Meningen

Goede oorlogsfilm, geen verrassing op dat gebied al lijkt het me wel een prototype zijn geweest voor de latere oorlogsfilms. De cast is gewoontjes, zelfs Bogart steekt niet echt boven de middelmaat uit, maar verveelt niet. Over het verhaal valt niet veel aan te merken,behalve dan wel wat onlogische zaken, maar ik stoorde me wel, vooral in het begin, aan het nogal banale script waarbij het lijkt dat iedereen wel een oneliner of een of ander cynische opmerking moet uitspreken : het komt nogal ongeloofwaardig over, ze lijken beter te passen in een film noir dan in een oorlogsfilm.

Ik vind het moedig om zo'n film te maken middenin de tweede wereldoorlog, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het een klassieker is geworden (naast het feit dat de meeste films waar Bogart in speelt klassiekers worden, ongeacht of hij de sterren van de hemel speelt of een gewone rol heeft maar dat terzijde... ), maar het propagandistisch en patriottistisch toontje, gevuld met waardes als eer, vriendschap, trots en opoffering, konden die Amerikanen blijkbaar echt niet laten, ten koste van alle geloofwaardigheid, zoals de Italiaan di niet verlaten wordt of het besluit om bij de bron te blijven en desnoods vechten tot de laatste kogel... En dat scheelt toch weer een half punt.

3* gewoon tussendoor vermaak

Ik zal het wel in zijn plaats doen, want zo moeilijk is het niet.

Verschrikkelijk gedateerde soundtrack, die ik in die jaren ook niet geappreciëerd zou hebben, De Palma die in plaats van zijn cameravoering te verzorgen ( vergelijk maar met zijn andere films : Scarface heeft op dat vlak bitter weinig te bieden ), zich druk maakt om een nieuwe maatstaf van geweld en scheldwoorden in de cinema te introduceren ( ), oppervlakkige dialogen met veel stoer gepimp maar die geen zak voorstellen... omdat er toch iets moest gezegd worden, blijkbaar... , bordkartonnen personages en ,om mijn betoging maar te eindigen, een verhaal dat zich spijtig genoeg in het mafiagenre zich tot den treure herhaalt zonder weinig originele elementen.

Ziezo, dat waren de gebreken

Maar waarom een 3* dan, zullen sommigen denken ? Omdat ik Pacino's acteerprestatie wel waardeer, ook al is dit zijn beste niet, vooral zijn charismatische uitstraling en de interessante manier waarop het personage evolueert doorheen de film, tot een goede climax die meteen de beste en mooiste scene van de film is. Zowiezo is Scarface, volgens mij, een film die zich staande houdt omwille van zijn acteurs en acteerprestaties.

Secret Window is prima, niet hoogstaande thriller met een goede cast, nare sfeer en een boeiend plot met een sterk einde.

Johnny Depp overtuigd zeker als afstandelijke schrijver, een rol die niet veel sympathie van het publiek krijgt. Aan de ene kant eens een andere rol die zijn populair imago helemaal op zijn kop zet, aan de andere kant denk ik dat het einde meer impact zou hebben gehad als we de volle medelijden met de hoofdrolspelers gevoeld zouden hebben.
Depp schijnt het ook een beetje moeilijk te hebben om een totaal verschillend type dan Pirates neer te zetten. Zijn trage zware stem, al die aarzelingen deden mij vaak aan Jack Sparrow denken. Verder valt er op zijn acteerwerk niets op aan te merken.
Wie mij minder kon bekoren was John Turturro die met zijn fantastische uitstraling niet veel doet, alleen maar een monotone stem opzetten die dan ook weinig dreiging uitstraalt. Spijtig dan hij zo'n zwakke psycho neerzet want anders zou de film zeker 4 sterren verdient hebben.

Het huis, ouderwets ingericht, met houten vloeren en bakstenen schouw straalt een fantastische nare sfeer uit.
Is ook een goed beeld van het leven van Mort : opgesloten als een semi-kluizenaar, bijna geen enkele vorm van technologie en ook een tikkeltje ouderwets. Jaja, een goed decor dat huisje ! Verder zijn de beelden van het meer ook nogal naargeestig.
Kleuren en lichtgebruik maken het verschil tussen zijn leven en dat van bijvoorbeeld zijn vrouw nog groter : bruine, donkere en emotieloze kleuren met hier en daar een lampje vs felle of lichte kleuren met verblindende zonnestralen. Niet dat dat verschil zo groot en constant te zien was maar voor mij was kwam het toch zo over.

