The Invite (2026)

Wat een vreselijk ongemakkelijke, rommelige, hysterische maar interessante film. Het houd je aandacht wel vast, maar ik weet niet goed wat ik hier van moet vinden. Er zaten best wel wat grappige momenten in en je blijft wel kijken. Toch wel de moeite waard.

Little Howie . Toch wel grappig.

Ik heb The Invite tijdens de voorpremière gezien en heb me er uitstekend mee vermaakt. Het is een leuke, vermakelijke film die sterk is geregisseerd en goed wordt geacteerd. Het is knap hoe de film vrijwel volledig draait om vier acteurs in één woonkamer en toch de hele tijd interessant blijft.

Het verhaal is luchtig en zit vol leuke en grappige momenten, waarbij Seth Rogen voor mij regelmatig de show stal. Tegen het einde had ik echt het gevoel dat de cast ontzettend veel plezier moet hebben gehad tijdens het maken van deze film, en dat enthousiasme straalt ook van het scherm af.

Al met al een erg leuke film en wat mij betreft zeker een aanrader.

3,5*

Wat een vreselijk vermoeiende film. Echt zo'n film die heel geestig wil zijn maar de personages hier volgen duidelijk een plot dat steeds naar drama en conflict toewerkt in plaats van dat drama en conflict uit de personages voortkomen - geen moment vond ik dit echt geloofwaardig. Visueel nog wel aardig en production design is ook fijn, net als sommige stukken regie. Denk aan stukken met vioolmuziek die de Habanera brengt. Het verontrustende, chaotische, gejaagde wordt door de regie goed gebracht al had ik nooit het idee naar een origineel idee te kijken maar eerder goed gejat werk - het fijne Don't Worry Darling van Wilde is een stuk frisser. Verder is zeker Norton is af en toe oprecht geestig (rooibos thee iemand?).

Oké, die laatste 15 minuten zijn ineens goed. Er worden zinnige zaken gezegd en de toon verandert dan ook. Dan valt dat eerste stuk van anderhalf uur meer op zijn plek maar goed, dat weet je dan pas. Ik zou echt voor een andere invulling hebben gekozen. En de film verandert op meer vlakken, want dan pas bedenk je werkelijk of Norton en Cruz daadwerkelijk daar waren of meer een soort hulpmiddelen om Rogen en Wilde hun gevoelens eindelijk uit te spreken. 2,0*.

Het was laat, haha. Heb hem nog maar even aangepast in m'n bericht.

En dat laatste klopt, al vond ik vanaf het begin direct dat men te nadrukkelijk druk deed dus het was ook een stukje vorm voor mij (al heeft geloofwaardigheid daar ook wel mee te maken).

Ik heb me goed vermaakt. De snelheid en chaos bevielen me uitstekend. Af en toe werd het een beetje zijig en voorspelbaar, maar dat werd dan vrij snel weer doorbroken. Ik heb denk ik wel tien keer gelachen en zat voortdurend met een glimlach op mijn gezicht te kijken.

Het einde vond ik vrij vervelend. Alles viel netjes op zijn plek, strik eromheen en klaar. In de rest van de film werden ook genoeg zinnige dingen gezegd, maar die moest je er zelf een beetje uitfilteren. Af en toe resoneerde er wel iets bij mij. Zo was het niet alleen een vermakelijke avond, maar ook een leerzame.

De film doet wat je van een Amerikaanse comedy verwacht: het laat je lachen om al te herkenbare ongemakkelijke situaties bij een semi-onverwacht bezoek waarbij alles anders loopt dan gepland en dat ietwat voorspelbaar toewerkt naar (een uitnodiging om deel te nemen aan) een partnerruil of seksorgie dat natuurlijk ook heel ongemakkelijk is en in het honderd loopt. Het laatste half uur is het opeens gedaan met de pret want dan is de film serieus in de onvermijdelijk morele boodschap in de vorm van een relatietherapeutische sessie met als les dat als je als stel uit wrok alleen nog maar ruzie maakt en elkaar kleineert je ofwel uit elkaar moet gaan om het met een ander te proberen (hetgeen kan verklaren waarom ze wel heel graag de partnerruil accepteerden) ofwel je een nieuwe relatie met elkaar moet beginnen die is gebaseerd op openheid en luisteren in plaats van wrok en jezelf afsluiten naar de ander toe (met ook een hedendaags emancipatoir tintje want de man moet beter luisteren naar wat de vrouw wil om ook haar te kunnen bevredigen). De film is daarmee niet bijzonder maar wel vermakelijk.

