Waar die eerste film nog redelijk te pruimen was, sloeg deze film de plank mis. De film was op alle fronten irritanter dan zijn voorganger; overacting van Cena en Hagner, dat eindeloze geschreeuw van Howery, geforceerde gesprekken, en niet-grappige humor. Daarnaast was het rolletje van Santos echt overbodig. Als ze de baby op een andere manier uit de film hadden geschreven, had je de beste man niet gemist.
Een film die we al eerder hebben gezien, maar dan minder goed. Niets verrassends, behoorlijk voorspelbaar en daardoor weinig spanning. De storm en overstroming zien er prima uit, maar met alleen de effecten red je deze film niet. Waar ik in de tijd van Gladiator Djimon Hounsou een goede acteur vond, acteert hij in deze film zwaar ondermaats; hij is het verleerd.
Daarnaast vond ik bepaalde scènes behoorlijk vergezocht en snapte ik de insteek niet. Denk aan de terugkeer van de oom zonder hand en met een hap uit zijn bil. Het voegde weinig tot niets toe, en maakte het ook niet spannend(er). Al met al kon de film net door de beugel, maar verdwijnt deze vermoedelijk heel snel in de zogenoemde "budgetbak" met vergeten films.
Stapte er met niet al te hoge verwachtingen in en werd wel verrast. Tussen de scheldkanonnades en vulgaire taal in zitten genoeg leuke momenten die een glimlach op mijn gezicht toverden. Vooral de scènes met de politieagenten en Fogell waren een hoogtepunt in de film. Heerlijke momenten.
Leuke 'coming of age' film, met platte humor en een keer geen Rogen die de show probeert te stelen met zijn grove taal.
Ik kan de Avatar-films wel waarderen, maar dit derde deel moet echt de afsluiter zijn. De film moet het namelijk niet meer hebben van zijn verhaal, aangezien dit echt een 'same old, same old' is; teveel van wat we in de eerste twee delen al hebben gezien. Er zijn nu alleen iets minder blauwe mannetjes te zien, maar nog steeds is het de Na'vi tegen de mensen. Na drie ellenlange films ben je er wel eens klaar mee.
Ondanks dat de animatie weer verbluffend mooi is, en hier geen kosten op zijn bespaard, verliest het zijn kracht om mij de volledige 3 uur en 17 minuten aan de buis te kluisteren. De verveling sloeg toe en ik zat regelmatig op de klok te kijken. Dat is niet goed voor een film. De karakterontwikkeling is ook minimaal en was er eigenlijk alleen maar om met domme en ondoordachte keuzes de film weer spannender te maken.
Uiteraard is de film niet slecht, en weet de animatie de film naar een redelijk niveau te brengen... maar wel de laatste die een (ruime) voldoende haalt als het op dezelfde voet verder gaat.
Prima filmpje, die je moet kijken zonder enige verwachting. Het verhaal is simplistisch, veel acteurs en actrices zijn karikaturen, en vanaf minuut één weet je al wat er gaat gebeuren en hoe het eindigt... en toch kijkt het prima weg. Moest veelal denken aan de films Old School (2003) en Van Wilder (2002); zelfde flauwe humor en concept...
Waarschijnlijk ben ik over een jaar deze film alweer vergeten, maar ach. Hersenloos vermaak.
Na het verrassend leuke eerste deel, waren mijn verwachtingen denk ik te hoog. Dit tweede deel is leuk, met prima momenten, maar haalt het qua niveau niet bij zijn voorganger (of bij enkele andere Illumination-producties). Vooral de eerste twintig minuten waren wat saai. Gaandeweg wordt de film leuker en trok de film mij mee in zijn 'overflow' aan kleurtjes en ADHD-gehalte. Gelukkig maar.
De film wil heel veel laten zien in de korte speeltijd, en wil ook alle verschillende Mario-games van de loop der jaren aantikken, waardoor een tweede kijkbeurt wel gewenst is om alle gemiste onderdelen te spotten.
Al met al een prima film, maar Illumination kan beter.
Ik kende de beste man alleen maar van de 80's films, en niet van zijn sketches bij SNL en zijn gedrag op de sets. Eigenlijk was het maar een nare vent om mee te werken, en vervelend tot op het bot. Nu kan ik zijn films wel waarderen, maar daar zie je alleen maar zijn goede kant. Een gedurfde documentaire, die eigenlijk beste wel veel negativiteit over Chase laat zien.