Ik zal maar duidelijk zeggen dat ik NIET vertrouwd ben met het werk van Stephen King en dus vond ik het verhaaltje redelijk origineel dat goed afgesloten wordt met een naar einde. Als je er dan verder na de film over nadenkt kom je toch tot de vastelling dat de boodschap die de film wil overbrengen dan weer totaal onorigineel is. "In ieder van ons schuilt er misschien een kwade kant." In dit geval brachten films als Psycho en The Shining deze boodschap veel malen beter over.gGelukkig is het ook een einde dat niet volgens de Hollywoodnormen aat. Stel je voor dat hij net door de sheriff gepakt zou worden toen hij zijn vrouw wilde vermoorden. Ik mag er niet aan denken...

Mensen, laat je niet misleiden door het plot ! Shane is niet het zoveelste heroisch en pompeus verhaal over de stoerste revolverheld, maar een klein existentiëel epos met realistische karakters en een eenvoudig en traag maar krachtig verhaal over mensen die moeten vechten voor hun bestaan. De film bevat helemaal geen spectaculaire scenes, in het begin zien we zelfs enkele gewone dagelijkse handelingen, ook niet de scenes waar meer geweld in voorkomt want de gevechten worden zeer realistisch (en goed) in beeld gebracht. Ik schrok zelf hard van de dood van Torrey : eerst dacht ik dat ik op het volumeknopje had gedrukt want die knal was echt heel hard, maar na een paar berichten gelezen te hebben snap ik de bedoeling van de regisseur.Nu weten we inderdaad ook wel waar Peckinpah de mosterd vandaan heeft gehaald.

Zowat alle leden van de cast leveren goede prestaties af, maar echt meeleven deed ik niet. Daarvoor blijven de karakters een beetje te oppervlakkig en moet ik toegeven dat ik niet de volledige speelduur even geboeid heb zitten kijken...In de film lijkt iedereen even belangrijk te zijn en shane krijgt daardoor niet véél meer screentime dan bv de vader of de moeder maar blijft in sommige scenes rustig op de achtergrond wat zijn optreden een tikkeltje mythisch en mystisch maakt...

Shane zelf is ook een interessant figuur : hij komt uit het niets en verdwijnt zonder dat hij iets over zichzelf heeft verteld. Maar naarmate de film vordert komen we er wel zelf achter dat hij zijn verleden niet zomaar kan achterlaten, na pogingen om het wel te proberen. Dan merk je zelf wel dat hij niet de edele persoon is dat het kind ziet en dat hij eigenlijk niet zoveel verschilt van die andere bandieten en dat die bandieten ook niet allemaal even slecht zijn. Kortom, het goed en het slechte wordt in twijfel gebracht en dat maakt Shane, zoals eerder gezegd, een zeer realistisch western.

