verdient ook vermelding. Hij mag dan weinig tekst hebben, zijn perfekt gedoseerde mimiek is geloofwaardig, en af en toe oprecht 'griezelig'.
Zo zijn alle personages in de film even geloofwaardig, en degelijk uitgediept. De angstige, onwetende moeder; de vastberaden priester; de vader die langzaam de waarheid onder ogen moet zien; het kindermeisje dienaar (en moeder?) van Damien ; en de onderzoekende journalist.
Bovendien kent de film enkele fenomenale scenes: de dood van het eerste kindermeisje, de scene waar Damien niet naar de kerk wilt, de aanval door de bavianen en de fietsaanslag op zijn moeder. De onthoofding van de journalist komt in mijn 'Kill-top 10', fantastisch!

Het verhaal wordt knap opgebouwd; een geleidelijke ontrafeling van geheimen, rijk gevuld met mysterieuze details, zoals bijvoorbeeld de foto's. Het einde is, zoals de hele film, eenvoudig maar stijlvol en vakkundig in beeld gebracht. Die glimlach van dat jochie is echt priceless.

Deze film leunt niet op overdreven make-up effecten of andere special effects (iets waardoor films als Dawn of the Dead of The Exorcist nu ietwat gedateerd aandoen). 100% pure sfeer, wat de film een haast tijdloze meerwaarde geeft. Het enige dat mij van de 5* afhoudt, is het feit dat sommige scenes, met name aan het eind, ietwat langgerekt overkomen. Maar die 4,5* staat. Dik.

Ja hoor, leuk leuk.

Zo lekker ongedwongen met een goed sneetje LA-sunshine. Tarantino heeft voor zijn nieuwste film eindelijk eens een setting gekozen die hem op een natuurlijke manier als gegoten zit.

Hij kan zijn cinematografische verwijzingsdrift ongegeneerd kwijt in alle billboards, bios-aankondigingen, posters en filmsets die op natuurlijke manier aanwezig zijn en op de achtergrond staat altijd wel een tv’tje of radio aan. Bovendien: zijn ode aan de over-the-hill B-acteur voelt eens oprecht gepassioneerd vormgegeven in de soort-van-hoofdrol van DiCaprio. Die overigens zijn beste rol ooit speelt.

Doorgaans toch het schreeuwerige, zelfverzekerde of vastberaden type; hier mag DiCaprio zich eens onderdompelen in een rol vól verbeten zelftwijfel en onzekerheid, terwijl de opzet van (oude) filmopnames genoeg deurtjes openzet om zijn kameleontische kunsten (veelal cartoonesk, dat wel) te kunnen vertonen.

Hij wordt bijgestaan door trouwe hond Pitt, die Cliff speelt: Daltons buddy, chauffeur en klusjesman, die hem belangeloos bijstaat en hem af en toe rechtstaande houdt met een klopje op de schouder. Zijn stuntmanschap maakt hem tevens not-to-be-fucked-with. Het levert een wat lukrake en ietwat bedachte scene met Bruce Lee op, maar illustreert prima wat we aan hem (gaan) hebben. Cliff zou zomaar een voortzetting kunnen zijn van True Romance’s Floyd, 25 jaar later: Pitt speelt hem charmant calm-as-a-hindu-cow, met een constant sluimerende bon vivants glimlach. Hawaii-shirt is wat dat betreft een perfecte touch.

Heerlijk duo samen; het is jammer dat Tarantino het plot opzijschuift en verweeft met een verhaallijn die hij enerzijds nodig heeft als aanloop naar een verrassende finale, maar anderzijds ook niet genoeg inhoud durft te geven. Op zich wel leuk hoe hij - opnieuw - de geschiedenis herschrijft, zonder wezenlijke bijdrage van Polanski, Tate en de Manson-familie in het eerste driekwart, wordt de speelduur onnodig opgerekt en raakt de focus vaak verwaterd.

