The Invite (2026)

Wat een vreselijk ongemakkelijke, rommelige, hysterische maar interessante film. Het houd je aandacht wel vast, maar ik weet niet goed wat ik hier van moet vinden. Er zaten best wel wat grappige momenten in en je blijft wel kijken. Toch wel de moeite waard.

Little Howie . Toch wel grappig.

Wat een vreselijk vermoeiende film. Echt zo'n film die heel geestig wil zijn maar de personages hier volgen duidelijk een plot dat steeds naar drama en conflict toewerkt in plaats van dat drama en conflict uit de personages voortkomen - geen moment vond ik dit echt geloofwaardig. Visueel nog wel aardig en production design is ook fijn, net als sommige stukken regie. Denk aan stukken met vioolmuziek die de Habanera brengt. Het verontrustende, chaotische, gejaagde wordt door de regie goed gebracht al had ik nooit het idee naar een origineel idee te kijken maar eerder goed gejat werk - het fijne Don't Worry Darling van Wilde is een stuk frisser. Verder is zeker Norton is af en toe oprecht geestig (rooibos thee iemand?).

Oké, die laatste 15 minuten zijn ineens goed. Er worden zinnige zaken gezegd en de toon verandert dan ook. Dan valt dat eerste stuk van anderhalf uur meer op zijn plek maar goed, dat weet je dan pas. Ik zou echt voor een andere invulling hebben gekozen. En de film verandert op meer vlakken, want dan pas bedenk je werkelijk of Norton en Cruz daadwerkelijk daar waren of meer een soort hulpmiddelen om Rogen en Wilde hun gevoelens eindelijk uit te spreken. 2,0*.

Ik heb me goed vermaakt. De snelheid en chaos bevielen me uitstekend. Af en toe werd het een beetje zijig en voorspelbaar, maar dat werd dan vrij snel weer doorbroken. Ik heb denk ik wel tien keer gelachen en zat voortdurend met een glimlach op mijn gezicht te kijken.

Het einde vond ik vrij vervelend. Alles viel netjes op zijn plek, strik eromheen en klaar. In de rest van de film werden ook genoeg zinnige dingen gezegd, maar die moest je er zelf een beetje uitfilteren. Af en toe resoneerde er wel iets bij mij. Zo was het niet alleen een vermakelijke avond, maar ook een leerzame.

De film doet wat je van een Amerikaanse comedy verwacht: het laat je lachen om al te herkenbare ongemakkelijke situaties bij een semi-onverwacht bezoek waarbij alles anders loopt dan gepland en dat ietwat voorspelbaar toewerkt naar (een uitnodiging om deel te nemen aan) een partnerruil of seksorgie dat natuurlijk ook heel ongemakkelijk is en in het honderd loopt. Het laatste half uur is het opeens gedaan met de pret want dan is de film serieus in de onvermijdelijk morele boodschap in de vorm van een relatietherapeutische sessie met als les dat als je als stel uit wrok alleen nog maar ruzie maakt en elkaar kleineert je ofwel uit elkaar moet gaan om het met een ander te proberen (hetgeen kan verklaren waarom ze wel heel graag de partnerruil accepteerden) ofwel je een nieuwe relatie met elkaar moet beginnen die is gebaseerd op openheid en luisteren in plaats van wrok en jezelf afsluiten naar de ander toe (met ook een hedendaags emancipatoir tintje want de man moet beter luisteren naar wat de vrouw wil om ook haar te kunnen bevredigen). De film is daarmee niet bijzonder maar wel vermakelijk.