3.5*

Six Days Seven Nights heeft ongeveer alles om een goede flopfilm te worden...
Een belachelijk, plat en uitgemolken verhaal, matige acteerprestatie van Ford en een heel irriterende Heche en flauwe actiescenes.
Acteurs als Harrison Ford en Anne Heche zouden de film alleen maar naar omhoog moeten tillen maar ze maken mijn kijkervaring er niet beter op. Heche is doorgaans de film zeer irritant en Ford doet zijn machorol weer eens over, maar dan zonder de charme die hij vroger had. Hij probeert nog een beetje charmant te doen met zijn typische grijnzen maar over het algemeen geeft hij de indruk een of andere lompe boer te zijn.
Spijtig dat een acteur van dit kaliber zo laag is kunnen vallen. Hoe ouder hij wordt hoe meer talent hij verliest
Dat twee personen met totaal verschillende karakters toch uiteindelijk goede maatjes worden en het ook zo ver komt dat ze van elkaar gaan houden ( dat moet toch niet tussen spoilers... ) hebben we al te vaak gezien en Ivan Reitman doet er ook niets aan om de uitwerking, het enige wat dit simpel plot nog kon redden, goed te maken.
Wat hij ervan gemaakt heeft is een dom, loemp verhaal vol toevalligeheden en onwaarschijnlijkheden. Die pauwen
Van mij mogen ze deze regisseur wel eens uit Hollywood bannen want meer troep wil ik van deze man niet meer zien. Enige meevaller was dan toch zijn laatste film
Zelf het verhaaltje rond Ross ( ja, ik weet dat deze acteur een naam heeft, maar voor mij zal hij altijd Ross blijven )
kon me niet boeien en de grapjes waren niet geslaagd.
Wat betreft het komische kantje heb ik die totaal gemist of moesten we soms lachen wanneer Robin helemaal tegen de ruit van het vliegtuigje wordt geplet .
De avonturenscenes stelden ook niets voor en dat heel gedoe met die piraten was echt te belachelijk voor woorden : ze lopen, lopen, lopen en...ineens een afgrond !! Zeg nu niet dat je die nog niet gezien had . Met die piraten was ook het enige echt avontuurlijke. Laat je de "komische" scenes en de "avontuurlijke" scenes vallen en je hebt heel wat romantiek... daar zat ik ook niet echt op te wachten. Maar ja, het blijft een film en het moet toch iedereen kunnen vermaken...
Soundrack was tenenkrommend, zelden zo'n lelijke muziek in een film gehoord en het geheel was nog eens heel lelijk opgenomen, behalve een paar scenes maar dat komt niet door de camera maar door de prachtige natuur.
Die natuur is dan ook die 2 sterren waard, inclusief Jaqueline Obradors

Soleil Rouge is maar een heel matige western, met de grootste stereotypes uit de westerngeschiedenis. Het verhaal heeft een leuk uitgangspunt, maar een vreselijke uitwerking.

Er is weinig positiefs te zeggen over deze, op z'n minst gezegd, bizarre cast. Alle stereotypes komen elkaar tegen : Mifune, die Japan symboliseert en natuurlijk alle clichés van die cultuur doorheen de film meesleurt (de typische oersaaie samuraivechter die heel wat wijze raad mag geven), acteert te houterig. Dan heb je Andress, de verwaande prostituee, ander enorm stereotype ,die van acteren ook niet veel afweet. Vervolgens Bronson die te veel tekst krijgt, voornamelijk tenenkrommende humor, waarbij die uitgestreken glimlach erg irritant is. En Delon die de Franse -zucht - schurk mag spelen.

Het idee om Oost en West bij elkaar te brengen is leuk, maar met dit gegeven bakt Young er toch niets van. Het resultaat zijn dialogen met heel wat belachelijk slechte humor van Bronsons kant en heel wat wijs gebrabbel en flauwe Japanse gezegdes van Mifunes kant.

En zo is het moeilijk om het banal wraakverhaal een beetje te verbergen.

Een western maken in 1:1,33 verhouding is, in één woord samengevat : waar-de-loos. Hoe kan je nu de prachtige, stoffige landschappen die o zo typerend zijn voor het westerngenre, nu deftig in beeld brengen ! En inderdaad : visueel is Red Sun drie keer niets... de karakters staan bijna altijd op de voorgrond -en dat is zeker niet positief !- de schaarse gevechten en actiescenes zijn niet goed in beeld gebracht en de warme kleuren, waarmee Leone zo goed mee kon omgaan, mankeren hier helemaal. Eerder wat afgebleekt rood en blauw en wat beigeachtige landschappen... sfeer is er helemaal niet...

2,5 (de film wordt toch gered door het degelijk einde)

Vroeger, en nu nog altijd, was ik nogal een grote fan van bijna alle Totò-films Die man heeft een geweldig gevoel voor humor ! En toen het bleek dat Mario Monicelli 3 van zijn films had geregisseerd was ik erg benieuwd om deze te zien.

Leuke film, erg leuke film zeker wanneer je het briljant einde nog eens hebt herzien !
De aanpak is bijna hetzelfde als zijn vorige films, alleen staat er niet één iemand centraal ( Totò ) maar een heleboel andere, even lollige opvliegende, drukke typetjes.
I Soliti Ignoti heeft vooral een fantastische heel Italiaanse cast met koploper Vittorio Gassman in zijn eerste komische rol en natuurlijk Totò die zijn kleine maar belangrijke rol prima speelt. Verder zijn er nog twee goede bijrollen van toen nog niet bekende Marcello Mastroianni en Claudia Cardinale. Ik moet wel zeggen dat ze er minder mooi uit zag dan gewoonlijk. Komt waarschijnlijk door haar strenge broer.

