Meningen

Bijzonder interessante film. Malpertuis is zowel een mysterieus sprookje als een beklemmende nachtmerrie, zowel een Griekse tragedie als een barok liefdesverhaal.

Orson Welles treedt maar een tiental minuten op, maar zijn aanwezigheid is doorheen de film zeer voelbaar.
De rest van de cast doet het ook aardig goed, met name de driedubbele rol van Susan Hampshire, die zeker moet genoemd worden. Het zal wel zeer moeilijk zijn geweest om drie totaal verschillende vrouwen te vertolken, maar zij doet dat met verve.
Matthieu Carrière was minder overtuigend, loopt een beetje als een stijve hark door Malpertuis en mist de charme die zijn karakter zou moeten hebben. Als blonde, grote jongeman, waarbij zijn geaardheid moeilijk te zien is, in mijn geval toch , liet hij sterk de indruk na te laten van een Griekse god te zijn...
Over het algemeen zijn de verschillende personages zeer intrigerend, afwisselend en excentriek met iedere met zijn eigen trekjes wat de ontknoping interessanter maakt.

Wie de Cannesversie eerste zal bekijken, zal merken dat deze versie veel meer voor de sfeer en het mysterieuze aanleunt, terwijl Kümel voor de Nederlandstalige versie ervoor koos om het verhaal wat minder ingewikkelder in elkaar te breien, wel met een verschrikkelijke montage, waarbij de heerlijke ouderwetse, beangstigende sfeer van de Cannesversie deels weg. Een film restauren kan dus ook z'n nadelen hebben... En Kümel slaagt erin om het zo lelijk en fout mogelijk aan elkaar te monteren door op het verkeerde moment te knippen en shots abrupt te verstoren waarbij het beeld zelfs eventjes stilstaat .
zijn doel was voornameijk het makkelijker begrijpen van een nogal ingewikkeld plot dat volgens mij toch behoorlijk wat onlogischeden bevat, maar aangezien de film gewoon een aaneenschakeling van de meest onwaarschijnlijke ontwikkelingen,surrealistische camerastandpunten is en waar niets is wat het lijkt kunnen we hen dat moeilijk kwaad nemen. Voor zulke films zal er altijd wel een verklaring zijn

Maar de grootste sterkte van de film is dus wel de vormgeving. De kostuums zijn zorgvuldig uitgekozen, het huis is een pareltje van surrealistische decors met een labyrint van trappen en gangen, een heuse nachtmerrie.
Dit alles gecombineerd met zeer huiveringwekkende shots (sinds The Shining niet meer zo goed gezien) , waarbij ik me nogal ongemakkelijk voelde, zoals de wenteltrapscene en de muizenvalscene verantwoort het genre dat hier gemeld staat : horror in zijn puurste vorm.
Het einde bezorgde me rillingen,een nachtmerrie in een nachtmerrie zeg maar, waarbij de kijkers die daarvoor terug op adem waren gekomen er weer in worden meegesleurd... pareleinde !

Het sprookjesachtige in de film werkte ook goed met een aantal zeer mooie sfeerbeelden en de middeleeuwsachtige muziek paste er ook zeer goed bij. Wat een geweldige componist die George Delarue die met alleen maar de muziek het gewenste effect van een scene weet te geven ! Huiveren en daarna dromen...

Een paar scenes komen zelfs over als een stuk uit een Griekse tragedie met geweldig veel tragisch mimiek en gejammer. Leuk dat het in die scenes lijkt alsof de kijker werkelijk naar een toneelstuk zit te kijken wat het drama alleen nog maar vergroot en het groots onderwerp sterker maakt. Goden ontoveren, wie verzint het toch

Spijtig van het einde, met een toontje dat mijn niet zo aanstond. Er waren genoeg aanwijzingen in de film en om daarna nog eens zo'n uitleg bij te geven verpest het mysterieuze aan de film en sterft er een deel van de opgebouwde sfeer weg.

