Prima film weer van Spielberg. Niet zijn beste werk, maar wel goed onderhouden. Waar de mysterie halverwege de film al was verdwenen, zo weet onze verhalenverteller de aandacht de gehele film vast te houden. En dat met een minimaal verhaal.
Cinematografisch was de film om door een ringetje te halen. Geweldig camerawerk en prachtig in beeld gebracht allemaal. De technieken die hij gebruikt, met name duidelijk te zien bij de achtervolging, zijn fantastisch. Daarvoor kun je Spielberg wel om een boodschap sturen. Om eerlijk te zijn moet de film het daar ook echt van hebben. Prachtige plaatjes om een flinterdun verhaal.
John Williams mocht zijn laatste optreden geven in de filmbusiness, maar daarvan is me weinig bijgebleven. Geen epische knaller helaas, maar niets anders dan lof voor Williams. Ook als hij alleen "achtergrondmuziek" maakt.
Als dit Spielbergs laatste moet zijn, gaat hij er niet uit met een knal helaas. Het is daarentegen ook moeilijk om veel van zijn vorige films te evenaren; Jurassic Park, Schindler's List, E.T. Stuk voor stuk allemaal klassiekers.
Alternatieve titel: California Man, afgelopen woensdag om 08:18 uur
Na 34(!) jaar herzien. Zelf als klein jongetje gezien, en nu met mijn kleine jongetje gekeken. Eigenlijk was de film precies zoals ik me nog herinnerde. Gewoon prima humor, maar wel voor de jongere medemens. Beetje puberaal, maar er schuilt in ons allemaal nog wel een puber.
Gewoon verstand op nul en kijken. Met deze speelduur kun je 'm prima tussendoor kijken.
Leuke feel good-film, die heerlijk wegkijkt, met een uitstekende Bill Murray. Een rol die op zijn lijf is geschreven. Dreyfuss doet het ook leuk! Een simpel verhaal, die weinig om het lijft heeft, maar prima uitgewerkt. De acteurs dragen de film.
Prima film, niets meer, niets minder. Ondanks dat de setting weinig verandert, weet de regisseur net genoeg spanning en mysterie aan te brengen in deze geslaagde game-adapatie. De film had ook niet langer moeten duren, aangezien de koek na 95 minuten ook wel op is. De speelduur is dus precies goed.
De film krijgt een stempel 'horror', maar nergens bespeur ik een vorm van horror in deze psychologische thriller. Het kon dus nog gekker en enger. Prima voor een maandagavond.
Hmmm, toen ik zag dat Sam Raimi (een van) de producer(s) was, kreeg ik hoop. Helaas een beetje valse hoop. Je ziet wat haaien en hier en daar een soort van 'gore'-element, maar niet Sam Raimi-waardig. De film begint alleraardigst, met een goede spanningsopbouw. De "noodlanding" en alle paniek aan boord is goed in beeld gebracht, waardoor je enkele momenten op het puntje van je stoel zit.
Naarmate de film vordert zakt het helaas als een smeuïge pudding in elkaar, en haalt het nergens meer het niveau van het eerste halfuur. De haaien zien er op momenten niet al te best uit. De spanningsopbouw in het water is beneden zeeniveau, aangezien je elke "situatie" van mijlenver aan ziet komen. Daarnaast wekt het acteerwerk bij mij niet echt sympathie op. Ook niet met de enorm aangedikte soundtrack, met emotionele strijkers. Dit was te geforceerd allemaal, waardoor het eigenlijk alleen maar een beetje irritatie opwekte.
En nee, het is geen slechte film, aangezien het ook echt wel prima momenten heeft, maar het had stukken beter gekund...
John Woo wist echt wel hoe je actiefilms moest maken... begin jaren '90. De film heeft in mijn ogen wat moeite de tand des tijds te doorstaan, en voelt hier en daar wat gedateerd aan. Met name het geluid voelde aan alsof ik naar een 60's western zat te kijken. Iets wat ze nog wel mogen 'remasteren'.
De film moet het vooral hebben van de prima in beeld gebrachte actiescènes. Iets wat je wel kan overlaten aan deze regisseur; veel explosies, kogels, rondvliegend puin, een "alles kan kapot"-mentaliteit en een Rambo-achtige protagonist. Dit alles afgewisseld met beelden in slow motion, wat toentertijd wellicht geweldig was, maar waar ik me nu op momenten een beetje aan stoorde.
Het verhaal is flinterdun, waarbij Woo hier en daar nog wat emotionele momenten door de strot probeert te duwen met melodramatische muziek, maar al met al een prima film. Iets zegt me dat ik 'm vroeger wellicht nog beter had gevonden.
Deze film richt zich op de tijd dat hij zich langzaam losweekt van zijn vader. Wat hij daarna doet, als soloartiest, zien we vast in het vervolg, maar dat was niet de boodschap van deze film. En dat "op safe spelen" van de makers, is een goede zet geweest in mijn ogen.
Ik vond de film in ieder geval niet zo slecht als dat de critici beweren. Ondanks dat het een beeldende opsomming is van Wikipedia, kun je niet verwachten dat ze er een fictieve 'sidestory' bij verzinnen. Het is nou eenmaal zo gelopen. En oké, dat ze hier en daar wat dingen aandikken, dat nemen we op de koop toe; zijn obsessie voor Peter Pan, de diverse exotische dieren in zijn tuin, en dat geldbeluste karakter van zijn vader...
De muziek is en blijft goed, en daar is in deze film prima gebruik van gemaakt. Choreografisch heeft "het neefje van Michael" daar goed invulling aan gegeven. Zijn acteerprestatie laat wat te wensen over, maar dat maakt hij goed met zijn danspasjes en 'looks'.
Al met al een prima inkijkje in het leven van de King of Pop.
Een "Statham-film". Simpel, no nonsense actie, en zonder al te veel poespas. De aanwezige muziek het eerste kwartier geeft de film direct dat extra sfeertje.
Verder een goede speelduur, prima geacteerd (zowel Statham als Breathnach), en heb me geen minuut verveeld. Soms hoeft een film niet ingewikkeld te zijn voor een avondje genot. Zo'n tussendoortje is ook wel een keer leuk.
Alternatieve titel: The Good, the Bad and the Ugly, 5 juni, 23:04 uur
Op de 60e verjaardag van de film heb ik deze voor het eerst bekeken. Met een referentiekader van alleen 'Once Upon A Time In The West' viel me één ding direct op: deze film kijkt lekkerder weg en is vlotter geschoten. De personages zijn toegankelijker en vooral het personage van Eli Wallach, Tucco, steelt de show. Die wint het gewoonweg van de 'man with no name' Eastwood.
De speeltijd van drie uur was zo voorbij, ondersteund door de iconische muziek van Morricone. Als cadeautje trakteert Morricone ons tegen het einde nog even op een prachtige compositie, die de score volledig afmaakt. Prachtig.
En dan hebben we het nog niet eens over de cinematografie van Sergio Leone. Prachtige 'overall' shots van de woestijnen, steppes en loopgraven, afgewisseld met de dreigende close-ups tijdens de 'stand-offs'. Knap staaltje filmwerk. Nu op naar de andere films uit de trilogie.
