The Invite (2026)

Heerlijke film, met een fantastische cast ook weer. Olivia Wilde springt eruit, maar ook petje af voor Rogen. Normaliter zie ik hem alleen maar in die 'stoner'-films, maar in deze drama komt hij ook goed tot zijn recht... en met zijn taalgebruik blijft hij toch nog dicht bij zichzelf.

De film speelt zich af in een kleine setting, maar dat merk je nergens aan. De dialogen vervelen geen enkele seconde, en de film wordt nergens saai. Hier en daar kon ik mijn glimlach niet onderdrukken, maar de onderhuidse spanning voel je 107 minuten lang.

En dan die muziek. Heerlijke muziek, die elke situatie en gebeurtenis versterkt!

4 mensen die zitten te zeuren over alles en nog wat... Spijtig dat ik daar mijn tijd heb ingestoken! Heb die zelfs niet lang bekeken. Er lopen al zeurpieten genoeg rond in de echte wereld. Voor mij moet het er wat vrolijker aan toe gaan. Ieder zijn mening maar mijn ding is het niet.

Niet te doen!

Een praatfilm is op zijn tijd ook wel eens leuk, zeker als je recent weinig films hebt gezien met echt goede dialogen. Deze film levert zeker op dat vlak, geholpen ook door een sterke cast waarin ook Rogen zich goed staande weet te houden. Hij is goed op zijn plaats hier, want de film is minstens zoveel een komedie als een drama. Vooral Norton vond ik op een relatief subtiele manier erg grappig.

Het mag niet verrassend genoemd worden dat dit het soort film is dat je als kijker vaak best ongemakkelijk maakt. Soms wil je gewoon wegkijken bijna. Ik vond de personages ook goed uitgewerkt en best echt voelen, ook al is iedereen wat aangedikt. Wat betreft de gebeurtenissen vond ik de film dan weer iets minder geloofwaardig. Dat zie je als Hawk en Piña ineens ruzie krijgen, maar ook wel in hoe open Angela en Joe staan voor een orgie.

De regie van Wilde is overigens het meest indrukwekkende aspect van de film. Ze maakt een praatfilm op slechts 1 locatie erg pakkend en stijlvol. De onverwacht tedere slotscène is ook erg mooi gedaan, en de film heeft een beetje een 70's vibe met die fraaie begintitels.

Hij, gefaald in het leven. De band niet langer een fenomeen om trots op te zijn, zijn woning een erfstuk, zijn werk iets waar hij geen energie uit haalt, zijn vrouw een stresskip die haar onzekerheid compenseert met wat in zijn ogen bagatellen zijn. Dus? Klagen van de ochtend tot de avond. Cynisme als modus vivendi. En rugpijn. O ja, rugpijn – de fysieke exponent van wat, ondanks zijn continue jeremiades, toch onzegbaar blijft. De taal van het onbehagen smeekt om pijnstillers.

Zij, een vrouw die leeft in de ogen van anderen. Moeder, echtgenote, zelfverklaard stiliste van een woning waar nooit iemand naar komt kijken. Eens meende ze een grote vis gevangen te hebben. Nu houdt die vis haar gevangen, in de netten van zijn chronische neerslachtigheid. Haar bestaan is een langgerekte poging om het hem naar zijn zin te maken. Hij ziet dat niet in, bevestigt haar dus nooit. Zij blijft bijgevolg kampen met het idee te kort te schieten. Genoeg is nooit goed genoeg. Haar grootste criticus is weliswaar niet hem, maar zijzelf: het meisje in de spiegel, dat er niet in slaagt dat brokje geluk te veroveren waar ze meende recht op te hebben. En wie is dat meisje trouwens nog, behalve een schim die zich voor iedereen heeft weggecijferd, een spook dat hooguit herinnert aan de vrouw die ze ooit was, of had kunnen zijn?

Alleen maar discussies. Hij in de aanval, met de ironie in de aanslag. Zij in de verdediging, zichzelf verliezend, een tragisch niemendal in zijn ogen. Geen toenadering meer. En al zeker geen seks. Want hij wil, maar zij weigert. Want zij wil dat daar affectie aan vooraf gaat. En hij kan die niet ontwikkelen, om wat zij – om zijnentwil! – geworden is. Een vicieuze cirkel, waaruit geen bevrijding mogelijk lijkt. Zijn ze gedoemd, voorbestemd om vooral niet met elkaar op te kunnen schieten?

Enter Piña en Hawk. En de belofte van een grensverleggende seksuele ervaring. Ineens zijn Joe en Angela terug wakker. Brengt een collectief tantrisch ritueel Piña en Hawk dichter bij elkaar, dan is het voor Joe en Angela een mogelijke poort naar elders, een ander leven, een nieuw begin. Natuurlijk moet dat mislukken. En natuurlijk moet in die mislukking op hoop schuil gaan. Niet meteen de hoop om elkaar terug te vinden, wel de potentie van anders in het leven te staan, en elkaar daardoor anders te bezien. Dezelfde personages, een ander script. De herontdekking van de muziek, de melodie als metafoor voor een nieuwe gevoeligheid, een waarlijk voelen. Misschien.

Slim bovendien is dat ook Piña en Hawk even "door de mand vallen", om het zo te zeggen. Hij als conflictvermijdende pleaser, sloef van nature. Zij als dominante vamp, zij het met voldoende zelfinzicht om zich te excuseren voor haar verbale agressie. Daarmee doorprikt Olivia Wilde behendig het beeld van harmonie dat het duo initieel uitstraalt. Ook daar is conflict orde van de dag. Ook daar zijn de botsingen schering en inslag. Het meningsverschil als dusdanig is dus niet problematisch, wel hoe dat zich realiseert. Installeert. Explodeert, in het slechtste geval. Een intrigerende gedachte, toch in tijden van alomtegenwoordige rozegeur, maneschijn en primetime-romantiek.

Olivia Wilde maakt er een virtuoos kleinood van. Bijwijlen exuberant geacteerd, maar evengoed delicaat en fijngevoelig...en o zo vinnig geschreven! Daarenboven zwierig in beeld gebracht – een appartement van een paar vierkante meter voelt hier ruim anderhalf uur nimmer beklemmend – en muzikaal fenomenaal becommentarieerd, jazeker de soundtrack is zo mogelijk nog opwindender dan het lichaam van Penélope Cruz (miauw)! ‘The invite’ vindt het warm water niet opnieuw uit, maar stelt actuele – lees: universele – thema’s op scherp: hoe kunnen we samenleven, wat betekent het om vandaag vrouw te zijn, welke plaats neemt seksualiteit in binnen het leven, …?

Genieten, puur genieten – met hoofd én hart, verdorie.
4*