Ook de inmiddels voorspelbare snedigheid in dialogen lijkt opzettelijk aangelengd te zijn, wat ik wel een hele fijne keus vind. De humor is wat subtieler, de dwangmatige grofheid wat teruggeschroefd en er komt wat meer menselijkheid voor terug, al is dat een groot woord voor de geverniste, retro-nostalgische versie waarin Tarantino zijn wereldjes en personages steevast presenteert.

Tarantino trekt de verwaterde focus in zijn plot trouwens wel leuk recht aan het eind, met een charmante dialoog tussen DiCaprio en Hirsch, waarna hij zijn ode aan de uitgerangeerde acteur volbrengt met een kersje op de taart; de uitnodiging bij de Polanski’s vormt onmiskenbaar het opstapje voor een gegunde comeback voor Dalton. Je gunt het hem, omdat Dalton in al zijn menselijkheid, vervlogen dromen en onafgebroken gekoesterde ambities incluis, eindelijk een personage met een kloppend hart geworden is. Alleen daarom al is deze film anders dan veel wat we van Tarantino gezien hebben in lange tijd.

Verhaal is meer dan ooit een lappendeken met obligate cameo’s, verwijzingen en zijstapjes, de spaarzame actie is niet zo heel mooi in beeld gebracht en hoewel Tarantino zijn machismo nooit helemaal kwijt zal raken, maakt hij hier, relatief ongeforceerd, toch indruk met zijn zelf-plezierende manier van filmmaken. 3,5*

Prima herziening.

Jackson speelt de getormenteerde leraar Garfield die na een incident zijn onbevangen bevlogenheid moet verruilen voor een cynische daadkracht. De dynamiek met zijn Mexicaanse gangsterleerlingen komt daarmee onder steeds grotere spanning te staan; gelukkig is daar Rita, de strohalm voor zijn idealen.

Het verloop mag dan wat voorspelbaar stapsgewijs escaleren; de vraag is hoe ver Garfield bereid is te gaan om zijn leerlingen iets bij te brengen - en die eindscene blijft vrij sterk. Toch vraag je je af of een verbitterde leraar zijn energie niet liever zou reserveren voor de hoopvolle studenten, in plaats van met name de verloren gevallen aan te vechten.

Verder vrij sec gefilmd. De zengende hitte is een nice touch en ook de soundtrack mag er wezen met meerdere malen Massive Attack en die heerlijke Prodigy-remix van Method Man (die ook een cameo heeft). Acteerprestaties van Jackson en Gonzalez zijn on point, de rest zit daar duidelijk onder maar voelt ook secundair: dit spelletje is vooral een-tegen-een.

Klein halfje eraf: 3,5*

I intend to depict the love and dignity still left in human beings, after being robbed of everything.
- Tsurisaki Kiyotaka

Het is, zeker temidden van al het vrijblijvende filmvermaak gedurende de MM Horror-challenge, behoorlijk ontnuchterend, confronterend en onthutsend om tegen een documentaire als dit aan te lopen.

In een omgeving waar de normaliserende werking van drugs, geweld, dood en verval hoogtij viert, volgen we het werk van balsemer Orozco, die vers overledenen opensnijdt, schoonmaakt, prepareert, soms restaureert, opvult, dichtnaait, opmaakt en aankleedt.

Hoewel onlosmakelijk verbonden met gangbare rituelen des doods (de wens afscheid te nemen, de finale presentatie) en de noodzakelijke pragmatiek die eruit voortvloeit, is zijn werk ongelooflijk gruwelijk om te aanschouwen. Dan heb ik het zowel over zijn vaste hand die, door herhaling compleet verstoken van sensibiliteit, ogenschijnlijk vrij lompe krachten uitoefent op de levenloze lichamen - maar ook over alle wanordelijke, vleespapperige inhoud van organen en lichaamssappen die er uit deze lijken tevoorschijn komen.

Uiteindelijk zag ik weinig liefde en ook weinig waardigheid, dus die quote van Kiyotaka aan het begin lijkt vooral een disclaimer van goede bedoelingen, terwijl het stiekem toch voelt als macaber voyeurisme. De film eindigt ook met een wat gemaakt eerbetoon aan de uiteindelijk zelf overleden hoofdpersoon, wat het geheel voor mij toch wat onoprecht aandeed.