Middelmatige film, er zaten goei stukjes in maar ik vond het vooral zeer vermoeiend.

Remake van de Franse komedie Sentimental van Cesc Gay die in 2025 ook in het Koreaans was verfilmd als The People Upstairs. Na een lange werkdag wordt Joe [Seth Rogen] onaangenaam verrast met de mededeling van zijn vrouw Angela [Olivia Wilde] dat bovenburen Piña [Penélope Cruz] en Hawk [Edward Norton] zijn uitgenodigd voor een etentje. Angela wil zich daarmee verontschuldigen voor de overlast door de renovatie van hun appartement, maar Joe ziet een uitgelezen kans om de bovenburen aan te spreken op hun luidruchtige nachtelijke seks. Angela en Joe hebben al ruzie voor hun gasten arriveren en het wordt er niet beter op. Ook niet wanneer Peña en Hawk zelf met een uitnodiging komen. Tragikomisch relatiedrama maakt korte metten met seksuele hypocrisie en is voortreffelijk geacteerd door Rogen, Cruz en Norton. De enige valse noot komt ironisch genoeg van Wilde, die met haar overdreven maniertjes minder aanleg voor subtiele komedie heeft dan haar co-sterren.

Dat vermoeide herken ik zeker, maar dat was in ieder geval deels bewust. Zeker met betrekking tot het gekibbel van Rogen en Wilde, waarin die contrabas de kakofonie vergroot en het gebrek aan harmonie in hun relatie uitvergroot.

Uitstekende film over een koppel die hun bovenburen uitnodigen om een avond samen door te brengen. De film speelt zich nagenoeg geheel in één appartement af, maar het zakt geen moment in. De gespannen sfeer wordt vooral op het begin goed neergezet. Hierna volgen genoeg vermakelijke ontwikkelingen en onthullingen. Goeie dialogen en uitstekend acteerwerk van de gehele cast die ongetwijfeld veel plezier hebben gehad met hun rollen.

Erg leuke, interessante film die zich compleet afspeelt in een appartement. Dan komt het dus aan op de acteurs en of het verhaal boeiend blijft....en dat doet het zeker! Olivia WIlde heb ik nooit veel van gezien, maar zij speelt haar rol met verve en Rogen is gewoon Rogen, maar past prima in dit ensemble. Paar goeie grappen en uiteindelijk naar een ongemakkelijk einde, maar zeer herkenbaar ongetwijfeld.

3*

Hoewel er ook zeker scenes inzitten die doorschieten in te geforceerd acteerwerk (neem de ruzie in de opening als voorbeeld), heb ik ook regelmatig hard moeten lachen om de kolderieke situaties die zich niet laten aankondigen. Het verhaal steekt natuurlijk goed in elkaar en zeker de onverwachte wendingen missen hun effect niet. Dit zal als klucht op het toneel absoluut nog beter zijn, maar dat is zeker geen belemmering om The Invite op het grote doek te zien. De serieuzere boodschap brengt niets nieuws, maar de wisselende emoties en vooral sommige dialogen deden me voldaan de bioscoop verlaten.

Leuke film. Dit soort films zijn best lastig om goed te krijgen. Doordat het in een een ruimte is komt de nadruk nog wat sterker te liggen op dialogen en acteurs en dat gaat de film goed af. Niet heel orgineel, maar goed gemaakt en met leuke rollen en soms een lekkere chaos.