Het begin was eventjes wennen: scenes volgen elkaar snel op en je hebt bijna niet door wie wie is en wat ze nu precies moeten doen.
De subplotjes zijn inderdaad zeer interessant en geven een goed beeld van het Italië van de jaren 50. Geen zware kost want er worden genoeg goede grapjes gemaakt om het geheel luchtig te houden.
Maar later wordt het tempo rustiger en het verhaal wordt erg goed opgebouwd met een fantastische climax : de overval
Wie had het gedacht dat het nog spannend ging worden !
Al dat oponthoud is echt subliem gevonden, het lijkt misschien een beetje déjà vu maar het blijft amusant om ernaar te kijken.

De dubbing zat niet overal goed maar de mooie en sfeervolle zwart-wit beelden maken dat zeker goed en creëren een typische... Italiaanse sfeer.

The Song of Bernadette heeft een tijdje hoog in tiplijst gestaan, maar het verwonderd me helemaal niet dat op ze op een nog kortere tijd zoveel plaatsen is gedaald...

De eerste kennismaking met de personages en hun dagelijkse leven is rampzalig: het is waar dat het doen en laten van de mensen werd bepaald door het Geloof, maar om nu elke scene te laten doorschijnen dat men over niets anders kon praten dan over God, Jezus en Maria en dat alles, maar ook werkelijk alles draaide om het Christendom (op school, thuis aan tafel...) is onzin en niet waarheidsgetrouw en het ergerde me zodanig dat ik dacht dat de film voorgoed verpest zou zijn... Gelukkig duurt deze "we rammen het hen in de strot"- mode niet al te lang.

Want na dit ongelukkig begin, kabbelt de film rustig verder naar het einde, langs goede acteerpresteties -Jennifer Jones zal toen als een bom ingeslagen zijn!- en mooi geschoten beelden en een niet al te moeilijk, boeiend en rustig verteld verhaal. Wat ik ook heel positief vond, waren de verschillende relaties Kerk-politiek, volk-Kerk en politiek-volk die uitstekend belicht werden!

Maar de film kabbelt ook langs minder positieve zaken verder, zoals het sentiment en het religieuze karakter dat er soms te dik boven op ligt en de te lange speelduur.

Had toch een betere film verwacht. 3*

Mierzoet en soms wat kitscherig, maar die liedjes blijven dagen in je hoofd hangen en de meesten zijn fantastisch ! Het duurt misschien wat te lang en de overgangen tussen de liedjes en het gewone verhaal zijn nogal bruusk, maar Wise weet de Alpen mooi in te blikken met een aantal sfeervolle shots. Mooi ook hoe Wise de situatie binnen de verdeelde Oostenrijkse bevoling weet te schetsen.

3.5*

Ik kan het alleen maar nogmaals eens zijn met jullie : deze film had veel meer in zich dan het geworden is... maar remaken ?!

Leuk zijn vooral de apocalyptische decors, een smerig New York waar miserie heerst. De miserabele toestand waarin de mensen verkeren wordt ook niet altijd ultradramatisch voorgesteld. Zo zijn de scenes waar mensen een stuk vlees of niet-plastic bestek als ultieme luxe zien goed gevonden omdat je dan niet op een vreselijke manier, maar toch heel sterk beseft hoe erg het daar aan toe gaat. Ook een aantal scenes blijven op je netvlies gebrand : de massa inwoners die door vrachtwagens als vuil wordt 'opgeruimd' of het mileu dat zo zwaar is aangetast dat ze zelfs die paar plantjes die nog overblijven moeten bedekken van de vervuilde lucht... op z'n minst verontrustend... Maar dat is zowat het enige goede.

Het verhaal loopt niet erg gesmeerd en het onderzoek lijkt geen einde te hebben en toch blijft het de drijfkracht van de film aangezien de bovengenoemde scenes alleen maar als achtergrond dienen en er verder niet echt veel meer mee gedaan wordt. En hoe futuristisch en supertechnologisch de film ook wel wil zijn, het straalt enorm veel seventies sfeer uit. Bovendien is het acteerwerk van Heston ook niet bijzonder goed en de love story een beetje geforceerd. Enige personage dat vrij interessant is, is dat van Robinson : de euthanasiescene is heel ontroerend, je ziet op Sol gezicht een glimlach die er als zoveel jaren niet is geweest en de nostalgie naar al het goede dat er ooit was... en Heston die weent, omdat hij als enige van de crewlid wist dat Robinson terminale kanker had... prachtig moment !

