Meningen

Minder dan het fantastische Playtime maar toch nog een leuk filmpje. Aardige vakantiesfeer dat door het terugkerend deuntje van Mancini extra versterkt wordt.

Ik had eigenlijk iets anders verwacht dan het type komedie dat Playtime is, maar hier wordt er dus ook zonder een echt verhaal of echte dialogen gewerkt. Waar het bij Playtime nog lukte om mijn aandacht bijna heel de film vast te houden, door altijd wel iets in beeld te brengen dat wel ergens de aandacht vestigd, lukt het bij Les Vacances de Monsieur Hulot niet.

Tati spot met gevestige waarden en conventies (het groeten, de begrafenisscenes, de bourgeoise... ) in een rustig vissersdorpje waar misschien al jarenlang dezelfde tradities en gebruiken gelden... en dan komt opeens een personage als Monsieur Hulot chaos veroorzaken en alles op zijn kop zetten ! Het uitgangspunt is origineel, boet niet in aan kracht na al die jaren en de manier waarop Tati de verschillende vakantiegangers waarneemt en er dan lichtjes de draak mee steekt, alsof je alleen maar op vakantie zulke typetjes zal tegenkomen, is grappig en uniek. Maar het probleem is dat hij dat niet de gehele speelduur kan volhouden en na een hilarisch begin gaan het aantal sketches en vooral het aantal leuke sketches sterk verminderen met uitzondering van een paar hoogtepunten, maar die ben ik zelf al vergeten.

Aangezien er dan maar weinig overschiet, want veel moois is er niet te zien, begint het na een tijd saai te worden en dan vooral naar het einde toe.

Kleine 3*

Dat sommigen hier zich zitten ergeren aan onbenullige scriptfoutjes of kleine voorspelbaarheden, snap ik niet. Ik vond trouwens het plot erg goed en bleef tot de laatste minuut aan het beeld gekluisterd !

Nooit eerder had ik een film gezien waar een romantisch verhaal zo goed gepaard kon worden met thrilleraspecten die dat verhaal juist mysterieus en onvoorspelbaar maken ! Het voelt net als een Griekse liefdestragedie aan: twee mensen die elkaar vinden en van elkaar gaan houden, maar aan een onmogelijke liefde beginnen, gescheiden door een onzichtbare wand, de geest van Madeleine, die de rode draad gaat vormen van een mysterieus en tegelijk romantisch verhaal, dat Hitchcock uitstekend heeft opgebouwd met climaxen om U tegen te zeggen.

Stewarts rol is allesbehalve irritant en ik vind het zelfs een van zijn beste rollen. Wat een nauwkeurige karakteruitdieping ook ! Hij begint als detective die een bepaalde taak krijgt, maar naarmate de film vordert, evolueert hij tot een geobsedeerde minnaar tot de waanzin volgt (Scottie die op het einde zijn angst wil overwinnen voor eens en altijd, ten koste van alles en iedereen, en die het mysterie wil onthullen. Iets wat wij als kijker allang weten, maar Hitchcock weet handig de spanning erin te houden).
Uiteindelijk is dit toch een atypische rol voor Stewart geweest, die door de regisseur vooral gecast werd als het ideaal beeld van de goede Amerikaanse burger.

Hitchcocks gevoel voor schoonheid, in alle mogelijke vormen, komt hier weer sterk tot uiting. Wonderschone kleurenshots, in het restaurants en in haar appartement, wat gespeel met licht en donker... en vooral een mooie vrouw !
De toon van elke scene zordt zeer goed bepaald door het camerawerk : erg rustig en zacht bij de romantsche wandelingen en verontrustend voor de spannende scenes met als hoogtepunten de droombeelden en het in beeld brengen van hoogtevrees, waarvoor Hitchcock een speciale lens had ontworpen dacht ik ?

Ja, dit keer krijgt Vertigo de volle mep. 5 sterren ! Zelden zo'n mooie combinatie van thriller en romantiek gezien, die niet vervalt in goedkoop erotisch horrortje.