Zeurderige film over een koppel dat al een tijd geen seks heeft en een ander koppel op bezoek krijgt dat seks in overvloed heeft. Dat leer je pas wat later in de film, en wordt tot vervelens toe uitgemolken. Echt zo'n film waarin gedacht wordt dat het hele leven draait om seks.
Heel veel stuntelig gedoe, toevalligheidjes, onzin (waarom Piña niks wilde eten is me een raadsel), en vooral ook banale levenslessen.
Uiteindelijk zijn die veelseksers dan opeens weg, en die nooitseksers lijken weer wat naar elkaar toe te groeien. (Mijn idee: morgenochtend hebben ze weer ruzie).

Toch af en toe best kunnen lachen, omdat sommige mono-, dia- en multilogen wel leuk geschreven waren, en het speelplezier ervan af spatte.

Vroeger had je dit in het theater, en dat werd dan gemaakt door John Lanting.

Wat een saaie en vermoeiende film. De trailer doet anders vermoeden (suspense, wellicht crime). Er waren diverse bezoekers die het letterlijk niet meer zagen zitten … Het is meer een art-film voor een filmhuis oid

Leuke scherp geschreven en goedgespeelde relatiekomedie.

4*

Er is niets zo fijn, als tijdens een hittegolf naar een biosscoop gaan, om daar te genieten van een aangename airco. Neem daarbij een leuke film zoals The Invite en je hebt al snel een middag met veel humoristisch vermaak te pakken.

Kort gezegd vechten Olivia Wilde en Seth Rogan elkaar op hilarische en pijnlijke wijze de tent uit en uiteraard wordt er nog wat extra olie op het vuur gegooid wanneer bovenburen Penelope Cruz en Edward Norton op bezoek komen. De speeltijd vliegt voorbij door het uitstekende acteerwerk van alle vier de acteurs.

De dialogen zijn sterk, de chemie tussen de acteurs spat van het scherm met als hoogtepunt de wisselwerking tussen Seth Rogan en Olivia Wilde. Het gekibbel tussen de twee is gepassioneerd en overtuigend en maakt dat je als kijker geen enkel idee hebt welke kant dit verhaal op zal gaan?

De film is een smakelijke kruisbestuiving tussen een film als Carnage van Roman Polanski en de stijl van Woody Allen maar dan een stukje scherper, gewaagder en ondeugender. Humor, frustratie en melancholie wisselen elkaar in rap tempo af en voor de invalshoek van elk personage valt wel iets te zeggen.

Van begin tot het eind hebben mijn vrouw en ik van deze film genoten en kunnen in volle overtuiging zeggen dat deze film een aanrader is.

Zeer goed

Een niet-alledaagse film over relaties en de bijbehorende problemen. On-Amerikaans goed.

De acteerprestaties van alle acteurs en actrices zijn van topniveau. Nu kijk ik zelf erg graag naar Penelope Cruz (wie niet...), maar de reacties en expressies van Olivia Wilde waren minstens even boeiend: je wordt meegezogen in hun gevoelsleven en gedachtenwereld.

Erg sterke karakterschetsen ook van de mannen.

Met veel humor, maar ook emotie en aanzet tot reflectie voor menig koppel dat al enige tijd bij elkaar is.....

Een boeiende film, van begin tot eind: absoluut een aanrader voor wie houdt van psychologische diepgang, van humor, van menselijk drama.

Dit soort komische films is nou niet echt mijn ding, maar deze lijkt me toch om de één of andere reden best wel oke. Heel binnenkort ga ik er toch een keer voor zitten, al is het alleen al voor de afwisseling. En de cast kan deze film denk ik wel het kijken waard maken. Ben wel benieuwd of deze film mij weet te overtuigen.

Wilde en Rogen zijn verschrikkelijk neurotisch samen en riepen de nodige weerstand op om dit tot het einde uit te zitten. Uiteindelijk blijft er weinig van het hele concept over en dooft de film als een nachtkaars uit. Morgen weer vergeten.

De film die handelt over een stel dat bij de onderburen op bezoek gaat, is de remake van Sentimental (2020) van de Spaanse schrijver en regisseur Cesc Gay. De Spaanse film is gebaseerd op een toneelstuk van dezelfde Gay dat in 2015 tot stand kwam. Na een Zwitserse en een Franse verfilming is er nu The Invite oftewel de Hollywoodversie van het Spaanse origineel.

