Meningen

Ik vond deel 1 al niet best, maar dit vervolg is ook compleet overbodig. Wederom hip, maar zielloos gefilmd. Weinig inhoud, oninteressante personages, een veel te lange speelduur, geen spanning. Het is als totaalplaatje niet afschuwelijk, maar je moet wel een grote fan van de vorige film zijn wil je hier echt plezier aan beleven. Toch jammer van zo'n sterrencast, al vind ik Jesse Eisenberg een vrij irritante acteur.

2*

Wat een oversentimentele flutfilm zeg.

Na een best sterk begin met de vluchtelingen die bruut vermoord werden en man en vrouw van elkaar gescheiden raakten, zit je plots met een verhaal waarin een zwangere vrouw alleen in een container op zee moet overleven. Dat is nog best een aardig thema, maar het is echt totaal onrealistisch en vooral irritant om te bekijken. Ik kan echt zo slecht tegen huilende baby's en daar moet je dan nog een uur naar gaan luisteren. Los daarvan, knap dat je midden op zee nog telefoonbereik hebt of dat de batterij van de telefoon überhaupt niet leeg is na een paar dagen. Doe mij dat toestel, ik maak het in de praktijk minder mee. Maar ook zichzelf verplegen als een volleerd dokter na haar beenwond ging nergens over en dan zwijg ik nog maar over die idiote scène met de walvis.

Los van dat was dit gewoon een film zonder enige spanning en da's een prestatie gezien het onderwerp. Een enorme storm, haaien, net niet gered worden. Ze hadden er zoveel dingen in kunnen stoppen waardoor dit wel aardig om te kijken was geweest. En nog een enorme ergernis is de soundtrack, met van die sentimentele jankmuziek om nog eens even te willen versterken hoe erg het allemaal wel niet is. Zo cliché. En dan duurt de film ook echt nog eens zeker 20 minuten te lang.

Dit was echt zonde van mijn avond.

1.5*

Nr. 24 kijkt best aardig weg, maar is voor mij geen hoogvlieger die boven dit soort oorlogsfilms uit weet te komen. Beetje rommelig, niet altijd even spannend. Wel goed dat dit soort films gemaakt blijven worden, zodat mensen nooit vergeten hoe het destijds was en welke risico's werden genomen.

3*

Intens saaie flutfilm die de kijker anderhalf uur lang verveelt met een enorm irritant Frans gezinnetje dat steeds bonje met elkaar heeft. Op de achtergrond een saai verhaal rondom het houden van sprinkhanen. Je kan serieus anderhalf uur skippen en dan gewoon de laatste 10 minuten kijken. Niet dat die zo goed zijn, maar dan gebeurt er tenminste wat. Ik dacht dat dit een old school horror/thriller was a la Killer Bees of andere films met losgeslagen insecten, maar helaas. Een van de zwakste films die ik dit jaar heb gekeken.

1*

Leuk en origineel concept, matige uitwerking..

Number 23 biedt een interessant plot, maar de makers doen er veel te weinig mee. Zo begint de film best aardig met allerlei feiten over het getal 23 maar wordt het daarna 1 warrige brij met ongeloofwaardige zaken. Zeker de uitleg op het einde vond ik maar vergezocht. Ik kan niet echt snappen trouwens dat iemand helemaal geobserdeerd raakt door zoiets. Maar goed, anders heb je geen film he.

Jim Carrey is is best een aardig acteur, ook buiten zijn komedies. Zo was zijn rol in The Truman Show heeft aardig. Ook in Number 23 doet hij het behoorlijk, al speelde hij wel sober. Hij past toch beter in de komedie's, al irriteert hij daar soms wel aardig met dat gekke bekken getrek van hem steeds. Maar in Number 23 doet hij het goed.

Wat het ook goed deed was de sfeer. Die was donker en onheilspellend. Was de plotuitwerking wat boeiender geweest, dan had ik de film vast hoger gewaardeerd.

