Och, wat ging ik hier blanco in. Ik dacht leuk een komediefilm te kijken, maar alle kijkwijzericoontjes hadden een lampje bij mij moeten doen branden. De humor was flauw, van New Kids-niveau, en de scènes echt 'over the top'. Door deze flauwheid kon ik mijn lach niet onderdrukken... en heb ik op momenten ook stiekem écht gelachen. Blijkbaar schuilt er dan toch nog een puber in mij.
Alternatieve titel: Welcome to the Jungle, 26 juli, 12:28 uur
Van tevoren weet je al wat voor film dit gaat worden, maar de film neemt zich (vooral in het begin) ietwat te serieus. Later komt er wat meer "humor" in voor, maar nergens echt grappig. Ik mis de chemie tussen Johnson en Scott, waardoor de film gewoonweg wat moeilijk overkomt. De grappen van Scott zijn niet leuk, en te geforceerd. Ze waren leuk in American Pie, maar houden geen stand in deze productie. Dawson is een mooie verschijning, maar staat eigenlijk volledig los in deze film. De film had prima zonder haar personage gekund. Hier had wat meer in gezeten.
De film heeft potentie, maar het komt gewoon niet helemaal lekker uit de verf. The Rock heeft leukere films.
Wederom een knap staaltje filmwerk wat Nolan aflevert. Elke keer weet hij mij te verrassen met zijn films. Eén van de weinige regisseurs die mij eigenlijk niet teleurstelt en elke keer datzelfde niveau behoudt. Het verhaal van Oddysseus was mij niet bekend, dus ik stapte er blanco in. Misschien wel de beste manier om de film te ervaren.
Geweldige cinematografie van "onze" Hoytema; prachtige plaatjes van de diverse, sprookjesachtige locaties en goed in beeld gebrachte vecht- en actiescènes. En dat allemaal met zo min mogelijk CGI. Daarnaast geschoten met die loodzware IMAX-camera's. Respect!
Goed acteerwerk, wat je mag verwachten van deze top van Hollywood; Damon, Hathaway, Holland. Dit droeg ook bij aan de film, waardoor de film geen minuut verveelde.
Het geluid in deze film was precies wat we konden verwachten van Nolan een decibel of 10 te hard. Hierdoor komen de dialogen niet lekker over en krijg je het tijdens de actiescènes flink om de oren. Het lijkt een handelsmerk te worden van Nolan (ook in Tenet en Dunkirk viel me dit al op), maar na een tijdje ben je gewend en merk je het niet meer.
Het grote voordeel van het harde geluid is dat je heerlijk in de bioscoopstoel zit te trillen op de bombastische muziek van Göransson, die wederom een geweldige score heeft neergezet. Het versterkte elke scène; emotioneel of in de actie. De beste componist mag zich al meten met de grootmeesters Zimmer en Williams.
Ja, de film moet je ervaren, waardoor 'ie denk ik het beste tot zijn recht komt in een grote zaal in de bioscoop. Helaas niet gezien in IMAX, maar op een normaal bioscoopscherm is de film ook al goed!
Prima film weer van Spielberg. Niet zijn beste werk, maar wel goed onderhouden. Waar de mysterie halverwege de film al was verdwenen, zo weet onze verhalenverteller de aandacht de gehele film vast te houden. En dat met een minimaal verhaal.
Cinematografisch was de film om door een ringetje te halen. Geweldig camerawerk en prachtig in beeld gebracht allemaal. De technieken die hij gebruikt, met name duidelijk te zien bij de achtervolging, zijn fantastisch. Daarvoor kun je Spielberg wel om een boodschap sturen. Om eerlijk te zijn moet de film het daar ook echt van hebben. Prachtige plaatjes om een flinterdun verhaal.
John Williams mocht zijn laatste optreden geven in de filmbusiness, maar daarvan is me weinig bijgebleven. Geen epische knaller helaas, maar niets anders dan lof voor Williams. Ook als hij alleen "achtergrondmuziek" maakt.
Als dit Spielbergs laatste moet zijn, gaat hij er niet uit met een knal helaas. Het is daarentegen ook moeilijk om veel van zijn vorige films te evenaren; Jurassic Park, Schindler's List, E.T. Stuk voor stuk allemaal klassiekers.
Alternatieve titel: California Man, 22 juli, 08:18 uur
Na 34(!) jaar herzien. Zelf als klein jongetje gezien, en nu met mijn kleine jongetje gekeken. Eigenlijk was de film precies zoals ik me nog herinnerde. Gewoon prima humor, maar wel voor de jongere medemens. Beetje puberaal, maar er schuilt in ons allemaal nog wel een puber.
Gewoon verstand op nul en kijken. Met deze speelduur kun je 'm prima tussendoor kijken.
Leuke feel good-film, die heerlijk wegkijkt, met een uitstekende Bill Murray. Een rol die op zijn lijf is geschreven. Dreyfuss doet het ook leuk! Een simpel verhaal, die weinig om het lijft heeft, maar prima uitgewerkt. De acteurs dragen de film.
Prima film, niets meer, niets minder. Ondanks dat de setting weinig verandert, weet de regisseur net genoeg spanning en mysterie aan te brengen in deze geslaagde game-adapatie. De film had ook niet langer moeten duren, aangezien de koek na 95 minuten ook wel op is. De speelduur is dus precies goed.
De film krijgt een stempel 'horror', maar nergens bespeur ik een vorm van horror in deze psychologische thriller. Het kon dus nog gekker en enger. Prima voor een maandagavond.
Hmmm, toen ik zag dat Sam Raimi (een van) de producer(s) was, kreeg ik hoop. Helaas een beetje valse hoop. Je ziet wat haaien en hier en daar een soort van 'gore'-element, maar niet Sam Raimi-waardig. De film begint alleraardigst, met een goede spanningsopbouw. De "noodlanding" en alle paniek aan boord is goed in beeld gebracht, waardoor je enkele momenten op het puntje van je stoel zit.
Naarmate de film vordert zakt het helaas als een smeuïge pudding in elkaar, en haalt het nergens meer het niveau van het eerste halfuur. De haaien zien er op momenten niet al te best uit. De spanningsopbouw in het water is beneden zeeniveau, aangezien je elke "situatie" van mijlenver aan ziet komen. Daarnaast wekt het acteerwerk bij mij niet echt sympathie op. Ook niet met de enorm aangedikte soundtrack, met emotionele strijkers. Dit was te geforceerd allemaal, waardoor het eigenlijk alleen maar een beetje irritatie opwekte.
En nee, het is geen slechte film, aangezien het ook echt wel prima momenten heeft, maar het had stukken beter gekund...