Maar het veelgeprezen einde had ik aan de andere kant dan al van tamelijk ver zien aankomen en bovendien is het voor mij niet zo schokkend als hier beweerd wordt : in een decadente samenleving waar wettelijke en morele regels niet meer gelden en waar het individu enkel nog maar aan zichzelf denkt en zelfs bijna moet moorden om te overleven is het niet verwonderlijk dat ze eigenlijk elkaar opeten. Voedsel is er niet dus van die smerige Soylentdingetjes zullen ze toch moeten blijven eten...

Magere 3*

vandaag eindelijk te pakken gekregen en gezien:
hele goed actiefilm, om bovengemiddeld maar niet te zeggen wat dat zou wel overdreven zijn, met een origineel verhaal en mooie muziek.
Hopper kan als geen ander een geschift bad-guy neerzetten !! Sandra is niet meteen mijn favorite actrice en dat is dan ook misschein de enige film waar ze te pruimen is. het acteerwerk van Reeves voegt echt niets toe aan de film en zijn stem irriteert constant!
als je het acteerwerk terzijde houdt dan zou ik de film wel een 4,5 gegeven hebben om de fantastische actie!
het leuke aan de film is dat het ook dat het niet stopt bij de ontploffing van de bus mar nog verder gaat in de metro. je denkt dat gedaan is maar het wordt steeds toffer ongeloofwaardig wordt het bijna nooit, behalve die ene scene dan met 'het gat'
af en toe wat leuke plotwendingen en mooi camerawerk (ik denk niet dat het van Jan is maar hij zal vast wel tips gegeven hebben)

We zitten inmiddels al bij de derde Spider-Man (hopelijk volgen er geen meer!), maar veel is er niet veranderd : Tobey ziet er sulliger en debieler uit dan anders en loopt erbij als een natte vod en de andere talentvolle acteurs hebben weer eens hun tijd verspilt... Ook het verhaal zit vol toevalligheden, clichés en voorspelbaarheden -dat het ook nog eens totaal ongeloofwaardige randomgedoe bevat zullen we hen dan maar niet kwalijk nemen- en de relaties, ontwikkelingen en verhoudigen tussen de karakters hebben een hemelhoog soapgehalte...

Maar in een film als deze zou dat allemaal bijzaak moeten zijn, maar wanneer de film zich dan ook nog eens serieus neemt (heel dat gedoe van de 'slechte' Spider-Man is eigenlijk hilarisch slecht, maar de film dwingt echt wel medelijden en compassie voor het hoofdpersonage af van het publiek, dat het zo pretensieus als het mark kan overkomt) schieten er alleen maar de fantastische special-effects en de geweldige gevechten over ! Derde Spider-Man, drie keer zo groot aangepakt, met drie(twee)bad guys en dus drie keer zoveel aktie !...en laat dat het enige zijn waar deze blockbuster zijn pluspunten uit put...

Kleine 3,5*

Al een tijdje wilde ik deze zien en danzij de pakketservice is het mij gelukt !
Het begin is vrij traag behalve dan die ene scene in de tunnel en de typische 80s muziekdeuntjes zijn ook vrij irritant. Maar wanneer Saskia ontvoerd wordt houdt de film een goed tempo vol tot een meesterlijk einde....brrrr
Ik kon me echt goed inleven met Rex : hij speelde heel overtuigend. Zijn hardnekkige zoektocht is prima gespeeld.
Maar met alleen goed acteerwerk is een film niet gemaakt. Het lijkt alsof je naar verschillende losse stukjes kijkt die een beetje willekeurig aan elkaar gemonteerd zijn. Wat hadden die scenes met Lieneke met al dat gebeuren te maken ? en de hoge bloeddruk ? Misschien als ik het boek lees wordt het allemaal duidelijker.
Om even op de muziek terug te komen: gelukkig worden die deuntjes niet de hele tijd gebruikt maar bij de spannende scenes wordt er gelukkig veel betere muziek gebruikt.
Het gebrek aan echte spannende momenten is ook al een minpunt : buiten de ontvoering, de scenes in de tunnel en het einde is er weinig spannends. wel mooi wanneerLieneke boos van het cafe weggaat en Rex vreest om weer iemand anders kwijt te raken
Ook hoop je op het einde wat meer uitleg te krijgen over de handelingen van Lemorne die doorgaans de film voor het boeinde gedeelte zorgden. Maar die krijg je niet ! Je wordt overdondert met informatie waar je zelf een oplossing voor moet zoeken. Voor de ene is dat fantastisch voor de ander een beetje teleurstellend.Aan de andere kant is een open einde wel mooi.Spreek ik mezelf nu tegen ?
Het acteerwerk van alle spelers was echt dik in orde en over het verhaal valt weinig aan te merken : goede opbouw (behalve de genoemde scenes die er niet echt in thuishoorden) en perfecte sfeer bezorgen je op het einde rillingen !
een 3,5 voor oa goed acteerwerk, bijna altijd mooie muziek, lekkere sfeer en een boeiend verhaal met een macabereinde.