Horrorliefhebberij is een luxe, waarbij we ons door een vrijblijvende afstand tot de daadwerkelijke gruwel, eraan kunnen vergapen en dat vermaak noemen. En ook al is deze docu natuurlijk niet uit mijn dagelijkse leven gegrepen, de onopgesmukte depictie van tastbare levenloosheid, ingewanden en weefsel was wel even iets anders. Vermakelijk niet zozeer: ik had hier soms echt moeite mee. De moeite waard niettemin, maar een waarschuwing is wel op zijn plaats. 2,5*

Op de gok gekocht voor 5 of 6 eurootjes en daar helemaaaal geen spijt van gehad; wat een geweldige film.

De vier aparte typetjes, ieder met hun eigen problemen en opgekropte frustraties, zijn heel goed neergezet. De nacht vol absurde gebeurtenissen escaleert geleidelijk, maar blijft, mede door de goede acteerprestaties, geloofwaardig.

Het komedie-gehalte zit echt verstopt in de tragiek, dat vond ik echt heel mooi uitgebalanceerd; het voelde af en toe gewoon verkeerd om te lachen maar ik kon het echt niet laten. 4,5* voor een geweldige kijkervaring.

Burns is de regisseur van het leukste segment uit Holidays (2016) , Father's Day. In korte tijd wist hij daar met minimale middelen een verhaal te vertellen met broeierige spanning, een personage waar je empathie voor kon hebben en een einde dat genoeg aan de verbeelding overliet.

Our House toont veel van dezelfde kenmerken, maar komt op een of andere manier toch minder sterk uit de bus. Het begint nochtans goed qua personages. Hoofdpersoon komt door een onfortuinlijke samenloop van omstandigheden met de zorg van zijn broer en zusje te zitten en kampt nog altijd met zijn onvoltooide experimenten. Een heeeeerlijke soundtrack en een prima camera zorgen voor voldoende sfeer.

Burns smeert het narratief echter wat lang uit, waardoor er nooit volledig gas gegeven wordt. Naar het einde toe gebeurt er meer, maar een beetje navenant: iets hoger tempo en iets meer horror, zeker naar het einde, had de film goed gedaan. Nu is het meer een sfeervol familiedrama met thrillerelementen. Zeker het middenstuk, als het verband tussen de experimenten en de geestverschijningen gelegd wordt, voelt repetitief en slepend.

Een bescheiden filmdebuut met genoeg potentie, maar de volgende mag wel iets meer uitpakken. 3,5*

Bijzonder tot saai.

De Merja houden er fascinerende gebruiken op na, al schuilt de schoonheid meer in de ceremoniële, haast bezeten uitvoering door de nabestaanden dan in het ritueel zelf. Het is afscheid van een stervende cultuur in close-up, verbeeld in het afscheid van een overleden geliefde.

Mooist is dat de totale overgave aan deze onomkeerbaarheid naadloos zit verwerkt in sfeer en cinematografie van de film, met een camera die soms registreert, soms observeert en soms gewoon een beetje de verte in staart. Misschien ook wel symbolisch verwerkt in de nogal abrupte afkapping van de crematie-scène:
Wanneer Miron van zijn brandende, overleden vrouw wegloopt, de camera meeslentert (mooi!) en over zijn schouder het vuur nog even gadeslaat. Muziek zwelt aan, het vuur groeit; monumentale scène...tot deze plots afgekapt wordt en springt naar de volgende scène. Weg muziek. Weg vuur. Weg vrouw. Beetje kolen vegen.


Toch houden sommige -weliswaar mooie- shots te lang aan en zijn sommige delen niet altijd even pakkend. De traagheid is gepast, verhoging van het tempo was funest geweest. Maar om echt bij de strot te grijpen, wordt het hier en daar toch te saai. Ondanks de korte speelduur voelde dit toch als een langgerekte kortfilm.

De verbale afronding door de voice-over schiet weer door naar de andere kant en komt, samen met het motto 'Alleen aan liefde komt geen einde' nogal zompig over. Expliciteert onnodig alle onderhuidse emotie van het afgelopen uur.

3*