Nu kan ik er een hele kleine voldoende uitpersen:

3*

Ik heb toch best wel erg genoten van deze documentaire. Nou ben ik Ajacied en Cruijff aanhanger, dus wat is er mooier dan beelden te zien van Cruijff in de gouden periode van Ajax in de jaren 70? Prachtig om bijvoorbeeld de 3 Europa Cup 1 finales die Ajax op rij won weer voorbij te zien komen. Zulke beelden vervelen nooit. Helemaal niet omdat ze nu uit perspectief van Cruijff uit tijdens die wedstrijden zijn gefilmd. De slowmotion beelden van Cruijff zijn ook echt prachtig!

Schitterend om zo dicht op alles te zitten. Je ziet ze trainen, voetballen, maar ook buiten het veld. Cruijff was en is uniek, als speler en als persoonlijkheid. In de docu komen geen bijzondere dingen voorbij, maar ik vond het bijvoorbeeld wel leuk om Cruijff zijn moeder aan het woord te hebben. Ook de jonge Cruijff zelf had een aantal leuke uitspraken. Wel jammer was het wat suffe achtergrondmelodietje bij de beelden, maar je kan niet alles hebben. Aanrader!

3,5*

Kort geleden de hele belabberde horrorfilm Talk to me in de bios gezien, beetje horror voor hipsters en gen z. Niet mijn ding. Doe me dan maar weer een klassieke horrorfilm met een demoon om me lekker ongemakkelijk te krijgen en met een paar goede schrikmomenten. The Nun is natuurlijk de zoveelste spin-off in het Conjuring-universum, na drie Annabelle films en nu dus een tweede Nun film. Vernieuwend is het niet, maar de film weet na een wat stroeve start wel aardig te boeien en kent een aantal goede momenten.

Toch zit het beste deel in het laatste half uur, dan gaan de registers wel goed los. Wat ik jammer vind is dat er te weinig opbouw naar spannende scares zit, ze komen meestal uit het niets of na een kleine intro. Neem bijvoorbeeld het moment dat de drie vervelende meiden Sophie naar een verboden kamer leiden. Had echt meer uitgehaald mogen worden. Sowieso zijn de dodelijke momenten ook wat snel en te donker weergegeven. Alleen die van de brandende priester in het begin was sterk. Wel weer goed vond ik de tijdschriften-scène maar die zat al in de trailer, echt zonde dat die keuze is gemaakt. De cast doet het wel leuk, maar er zit geen memorabele rol in. En uiteindelijk wil The Nun nooit echt heel spannend worden en is de demonische non zelf ook minder eng dan ze had kunnen zijn. Ik moet nog altijd denken dan aan de eerste keer dat ze opdook in The Conjuring reeks, met die doodenge schaduw die langs de muur trok. Dat niveau hebben de spin-offs nooit gehaald.

Wel is het gewoon leuk basic horrorvermaak voor als je effe twee uurtjes vermaakt wil worden met niet al te moeilijke verhalen. Maar ook het Conjuring-universum is toe aan een pauze of een kwaliteitsinjectie. Dit was alleen niet de laatste film, want in de mid-credits komen de Warrens weer tevoorschijn. Op naar Conjuring 4 dus?

Beter dan The Nun 1, al scheelt het weinig.

3*

Het universum rondom The Conjuring is alweer aan z'n vijfde film toe na twee Conjuring en twee Annabelle films. Vooral beide Conjuring films hebben me erg overtuigd, die waren behoorlijk goed in het opwekken van de onderhuidse spanning en er zaten een aantal fenomenale stukken in. De Annabelle films zijn wat meer mainstream. En toen was er The Nun, met een creapy non die we al in The Conjuring 2 voorbij zagen komen. Daar was ze een kleine, maar behoorlijk freaky bijrol, hier moet ze de hele film dragen.