Stalag 17 is toch wel een twijfelgeval. ik twijfel tussen een 3.5 en een 4.

aan de ene kant heb je het geweldige acteerwerk van Holden die zijn oscar dubbel en dik verdiend heeft , de mooie sfeer in het concentratiekamp die ,wanneer de film in kleur zou geweest zijn, niet zou hebben gehad en het boeiend verhaal

maar aan de andere kant heb je andere dingen die de spanning en die sfeer kapot maken zoals het ( ik vind het van wel !) duidelijk over-the-top acteren van Animal. hoe realistisch het ook moest zijn, hij is er niet in geslaagd, integendeel! hij werd steeds irritanter.

maar hij is dan ook niet de enige...

en alles is ook nogal gewoontjes gefilmd maar dankzij de pittige dialoogjes gevuld met hele leuke humor wordt de film nooit saai.

ik zal toch maar een 3.5 geven. wie weet bij herziening een half puntje meer

Volgens mij is er de laatste jaren een boom gekomen van dit soort films. Films van opgekofte tieners die iets moeten bewijzen, het liefst via veel hindernissen die ze moeten overwinnen, onstabiele relaties en een lekker cliché rise-and-fallverhaaltje, vormen ongeveer éénderde van wat we in de bioscoop voorgeschoteld krijgen.

Step Up 2 is zo'n film. Vanaf de eerste minuten kan je perfect voorspellen wat er gaat gebeuren en hoe het gaat eindigen, (streetwise girl wilt het ver schoppen in de danswereld, wordt uitgestoten maar herwint terug respect af in een overweldigend(jah )finale... ). Zoals te vermoeden viel zijn de personages, hun handelingen en hun woorden even verrassend als de plot, maar gelukkig kan er ook eens af en toe genoten worden van de schitterende gechoreografeerde beelden en de sfeer die ze oproepen en de aardige muziek. Spijtig dat dit niet genoeg is om de andere gebreken te verbergen.

Ik kan het wel met de meeste gebruikers eens zijn dat dit een speciale film : bizar en tegelijkertijd realistisch. Een tragikomisch drama in documentairestijl met een vleugje satire waarbij Amerika en de 'American dream' als illusies voorgesteld worden.

Aanvankelijk leek mij dit slechts een amateuristsche boel, met nietszeggende dialogen, technisch gehaper (de montage !!) en vrij slechte acteurs, maar geleidelijk aan ga je meer en meer geloven in hun levensechte vertolkingen, hoe excentriek ze ook zijn, en de pijnlijke confrontatie met hun nieuwe wereld, dat als een soort van toevluchtsoord voor souteneurs moest dienen en om een gelukkig leven op te bouwen, een plaats zo groot dat niemand je zal vinden... Hoe vaak hebben we dit thema al eens gezien in een film ? En toch brengt Herzog dit boeiend in beeld : nuchter en tegelijk zeer sensitief, met een haast poëtische gevoeligheid in zijn beelden. Want de meeste scenes dragen een melancholische, weemoedige en licht nostalgische sfeer ondersteunde door zeer passende muziek.

Hele dikke 3.5* en mijn nieuwsgierigheid is gewekt !

Duistere steegjes, een dreigende sfeer, een simpel verhaal dat toch de nodige spanning bevat en tot de laatste minuut blijft boeien, veel geweld en Clint Eastwood die met zijn one-liners en coole monoloogjes iedereen schaakmat zet.