Geregisseerd werd The Invite door Olivia Wilde die tevens een van de vier rollen op zich nam. De film begint met een analyse van de relatie van het ontvangende stel dat wordt gespeeld door Seth Rogen en Wilde. Een stel dat na 15 jaar huwelijk niet erg gelukkig lijkt. Prettige onderlinge communicatie is er amper. Meestal praten ze langs elkaar heen of zijn in een ruzie verwikkeld. De film toont beiden nauwelijks in een harmonieuze situatie. Hoe anders is dat bij het andere paar (Penélope Cruz en Edward Norton) dat na een tijdje in de film wordt geïntroduceerd. Het contrast tussen de koppels is groot. Dat verschil wordt prettig uitgebuit en is goed voor enkele aangename scènes waarbij vooral de knorrige en cynische Seth Rogen de humoristische inbreng verzorgt.

The Invite bestaat uit meer dan het humoristisch uitbuiten van contrasten. De film gaat een nieuwe fase in als de twee gasten met een voorstel komen dat voor flinke opschudding zorgt. Die wending is niet alleen verrassend voor de kijker maar ook voor het ontvangende paar. Er ontstaat voldoende beroering om een tijdje op te kunnen teren. Als de commotie ten volle is uitgebuit, ontkomt de film niet aan enige stagnatie. De wendingen en onthullingen die volgen hebben een stagnerende impact. Het gaat te ver om van saaie momenten te spreken, maar het gaat ook te ver om te zeggen dat de aandachtsspanne steeds dezelfde scherpte behoudt.

De amusementswaarde blijft evenwel op peil. De humor is en blijft leuk. De personages van Wilde en Rogen zijn nog steeds interessant. Ze zijn voldoende gelaagd om de nieuwsgierigheid van de kijker blijvend op te wekken. Dat geldt overigens ook voor het bezoekende paar dat in eerste instantie slechts een aanjagende functie leek te hebben maar toch ook ruimte krijgt voor een eigen verhaal. En zo zijn er vier interessante personages die worden vertolkt door een prima acterende cast die er zowel in de chaotische en uitbundige als in de bedachtzame en wat emotionelere scènes in slaagt om de aandacht van de kijker vast te houden. En dat is knap want in de film gebeurt in actieve zin niet heel veel.

The Invite moet het hebben van zijn dialogen. Gebaseerd op een toneelstuk, weet u nog. Prima dialogen. Scherpe, humoristische, venijnige, confronterende en andersgezinde dialogen die weliswaar soms een beetje te lang op de plaats blijven hangen maar absoluut vermakelijk zijn. Voeg daar de personages, het goede acteerwerk en een zekere ongemakkelijke spanning aan toe die de film weet op te roepen en je kunt van een goede film en van mij als een tevreden kijker spreken.

Vaak erg grappige film over een uitgeblust stel (Seth Rogen en Olivia Wilde, die hier ook regisseert), dat bezoek krijgt van de eccentrieke bovenburen (Edward Norton en Penelope Cruz), waarna de sluimerende relatieproblemen op pijnlijke (maar vaak wel hilarische) wijze aan het licht komen. Rogen is geweldig in de ogenschijnlijk speciaal voor hem geschreven hoofdrol; de rest van de cast doet het ook prima. Sporadisch iets te druk en halverwege dreigt de boel een beetje te ontsporen in geforceerde en flauwe toestanden, maar gelukkig houdt Wilde de boel vakkundig op de rails. De opdringerige muziek is overigens wel echt irritant.

IJzersterk komische drama. Het verhaal is herkenbaar en begint vrij luchtig en wordt gaandeweg rauwer en serieuzer. Wilde werkt dit erg goed uit. Ondanks dat de film in een ruimte afspeelt, blijft de film de aandacht houden door slim camerawerk en 4 goed op elkaar ingespeelde acteerkanonnen. De cast zorgt naast drama voor een aantal hilarische scenes, waarbij met name Rogen heerlijk op dreef is. De soundtrack is passend en drijft de ongemakkelijke sfeer nog wat verder op. Prima film. 4.0/4.5

Ik heb er best van kunnen genieten van deze dialoogfilm. Aanvankelijk leek de film volledig te focussen op de ruzies tussen Seth Rogen en Olivia Wilde, maar de wending naar het hele groepsseks gebeuren met hun buren zorgt ervoor dat de film grappig wordt en er een spanning ontstaat tussen de verschillende personages.

