Meningen

ik was een tijdje geleden een andere Leslie Nielsen film aan het kijken en die was ongelofelijk flauw...

maar hier hebben ze het over de tweede Naked Gun en die behoort zeker tot Nielsens beste. ilarisch hoe de film zich serieus neemt.de grappige scenes volgen gelukkig elkaar snel op ik ga zeker het eerste deel nog zien.

een banaal plot, over the top acteerwerk en je hebt Naked Gun 2!!!

Weer ontzettend hard gelachen

Over The Naked Gun valt weer weinig te vertellen : de grappendichtheid ligt heel hoog, er zijn genoeg hilarische over-the-top momenten en acteerprestaties, het verhaaltje stelt niets voor maar de absurde grappen maken alles goed.

Leslie Nielsen is gewoon de perfecte acteur voor zulke films . Zo serieus dat het grappig wordt !

Er wordt veel met alle mogelijke filmclichèes gespot en dat maakt de film juist zo verschrikkelijk leuk. ( Frank die de kamer met een bankkaart wilt openen, ziet dat het niet lukt, pakt een andere kart en dan lukt het wel ; een scene die in zoveel actiefilms voorkomt en hier wordt die gewoon belachelijk gemaakt... fantastisch )

Als ik me goed herinneren is dit deel grappiger dan het tweede deel dus geef ik deze 4 en verhoog ik het tweede naar 3,5.

Nice beaver !

Voor diegenen die denken dat Kurosawa het verhaal van bij Ladri Di Biciclette heeft afgekeken om er zijn Japanse film mee te maken: de Italiaanse film werd pas twee jaar na zijn Italiaanse release in Japan vertoond en Stray Dog zou gewoon toevallig op ware Japanse feiten gebaseerd zijn.

Kurosawa heeft weer mooi werk afgeleverd.

Stray Dog is een veelgelaagde film noir, dat zichzelf in het naoorlogse Japan plaats en zo tegelijkertijd een fantastisch tijdsbeeld vormt. De personages spiegelen en zijn een product van een onstabiele samenleving, dat op zoek is naar een nieuwe identiteit om haar bestaan weer op te bouwen. Het feit dat ze zo goed in de context gesitueerd kunnen worden, maakt hen levensecht. Mensen kunnen wel eens hun wenkbrauwen fronsen bij Murakami: hoe kan zo'n jonge man zulke bezorgdheid en zenuwachtigheid uitstralen? Hij is een ex-strijder die overwonnen van het front naar huis terugkeert, hij is plichtsbewust en nederig. Hij herkent de situatie van de dief en kan er zich zodanig mee identificeren dat hij er zijn eigen inziet en zichzelf schuldig bevindt van die daden. Hij en de dief behoren tot de apuregeru-generatie (apuregeru – après guerre)

Want die dief is een generatiegenoot, iemand zoals hem. Terwijl Murakami voor een verdienstelijk en eerlijk leven koos in dienst van de wet en de staat, koos Yusa voor die andere optie die er overbleef, het criminele leven.

Wanneer Murakami doorheen de vieze achterbuurten van de stad zwerft, ziet hij en beseft hij hoe hij er uit zou kunnen gezien hebben en waar hij beland zou zijn en daaruit ontstaat die innerlijke wroeging die hem aanzet om verder te zoeken tot hij de dader zal vinden. Kurosawa prikkelt de zintuigen in die scènes: overlappende beelden, patronen die voortdurend herhaald worden, extreme close ups en dan die verschrikkelijk hitte! Het geeft allemaal zo mooi de innerlijke conflicten en dubbelzinnigheden van het personage weer!

Gelukkig heeft Murakami nog een houvast, het licht in de duisternis die hem moet redden van de waanzin: Sato.

De film kent een goed begin met die bovengenoemde zoektocht die verschrikkelijk mooi en dynamisch in beeld wordt gebracht. Maar dan zakt de film een beetje in elkaar in het middenstuk om dan opnieuw tot volle bloei te komen. Want het einde is geniaal!

De film bouwt naar een climax toe en het wordt steeds spannender (het begin van het einde is voor mij wanneer de stortbui begint). Mooiste scene uit de film: de twee mannen vallen uitgeput op de grond na een hevige en brutaal gevecht... met op de achtergrond bloemen en zingende kinderen ! Op dat moment wordt duidelijk hoe onzinnig geweld en meerbepaald het kwaad is en dat het alleen waard is om voor de wereld te vechten...

Ik denk dat David Fincher voor Se7en wel goed naar Stray Dog heeft gekeken!