Ook de jaren 80 hebben invloed gehad op de Dirty Harry-reeks, maar dan wel in positieve zin. De eindscenes zijn meesterlijk, vooral wanneer Harry uit de mist komt aanwandelen... Deze film past voormij zeker in het rijtje urban westerns !

En met dank aan de onvervangbare Magnum .44 !

Prachtige film, moeilijk om onder woorden te brengen.

Eerste en vooral is de cinematografie fantastisch in al zijn subtiliteit : geen barokke cameragezwaai maar ingetogen zwart-wit taferelen, die zo'n puurheid en eenvoud uistralen dat het pakkend wordt, overweldigend realistisch. De mooi close-ups van gekwelde, verwrongen gevoelens, de sterke zwart-witcontrasten dankzij een perfecte belichting, en een aantal magnifiek gekadreerde shots maken van Suna no Onna een meesterwerk van fijnzinnige schoonheid. En wie vindt dat dit maar saaie en/of lelijke fotografie is, moet zijn mond maar eens gaan spoelen...
Psychedelisch geluiden vormen de muziek van dit meesterwerkje. Van mij zal je nooit horen dat dit prachtig is, het doet haast pijn aan je horen, maar het past gewoon bij de sfeer van de film, het creëert een hallucinatorische, vervreemdende ervaring waaronder beelden van verschuivend zand, als de golven van de zee, een ontastbaar, haast surrealisitsch gevoel geven waar je maag letterlijk van omkeert. In de goede zin dan !

Schep je zand om te leven of leef je om zand te scheppen ?

Zand staat hier centraal, het doen en laten van de bevoling wordt bepaald door zand, en ik vind het een prachtige metafoor voor de obstakels van het leven. Het leven in het klein gezien door een man en een vrouw in een put : als er een boodschap zou zijn die ik eruit geperst kan krijgen, ongetwijfeld is die er niet ( en da's maar goed ook ! ), is dat het leven zinloos, -misschien iets wat ongenuanceerd beschreven van me- dat we geen greep hebben op ons lot, dat we slaven zijn van ons eigen bestaan en dat we in een vicieuze cirkel leven waar niet uit te geraken valt... Het doet me ineens denken die Griekse mythe van Sysiphus... en dit wordt niet op een poëtische manier verteld, integendeel, het is een zware brok om door te komen, zo realistisch en expectatief in beeld gebracht dat het bijna ontroerend wordt, en zonder te vervelen, want weinig films hebben er tot nu toe in geslaagd, althans voor mij, om zo'n gewoon (op het eerste zicht !!) verhaal zo boeiend te maken ! Het leven wordt hier gereduceerd tot liefde, eten en slapen, niets meer en niets minder. De vrouw heeft zich al neergelegd bij haar lot en wanneer de man veelbetekenende vragen stelt, zoals die hierboven, lijkt het haar niet te veel te interesseren. De man op zijn beurt probeert zijn bestaan nog te redden, hij wil niet in de vergetelheid geraken, hij wil niet op een plaats leven waar de tijd al heel lang stilstaat... Maar het lukt hem niet, hoe meer hij klimt hoe meer het zand onder zijn voeten wegschuift. Het is een mooie metafoor over het individu dat geen houvast vindt aan en geen hulp krijgt van de maatschappij, als een verlaten hond aan zijn lot wordt overgelaten, onmachtig tegenover mensen die boven hem staan, hier letterlijk de dorpbewoners die boven wonen: zij hebben de touwtjes in handen over de vrijheid en de levensbehoeften van de twee marionetten. De ‘verkrachting’scene is een triestig voorbeeld van hoe machteloos ze zijn, dat ze maar beter kunnen geoorzamen, zelfs al zouden ze alle morele regels moeten doorbreken. En de man begint het langzaamaan te beseffen, ondergaat zijn lot en begint een nederig en eenvoudig leven, weg van alle moderne technologie van de stad. Volgens mij heeft dat laatste ook een religieuze betekenis, iets in de aard van een sober en eenvoudig leven leiden in het teken van het evangelie, maar dat betwijfel ik zelf.

4* hele dikke sterren en als ik de kans krijg om dit meesterwerk nog eens te zien is verhoging zeker niet uitgesloten !