Uiteindelijk zie je wel waar zijn gedrag vandaan komt, maar dat mag nog steeds geen excuus zijn om altijd bloedirritant op de sets en in het echte leven te zijn. Daarentegen is het wel een verhelderende documentaire. Iets waar een docu ook echt voor bedoeld is.
Alternatieve titel: The Secret Agent, 27 maart, 13:54 uur
Aan de sfeer en de acteurs ligt het niet, maar ik had wel wat moeite met de film. Het is geen gemakkelijke zit. Ik moest na een uur toch nog even weer de synopsis lezen wat nou eigenlijk het verhaal is van de film. De film laat de kijker net als de mensen in die tijd in het ongewisse over de spelletjes die binnen de overheid worden gespeeld.
Na 160 minuten weet je eigenlijk nog weinig tot niets van alle mensen in de film, en dat zorgt er voor dat mijn aandacht niet de hele tijd bij de film bleef. Het enige wat al vrij snel duidelijk wordt, in het begin van de benzinepomp, is dat het land overspoeld wordt door corruptie.
Niet echt mijn 'cup of tea', maar prima voor één keer.
Een vergeten Pixar, die mij destijds óf niet boeide, óf volledig langs me heen is gegaan. De film is dan ook geen hoogvlieger, aangezien ik hier echt dat oude Pixar-sausje miste. Aan de animatie ligt het niet, en de karakters zijn ook prima, maar het verhaal is echt flinterdun en maakt te weinig indruk; het is geen Toy Story of Finding Nemo.
Leuk om een keer te kijken, maar voor mijn gevoel hebben ze te weinig aandacht gegeven aan het verhaal.
In 2017 niet de kans gekregen (lees: genomen) om 'm te kijken, maar toen ik bij de Soundtrack Top 400 de 'theme' hoorde, werd ik nieuwsgierig. De muziek neigt naar Vangelis, maar is van Hans Zimmer. Beter goed gejat dan slecht zelf verzonnen.
De film heb ik opgezet en ruim 2,5 uur genoten van de film; met name de cinematografie, de visuals en het geluid spanden de kroon. Laat de film nou net bij de Oscars op twee van deze drie onderwerpen de prijs hebben gepakt. Helaas niet voor geluid of muziek, maar dat neemt niet weg dat ik daar van heb genoten.
Voor de rest borduurde de film voort op het eerste deel en was het acteerwerk prima, met een leuke eindtwist.
De film viel me niet tegen. Leuk concept, prima actrice en acteur, maar had wat moeite met de verdere uitwerking van het AI-karakter. Ik zag een ziel, en enige emotie (ook al doet Ferguson haar best dit niet te tonen), en daar had ik wat moeite mee. Misschien dat AI in de toekomst dit meer kan "tonen", maar in mijn ogen was het ietwat te ongeloofwaardig.
De visuals waren geloofwaardig, de actie prima, dus al met al een vermakelijke film. Niets meer, niets minder.
Een film met een niet al te uitgebreid plot, maar die wel blijft hangen. In een podcast zeiden ze "de film moet je beleven", en daar hebben ze gelijk in gehad. De donkere technobeats afgewisseld met mysterieuze klanken van Kangding Ray brengen de film op alle fronten naar een hoger niveau. Dat je weinig tot niets over de hoofdrolspelers te weten komt, maakt hierdoor niet zoveel uit. De muziek verzorgt namelijk de volledige sfeer in de film, waardoor je af en toe ook het gevoel hebt dat je in een LSD-trip bent beland.
Sterke film die ik na een halve week bezinken toch nog een half puntje hoger geef.
Leuke, schattige film van de Aardman-studio over het ontstaan van het hedendaagse voetbal. De film haalt helaas niet het niveau van Wallace & Gromit of Shaun the Sheep, maar heeft genoeg leuke momenten en grappen voor een avondje plezier. Duurde geen minuut te lang.
Heb altijd wel een zwak voor Dick Maas-films; leuke settings en over the top-actiescènes. Maar deze film haalt eigenlijk niet meer het niveau van zijn voorgangers, en dat is jammer. Aan de cinematografie en het sfeertje ligt het niet, maar dat tenenkrommende acteerwerk van de bijrollen is echt een afknapper. Daarnaast merk je in alles dat Maas een beetje met zijn film in zijn "hoogtijdagen" is blijven hangen; dat afgeven op alles wat nieuwer is dan eind jaren '80 en die soundtrack uit datzelfde jaar... Het had beter kunnen zijn. Nog niet te spreken over die twist op het eind. Had die achterwege gelaten...