Dat België ooit zo'n film heeft gemaakt zullen niet veel mensen geloven... zonde dat Malpertuis geen voorbeeld is geworden voor latere Belgische films, anders zou het mijn favoriet land geworden zijn

The Man Who Shot Liberty Valance is meer dan een verhaaltje over het oppakken van een schurk, maar is tegelijkertijd ook een prachtige afsluiter, met heel wat symboliek maar ook belangrijke historische gebeurtenissen, van de klassieke western.

De cast is veelbelovend : James Stewart en John Wayne in één film. En als ze nog eens gesteund worden door mooie bijrollen van Vera Miles, Edmond 'O Brien en Lee Marvin, is dit al een reden om de film te gaan zien. Toch zijn de acteurs niet bepaald het sterkste punt van de film.
Stewart is in het algemeen goed maar als een scene iets te emotioneel gaat worden gaat zijn spel wat teatraal overkomen. Iets wat ik ook in zijn Hitchcockfilms opmerk. Maar verder is hij prima.
Wayne is niet ook niet bepaald groots, hij doet hier weer gewoon weer z'n ding, de machoachtige cowboy spelen.

Deze film heeft ook opvallend geen weidse landschapshots en heeft men zelfs gekozen om het gewoon zwart-wit te laten. Dat neemt niet weg dat vooral het begin en het einde prachige zwart-witcomposities hebben en daat de belichting vaak erg sfeerscheppend is en dat de mise en scène van Ford verrukkelijk is. Iedereen en alles staat gewoon op de juiste plaats !
Maar de film doelt ook niet op spectaculaire shoot-outs of superstoere cowboys maar meer op het verhaal. Een verhaal dat erg mooi verteld wordt, met een goede afwisseling tussen de kleine gebeurtenissen binnen het dorpje (Liberty Valance doden) en de wat grotere, belangrijke 'wereld'gebeurtenissen ( de strijd tussen boeren en industrie ). Maar beide hebben een immense invloed en impact op het volk, en het is de manier waarop de film dat naar voren brengt ,die de film onderschied van andere oppervlakkige aanklachtfilms.

Het stervende wilde westen, symboliseert door Wayne die niet meer als de grote held wordt aangezien; de opkomst van de industrialisatie, de civilitatie die deze kleine dorpjes voorgoed zal veranderen, symboliseert door Stewart als advocaat en deels door DE spoorweg (bij Leone was dat ook zo, fijn dat hij op die manier een hommage aan Ford wist te geven) , de nieuwe held van een nieuw tijdperk. En ja, Andy Devine, de sheriff, had ook een rol in deze prachige thematiek : de wet die geen greep meer had over de vroegere situatie en die als lomp en dom wordt afgeschildert (dat verklaart de irritatiegraad van het personage ) moet zijn plaats afstaan.
Elk personage kent een briljante karakteruitdieping : Vera Miles die van een luidruchtig en boers meisje evolueert tot een kalme, beheerste vrouw. Je kan bijna niet geloven dat het dezelfde acteur is. Maar het is erg geloofwaardig.
Ook de relaties tussen de hoofdpersonages worden mooi maar ook geloofwaardig voorgesteld. Nooit worden ze te melig en te sentimenteel maar hebben juist genoeg kracht om volle medeleven voor de personages te scheppen. Dit is ook een van de weinige films waarbij ik al in het begin, wanneer ik bijna nog niets wist over de personages,me toch helemaal met hen kon inleven !

De memorabele scenes volgen elkaar dan ook snel op : de lessen op school - schitterend hoe Ford de grondwet door een zwart hulpje laat zeggen, waarop Stewart zegt :" Die wordt wel vaker vergeten" ...on-ver-ge-te-lijk filmmoment - ,de shoot-out tussen Valance en Stoddard, het einde (alweer een trein !) de beginscenes...
Jammer van de plottwist. Past eigenlijk niet echt
in het geheel idee van de film. Uiteindelijk blijkt het toch het oude westen dat het kwade verslaat en dat is niet erg consequent met het thema van de film. Klein minpuntje.

Maar er is nog zoveel te ontdekken in deze film en wat ik hier geschreven heb is nog maar een klein deel van wat je allemaal mag verwachten
Een mijlpaal in de filmgeschiedenis, een must have, een aanrader, een film die in de toplijsten hoort.
Dat is wat je zeker van The Man Who Shot Liberty Valance mag verwachten.

