John Woo wist echt wel hoe je actiefilms moest maken... begin jaren '90. De film heeft in mijn ogen wat moeite de tand des tijds te doorstaan, en voelt hier en daar wat gedateerd aan. Met name het geluid voelde aan alsof ik naar een 60's western zat te kijken. Iets wat ze nog wel mogen 'remasteren'.
De film moet het vooral hebben van de prima in beeld gebrachte actiescènes. Iets wat je wel kan overlaten aan deze regisseur; veel explosies, kogels, rondvliegend puin, een "alles kan kapot"-mentaliteit en een Rambo-achtige protagonist. Dit alles afgewisseld met beelden in slow motion, wat toentertijd wellicht geweldig was, maar waar ik me nu op momenten een beetje aan stoorde.
Het verhaal is flinterdun, waarbij Woo hier en daar nog wat emotionele momenten door de strot probeert te duwen met melodramatische muziek, maar al met al een prima film. Iets zegt me dat ik 'm vroeger wellicht nog beter had gevonden.
Deze film richt zich op de tijd dat hij zich langzaam losweekt van zijn vader. Wat hij daarna doet, als soloartiest, zien we vast in het vervolg, maar dat was niet de boodschap van deze film. En dat "op safe spelen" van de makers, is een goede zet geweest in mijn ogen.
Ik vond de film in ieder geval niet zo slecht als dat de critici beweren. Ondanks dat het een beeldende opsomming is van Wikipedia, kun je niet verwachten dat ze er een fictieve 'sidestory' bij verzinnen. Het is nou eenmaal zo gelopen. En oké, dat ze hier en daar wat dingen aandikken, dat nemen we op de koop toe; zijn obsessie voor Peter Pan, de diverse exotische dieren in zijn tuin, en dat geldbeluste karakter van zijn vader...
De muziek is en blijft goed, en daar is in deze film prima gebruik van gemaakt. Choreografisch heeft "het neefje van Michael" daar goed invulling aan gegeven. Zijn acteerprestatie laat wat te wensen over, maar dat maakt hij goed met zijn danspasjes en 'looks'.
Al met al een prima inkijkje in het leven van de King of Pop.
Een "Statham-film". Simpel, no nonsense actie, en zonder al te veel poespas. De aanwezige muziek het eerste kwartier geeft de film direct dat extra sfeertje.
Verder een goede speelduur, prima geacteerd (zowel Statham als Breathnach), en heb me geen minuut verveeld. Soms hoeft een film niet ingewikkeld te zijn voor een avondje genot. Zo'n tussendoortje is ook wel een keer leuk.
Alternatieve titel: The Good, the Bad and the Ugly, 5 juni, 23:04 uur
Op de 60e verjaardag van de film heb ik deze voor het eerst bekeken. Met een referentiekader van alleen 'Once Upon A Time In The West' viel me één ding direct op: deze film kijkt lekkerder weg en is vlotter geschoten. De personages zijn toegankelijker en vooral het personage van Eli Wallach, Tucco, steelt de show. Die wint het gewoonweg van de 'man with no name' Eastwood.
De speeltijd van drie uur was zo voorbij, ondersteund door de iconische muziek van Morricone. Als cadeautje trakteert Morricone ons tegen het einde nog even op een prachtige compositie, die de score volledig afmaakt. Prachtig.
En dan hebben we het nog niet eens over de cinematografie van Sergio Leone. Prachtige 'overall' shots van de woestijnen, steppes en loopgraven, afgewisseld met de dreigende close-ups tijdens de 'stand-offs'. Knap staaltje filmwerk. Nu op naar de andere films uit de trilogie.