Wanneer de partnerruil slecht afloopt door de rugproblemen van Seth Rogen krijgt de film een dramatische wending waarbij het huwelijk van Rogen en Wilde op het spel staat. Op het einde wordt er ook nog even verwarring gecreëerd met Cruz en Norton die plots verdwenen zijn of waren ze wel effectief aanwezig?

Vooral Seth Rogen valt op met zijn typische cynische humor, maar ook Olivia Wilde speelt een erg sterke rol. Penélope Cruz komt nog makkelijk weg met haar personage, maar Edward Norton is hier minder goed gecast.

Fijne en humoristische film dus met de nodige chaos en amusante dialogen.

3.5*

Voor mij een van de leukste films van het jaar tot nu toe. Met 4* voel ik me zelfs een beetje streng. Heb me hier echt kostelijk mee vermaakt. The Invite is grappig, scherp geschreven, sterk geacteerd en slim geregisseerd. Het speelt zich dan wel in één appartement af, maar de regie van Wilde is zo dynamisch en interessant dat je dat zo helemaal niet ervaart eigenlijk. En de dynamiek tussen de acteurs is zó leuk - iedereen kreeg veel ruimte om te improviseren op de set, en dat merk je op een goede manier - dat je ook nergens voelt eigenlijk maar naar een erg beperkt, 'klein' filmpje te kijken. Gewoon lekker klassiek - vier acteurs die hun ding mogen doen, met focus op dialoog en interacties. Geen poespas.

Seth Rogen vond ik het grappigste - zelden zo gelachen met hem in andere films - en ook het meest.. herkenbaar? Niet eens zozeer in de reeële zin, maar als kijker word je het grootste stuk van de film wel duidelijk op zijn 'niveau' geplaatst. We ontdekken sommige dingen samen met hem over de andere drie personages. Maar ook Penélope Cruz en Edward Norton hebben hele toffe momenten en grappige karakterdingetjes, en Olivia Wilde is unreal eerlijk gezegd. Niet de grappigste van de vier, maar wel de sterkste acteerprestatie wat mij betreft.

Want een hele doorsnee komedie is het natuurlijk ook niet, er zitten ook veel diepere en serieuzere lagen in. Ik zit nog niet in die fase van het leven, maar het lijkt me een hele rake filering van ''middle age'' koppels die al een tijdje getrouwd zijn, en hoe initiële passie en verliefdheid zo makkelijk kan omslaan in frustratie, gebrek aan communicatie, of - nog erger - wanneer er dan toch gecommuniceerd wordt, een totaal gebrek aan begrip langs beide kanten. Joe en Angela voelen zich duidelijk allebei volledig ''vast'' in hun leven - een duidelijk contrast met Pina en Hawk. Of niet? Doorheen de film komen we erachter dat zij nog maar een jaar samen zijn, en er tegen het einde van de film toch duidelijk ook barstjes beginnen te komen in hun idyllische losbandige façade..

Het einde is perfect ambigu. Ik vatte het meteen als hoopvol op. Hoe je elkaar toch terug kan proberen vinden, én ook een vroegere versie van jezelf terug kan zoeken. Maar even goed is dat het laatste wat die twee personages ooit nog samen doen, en gaan ze de volgende dag uit elkaar.

Hele leuke film om in de cinema te zien trouwens, doe dat als je nog de kans hebt! Hele zaal lag met momenten strike, fijne ervaring.

Dikke 4*.

Deze film is de eerste 75 minuten vervelend en ongemakkelijk. Daarna 20 minuten goed en confronterend. Maar zonder de eerste 75 hadden de laatste 20 niet gewerkt, even doorbijten dus.