4.0 cum laude

In het algemeen vallen films die niet over 'de man die zijn onschuld moet bewijzen' gaan bij mij meer in de smaak en wanneer hij op de psychoanalitysche toer gaat kan ik hem dat zeker niet kwalijk nemen. Zoals de latere Hitchcocks bevat ook Marnie een geweldig verhaal met een interessant uitgangspunt, maar Hitchcock slaagt er om één of andere reden nooit in om daar echt iets bovengemiddeld van te maken.

Ik ben het met vele eens dat de Freudiaanse theorieën wat te simpel in het verhaal ingewerkt worden en dat Tippi Hedren niet die geweldige getalenteerde actrice is die zo'n complex personage kan dragen. Het lukt haar om een karakter mysterieus en koel te houden, maar wanneer het erop aankomt meer diepgang in haar personage te steken bakt ze er weinig van en gaat ze er soms zelfs een beetje over. Sean Connery en de actrice die de moeder speelt vond ik het best geacteerd.

Het einde maakt veel goed en leunt dicht tegen het horrorachtige aan, vooral dankzij de fantastische muziek van Hermann! Wat een man!

Aangename film om ja zaterdagavond mee te vullen
Zowat alles in de film is luchtig :acteerwerk, camerawerk, verhaal, muziek...noem maar op. Het kijkt allemaal zo vlot !
Nicolas Cage speelt met overtuiging een neurotisch type, al vond ik dat zijn personage wat meer aandacht nodig had. Weinig echte uitspattingen gezien die juist zulke types grappig maken. Maar dat geeft niet want ook zijn kleine trekjes en fobieën zijn leuk en zo kon ik een keer zien hoe zo'n mensen zich gedragen
De rest van de cast acteert ook erg goed, zeker zijn "dochtertje"die in de film voor een 14-jarig meisje zou moeten doorgaan maar in het echt 24 is. Daar had ik dus absoluut niets van gemerkt !
Verhaal zit goed in elkaar maar zakt toch in het midden wat in wanneer het buddygehalte tussen vader en dochter hoog begint te worden.
Maar de plotwist op het einde mocht er best wel wezen en zet de film in een ander daglicht.
Prachtige shots ga je niet tegenkomen in deze film maar zoals ik al eerder zei is het allemaal luchtig gefilmd dat dat ook niet nodig is.
De lekker gemakkelijke sfeer is ook te danken aan de jazzy ouderwetse score die mij wat deden denken aan oude film-,noirs. Een hele mooie en passende score bij deze film en natuurlijk de mooi belichting.
Gelukkig konden bekende namen als Nicolas Cage, Ridley Scott, Hans Zimmer en Robert Zemeckis (producer) mijn hoge verwachtingen waarmaken.

Genietbare komedie, die wel naar het einde toe veel van zijn kracht verliest. Het begin is daareentegen geweldig : de meeste personages worden bijna als een karikatuur voorgesteld waarvan de twee tegenpolen, Stiller en De Niro, die het wereldrecord "meest variërende gelaatsuitdrukkingen in een film" vestigt ,het meest vonken geven.
Het script en het scenario zijn niet de sterkste punten van deze komedie, wel de pefect getimede droogkomische grappen die van het eerste deel van de film een soort van grotesk theaterstuk maken, dat soort licht platvloerse zedenkomedietjes waar alles lijkt mis te gaan... Maar plots vestigt de film meer aandacht op het hele spionagegebeuren en dan wordt het ineens allemaal minder grappig en de toevoeging van Wilson, die met een stok in zijn achterwerk lijkt te acteren, is geen meerwaarde. Erger nog wanneer de film de dramatische toer opgaat na een vrij ridicule poging om van het verhaal af te wijken met dat hele CIA-gebeuren... . De film haalt het niveau van het eerste deel niet meer, behalve dan eventjes op het einde, en na het dus veelbelovende begin mondt het uit in een redelijke sisser... jammer, stomme keuzes van de regisseur : had ie maar verder het verhaal rond de twee personages opgebouwd in plaats van ze minder te benutten.