Heel erg slecht dit, maar op en bepaalde manier ook heel erg grappig !

Het verhaal is letterlijk onbestaande en karakters worden in 3 tellen voorgesteld -waarvan 2 tellen ons meer informatie geven over de intieme relaties, maar dat zit wel snor aangezien Bianchi tot dan toe alleen maar erotische films had geregisseerd. En ze moesten tenslotte wel met íets de kleine gaatjes dichten waar de zombies niet voorkwamen ! In het begin blijft het ook wel vrij saai ook omdat er hopeloze pogingen om spanning te creëren op elkaar gestapeld worden dat het niet meer kan ( meer dan drie keer heeft de camera het moordenaarsperspectief genomen, in dit geval de zombies, om een aanval te suggeren... maar het was wel gelukkig altijd één van de personages die hun acteerkunsten weer moesten bewijzen

De acteurs zijn echt verschrikkelijk en ze krijgen geen deftig woord uit hun mond. Wellicht mochten ze hun tekst allemaal improviseren maar dit amateursgezelschap had natuurlijk niet voldoende talent om meer dan " Nee ! Au ! Oei ! Ze komen eraan ! Wat nu ! Blijf van me af, Michael ! " te roepen.
De enige cinematografische hoogstandjes die in deze film gebruikt worden zijn close-ups die te pas en te onpas gebruikt worden zonder ook maar enige spanning te creëren. Wel opvallend beter is het gebruikt van licht dat toch wel een sfeertje schept en de kleur rood kwam ook veel voor. Spijtig dat er zoveel is dat afbreuk doet an dat sfeertje...

De film bevat memorabele scenes die echt de trashgeschiedenis zijn ingegaan met als hoogtepunt de tepelscene ! Hilarisch die incestueuze relatie -hoe kom je daarbij om dat in een zombiefilm te verweven !- die voor wat walgelijke momenten zorgt. Je moet dit cultmoment eerst zien om het te kunnen geloven
En vooral niet schrikken wanneer je merkt dat de zombis helemaal niet dom zijn en sportieve mannen zijn en goed overweg kunnen met tuinmateriaal, monnikenkleren en alles wat de lompe en lullige karakters ook maar kunnen vernietigen !
Grappig op het einde is dat over-the-top apocaliptisch teksje. Was het geld op voor nog wat gore ?

2.5*

ik zal mijn recensie in twee delen splitsen:

Atto 1:
de film begint al onmiddellijk met een zeer sterke beginscène. Je krijgt medelijden met die 'arme ' stakkers.
acteerprestaties zijn buitengewoon geniaal. Sterling Hayden speelt weer eens briljant zijn rol (in The killing was hij ook al super). van Burt Lancaster heb ik nog niets gezien maar hoe hij hier speelde heeft op mij een grote indruk achetergelaten
Morricone bewijst nogmaals dat hij een topcomponist is!
sommige beelden zullen mij altijd bijblijven...: de dood van Alfredo en hoedat Leo daarop reageert, de vrouwendam, het afgesneden oor...ik kan zomaar door gaan maar dan zou ik gewoon de hele film hier moeten noteren. dit alles wordt in mooie lange shots gefilmd zodat je echt de indruk krijgt dat je naar een groots meesterwerk zit te kijken.
kinderporno ?no way!! dat is de gewoonste zaak van de wereld wat die kinderen aan het doen zijn en jullie noemen dat kinderporno...

Atto 2:
qua acterwerk daalt het een beetje in het eerste gedeelte van dit stuk maar dat wordt snel weer goed gemaakt! erg goed gespeeld door Robert De Niro, Gerard Depardieu, Donald Sutherland, Laura Betti en Dominique Sanda.en wat is die vrouw toch mooi!! spijtig van de dubbing anders zou het helemal perfect geweest zijn.
de gebeurtenissen zijn hier ook wat spannender dan in de eerte Atto. en hier wordt er wat minder aan seks gedaan wat niet echt een pluspunt is maar gewoon een opluchting. camerstandpunten zijn hier ook duidelijk beter dan in het eerste deel. enig minpuntje: het einde vond ik ietswat te langdradig

doorgaans de film word je overdondert met prachtige sprookjesbeelden zoals Ada op het wit paard, de cocainescène... maar dat is er maar een uit honderden. van zo'n lange epische film verwacht je eigenlijk niets anders dan traagheid maar ik heb me werkelijk nooit verveeld.
wat ik ook super vind aan zo'n films is dat er over van alles gesproken en gezien wordt zonder veel taboo.
zo maak je realistische films !!