En dat is jammer genoeg niet echt geweldig gelukt. Daarvoor is The Nun maar mondjesmaat aanwezig in haar eigen film en wekt ze nooit meer die spanning op die je verwacht te krijgen, ondanks dat de scènes met haar wel de moeite zijn. Deze film is helemaal niet slecht, vooral door de geweldige locatie is er meer dan genoeg te genieten. Een gigantisch vervallen middeleeuws klooster in the middle of nowhere met een eng kerkhof erbij, veel beter kan je een setting niet krijgen. Het levert ook een erg sterke opening op, met de zelfmoord van een non die vlak achter zich die freaky non in het donker op zich af ziet komen. Daarna volgt een introductie van priester Burke en zuster Irene, die de zelfmoord mogen onderzoeken. Maar vanaf dat moment is de film vooral een aaneenschakeling van clichés en te makkelijk opgewerkte jump scares. Natuurlijk is het genietbaar, maar het voelt te makkelijk aan. Alles is al wel een keertje in andere films gedaan, maar erger is gewoon dat ik het maar zelden spanning vond, laat staan eng. De film lijkt een beetje gemaakt om te scoren bij de massa, maar ik had liever een echt enge film gekregen. Dat merk je ook weer bij de verwachte confrontatie op het einde. Bijzonder voorspelbaar, inclusief die Fransoos die weer uit de dood op is gestaan en redding bracht. Zijn komische rol was trouwens behoorlijk misplaatst, zo wordt een film natuurlijk nooit beklemmend.

Maar niettemin heb ik me best wel vermaakt verder, maar hier had je meer uit kunnen halen. Bij dit soort horrorfilms wil ik me ongemakkelijk voelen, maar ik zat redelijk rustig te kijken. Ik ben benieuwd waar ze met dit Conjuring-universum heen willen. Een tweede Nun-film zou wel wat gemakkelijk zijn. Liever maken ze weer een derde Conjuring, met Ed en Lorraine Warren.

3*

Het vervolg op The Nutty Professor, maar dan vele malen platter, goedkoper en vervelender. Eddie Murphy neemt wederom de rol van de sullige, maar sympathieke Sherman Klump en zijn hele familie op zich. Afwezige in dit vervolg is Jada Pinkett-Smith, die is vervangen door Janet Jackson. Ze doet het leuk en ik vind haar sowieso in deze film een prachtige vrouw. Daar zit wel een dingetje, want hoe geloofwaardig is het dat twee van zulke vrouwen al in beide films op Sherman vallen? Nouja, dat negeren we maar even.

Wat ik niet negeer is dat de film gewoon nauwelijks grappig is. Het is een kopie van de vorige film, waarbij Buddy Love opnieuw het liefdesleven van Sherman verpest. Dat vind ik nog niet eens zo storend, maar wel dat de familie Klump gewoon veel extremer is geworden. Dat is af en toe nog wel leuk (met de hitsige oma), maar vaker zijn de grappen van een bedroevend niveautje natte scheet. En ook slaan ze gewoon door, zoals met een hamster die een Godzilla grootte bereikt. Ook vond ik scènes als het etentje bij de schoonouders gewoon pijnlijk en ongrappig om naar te kijken. Ik kan me niet voorstellen dat Eddie Murphy heel tevreden met de film was, die weinig recht aan zijn komische kwaliteiten doet. En de special effects zijn wederom van een triest niveau.

2* (was 3*)

The Nutty Professor is wel echt nostalgie voor mij, aangezien ik deze film in mij jongere jaren toch wel een paar keer heb gezien. Maar de laatste kijkbeurt zal toch wel een jaar of 20 oud zijn, dus het werd eens tijd om te zien of de film de tand des tijds en mijn veranderende smaak heeft overleefd. Het blijkt gelukkig mee te vallen. Deze film is op geen enkel vlak heel goed of fijn uitgewerkt, maar de formule werkt wel. Sherman Klump is een dikke, maar lieve man die verliefd raakt op en met een serum slank wil worden, maar daaruit ontstaat zijn enorm irritante alter-ego Buddy Love.

De film kent een goede emotionele scène, als comedian Reggie de professor enorm voor schut zijn in een comedy club, maar daaruit volgt ook het leukste deel van de film, als Buddy Love diezelfde Reggie keihard terug pakt en tot de grond toe vernedert. Verder moet de film het vooral hebben van de ook door Eddie Murphy gespeelde familie Klump, die ordinair, plat en lomp is. Het is puberaal, maar ze blijven wel net binnen de grenzen van smaak dat ik nog om dit soort onzin kan grijnzen. Eddie Murphy is net zo vaak irritant als leuk in veel van zijn films, maar hier bevalt hij me dus wel. De special effects zijn overigens wel prehistorisch verouderd, maar het stoort niet eens zo erg. En dus is dit gewoon een voldoende waard.

3* (was 3,5*)