Dikke 3* toch

wat een slecht amateuristisch lelijk filmpje is dat!!!!

alles is slecht in deze film mar dan ook alles:

ik kan me geen slechter acteerwerk verbeelden! het verhaal is zo cliché alst maar kan en de special effects komen recht van de computer zonder geen enkele afwerking!

gelukkig dat dit de 10de film was dat ik bij mijn videoteek huurde en die krijg je dan namelijks gratis te zien het positieve aan alles is dat ik geen geld heb verspild met zulke rotzooi!!!!

voor zo'n films zou je onder de nul moeten gaan...

een 0.5 voor de moeite die ze niet gedaan hebben...

ik dacht dat ik nooit een 5 zou geven voor een film omdat er volgens mij geen films bestaan die helemaal perfect zijn...ik heb me bedacht!!

voor zo'n Italiaans meesterwerk zijn er geen cijfers wardig onder de 4!ik heb alleen maar pluspunten

1)zelden zo'n prachtig acteerwerk gezien:van de hoofdrolspeler tot de poetsvrouw die misschien maar twee zinnetjes moet zeggen,het is allemaal zeer goed!!

2)ik kan nog altijd niet geloven dat een film die 6 uur duurt zo kan blijven boeien!wanneer er een scene eindigt dan begint er weer een nieuwe,zonder dat je daartussen je verveelt!

3)al de gebeurtenissen(de moord op de rechters,de stakingen...)worden allemaal netjes in de film gestopt en,samen met de personages die van look veranderen,maken def film veel realistischer.

4)veel scenes visueel meer dan prachtig en de muziek mag er ook wel wezen

dit alles maakt het voor mij een topfilm die zeker een hoge plaats in mijn top 10 verdient en algauw in de top 250 staat!! een echte aanrader!

Het eerste uur is een vakkundig gemaakt, maar doodnormaal en weinig bijzonder drama: onderhoudend tempo, boeiende maar gewone personages en weinig memorabele acteerprestaties.

Het scharnierpunt (de nekbreuk)en wat daarop volgt, betekent een radicale breuk in het verhaal: de succesvolle opkomst van een nobody bleek een paradijselijke illusie te zijn en plots wordt een heel bestaan aan diggelen geslagen, de fragiele wereld van de personages valt in elkaar en de emoties die tot nu toe netjes opgekropt werden door de druk van het dagelijkse leven, barsten helemaal los!
Elke seconde van iedere scène wordt intenser,zwaarmoediger en visueel donkerder en strakker(lees: zo is de werkelijkheid, geen rozegeur en manenschijn) De harde confrontatie van de karakters met hun miserie wordt bijna ondragelijk en dan pas worden hun persoonlijkheden langzaamaan opengevouwd tot personen van vlees en bloed, dankzij de schitterend ingetogen acteerprestaties van de cast en in het bijzonder van Eastwood, die in het eerste gedeelte nog niet zoveel van zijn talent had laten zien. Je wordt gewoon werkeijk overweldigd door zoveel (oprechte) gevoelens, dat je helemaal wegzinkt in het verhaal en gaat meeleven met hen!

Als het begin kwalitatief even goed als het einde was geweest, behoode Million Dollar Baby nu al tot mijn favorieten!

ik had al hoge verwachtingen naar deze film na al die positive berichten hier op Moviemeter.
en dus was ik ook helemaal niet verrast toen het bleek dat ik een goede actiefilm had gezien !
de beginscène is toch wel een goede zet van Abrams:
zeer spannend en wanneer je die scène later terug ziet kijk je verbijsterd toe
nergens wordt het saai omdat de goede actiemomenten zich vlug na elkaar afspelen. misschien soms te vlug waardoor het wat chaotisch wordt. het flitsend camerawerk was af en toe in bovengenoemde scènes ook wat storend.
wat kan Philip toch fantastisch goed een bad-guy neerzetten!! verder nog goed acteerwerk van de anderen, van Cruise eigenlijk nooit iets slechts gezien. snap ook niet waarom sommigen hem hier echt haten...maar de held spelen doet ie wel veel, niet echt irritant.
het dramagedeelte lag er toch wat dikker op dan de vorige twee delen. in I en II zag je ook wat regisseurskenmerken ( I, mooi gefilmd, vaak in de palmas en in II hele mooie gevechten, typisch voor Woo) maar hier zie je dat nauwelijks.
zeker beter dan deel II maar geen enkele film kan Mission:Impossible overtreffen ! een 3.5