Met hoge verwachtingen ging ik in de kleine bioscoopzaal zitten. Met een beroemdheid als Edward Norton dacht ik dat er niet veel fout kon gaan aangezien ik altijd een fan was geweest van zijn acteerwerk. Jammer genoeg liep ik na de afloop teleurgesteld uit de zaal.

Het begin van de film vond ik veelbelovend. De sfeer werd meteen goed neergezet met de muziek. Het was voor mij meteen duidelijk dat er romantische thema’s zouden voorkomen in de film door het gelach van een mannelijk een vrouwelijke stem. De introductie van de personages vond ik ook sterk. Seth Rogen en Olivia Wilde, die een getrouwd koppel spelen, zetten meteen goed de sfeer neer en laten met hun eerste paar zinnen dialoog meteen zien wat voor persoonlijkheid ze hebben. Daarnaast vond ik de setting en het feit dat de hele film zich afspeelt in een appartement, erg interessant. Het zorgde ervoor dat de focus lag op de personages, en het acteerwerk. Meteen wordt het duidelijk dat er een continu gevoel van stress en spanning hangt in het appartement. Elk moment is ongemakkelijk of stressvol.

Jammer genoeg vond ik zelf dat de film daarna niet veel meer aanbood. Het verhaal, als je het zo wil noemen, sprak mij persoonlijk niet aan. Een getrouwd koppel met een slechte relatie en daarmee een slecht seksleven krijgen een ander koppel op bezoek, die het complete tegenovergestelde zijn van hen. De twee vliegen elkaar continu in de haren en kunnen over elk klein detail een groot probleem maken. Na de eerste paar scènes merkte ik op dat de dialoog en acteerwerk heel gespeeld aanvoelde en niet natuurlijk. Met de ongemakkelijke dialoog en geforceerde seksuele grappen kreeg ik zelf meteen een ongemakkelijk gevoel, en niet op een goede manier. Het leek erop dat naast de ‘seks is grappig’ tactiek de film niet veel andere thema’s of humor kon vertellen. Het middelste stuk van de film was voor mij een groot stuk filler. Een hoop drama en gejank met slechte overmatig gebruikte seksuele grappen en opmerkingen, in combinatie met onnatuurlijke ‘Hollywood’ achtige dialoog. Het bood voor mij echt niets aan. En dan moest dit een soort van boodschap of morele les aanbieden? Ik kon het in ieder geval niet zien. Kortom: het ging voor mij veel te lang door, zonder dat het echt iets vertelde. Al dat geruzie tussen de twee hoofdpersonages, wat steeds vaker voorkwam, werd op een gegeven moment ook vermoeiend. Ik denk dat het woord vermoeiend het beste deze film kan omschrijven.

Na een hoop ongemakkelijke komische scènes, schakelt de film plots naar een meer serieuze toon, wat voor mij heel ook heel onnatuurlijk aanvoelde. Door al de chaotische en stressvolle situaties waar de personages zich in bevinden moet de kijker ineens sympathie voelen voor het koppel, wat leidt naar een ‘eind goed al goed’ einde van de film, wat mij liet denken wat het nut nu was van al die voorgaande situaties. Deze film zou in mijn ogen nog vermakelijk kunnen zijn, als het zichzelf niet zo serieus zou nemen en zelfbewust zou zijn. Jammer genoeg is dit niet het geval. Het lijkt er voor mij op dat de film niet kon kiezen tussen een komische en lollige sfeer en verhaal, of een serieus en leerzaam stuk over de obstakels wat het huwelijk met zich meebrengt.

Visueel gezien vond ik de film wél sterk. De kleurenpallet was goed over nagedacht met de buren die zwarte kleding aan hadden, en de hoofdpersonages vooral meer lichte en kleurige kleding. Daarnaast was de indeling van het appartement, waar het zich compleet afspeelde, nooit echt duidelijk te zien, wat toevoegde aan de ongemakkelijke en spannende sfeer. Ook vond ik de shots met spiegels en ramen slim gedaan en bood een leuk perspectief aan.

Vond er weinig aan. Druk, schreeuwerig, ongeloofwaardig en geen moment herkenbaar, niet-grappig.