Tati's subtiele maar krachtige kruistocht tegen de technologische vooruitgang en de sociale problemen die het met zich meebrengt, begint al vorm aan te nemen in Mon Oncle, voor mij alleszins een voorspel op de genialiteit die hij ons in Playtime, zijn absolute meesterwerk, zou tonen.

Spijtig genoeg vond ik dit een zwak voorspel. De satire zit er wel in , maar is echt onvoldoende uitgewerkt : doordat de grappendichtheid vrij laag ligt en het tempo de film zeer langzaam voortsleept komt het allemaal niet echt goed uit de verf. Dat de gag van de fontein herhaald werd, vind ik zelf niet zo erg want wat op het eerste zicht een simpele grap lijkt, is eingelijk gewoon weer een middel om de spot te drijven met onze materialistische samenleving (de fontein als statussymbool om mee te pronken, waarbij ze de onkosten proberen te bestrijden door ze enkel aan te zetten wanneer de gasten de villa binnengaan. Wie heeft dit nog niet meegemaakt ? ). Andere grappen, zoals het-tegen-de-paallopen had ik na een vijftal keer wel gezien...

Tati waarschuwt de mensen voor dit "kwaad" en maakt sterke contrasten tussen de dorpsbewoners, eenvoudige mensen met hun gebruiken en tradities, en het gezin en de vrienden van zijn zus, chique mensen die alleen maar over de laatste mode, hun werk, of hun laatste koopje praten. Tati kiest duidelijk voor de eerste groep mensen, een uitstervende soort, en spoort de kijkers een beetje aan om die oude tradities te koesteren. Vergelijk het een beetje met de volksfeesten die in België praktisch verdwenen zijn. Hadden we maar een monsieur Hulot.

Verder gaat hij weer meesterlijk met geluid om. Daarbij verdient zeker de muziek van Alain Romans een extra vermelding. Wat kan die man toch heerlijke, sfeervolle deuntjes ¨componeren !

3*

Vermakelijke film, met een perfect gecaste cast die goede vertolingen neerzet. Het boek had ik uiteraard al gelezen en deze verfilming overtreft het zeker niet, maar komt aardig in de buurt.

Albert Finney is de acteur die het best, wat betreft uiterlijk, de Hercule Poirot van de boeken benarderd. Maar hier had ik de indruk naar een te speelse en opgewonden Poirot te kijken, terwijl ik meer een beheerste man had verwacht. Maar de uitleg op het einde is altijd leuk !

Het enige echte minpunt was de muziek die meestal de plank totaal missloeg en de sfeer niet echt wist te treffen, met uitzondering van de muziek bij de begintitels. Erg bombastisch en niet eens zo mooi, maar wel erg passend bij de elitaire karakters uit de film.

Niet beter of niet slechter dan die andere grote Christieverfilming Death on the Nile, hoewel Sidney Lumet het meest trouw aan de het boek bleef.

3,5*

ik dacht dat ik het originele van '74 in handen had gekregen maar wat blijkt er in mijn dvd-recorder te zitten!
een flauwe TV-suspensemovie mat als enige hoogtepunt Alfred Molina. hij is dan ook de enige die wat dergelijk acteert! ooh wat heb ik met toch gestoord met enkele "acteurs" tot zover je ze acterus kan noemen, overacting heeft de regisseur blijkbaar niet gemerkt...en bij zo'n whodunnit moeten de verschillende karakters toch overtuigend gespeeld worden om de kijker op een dwaalspoor te zetten anders is de fun der wel af...
het boek was natuurlijk duizendmaal beter en spannender terwijl je met beelden zoveel beter kan !
als ze het in 2001 willen uitbeelden, mij best ( al had ik toch liever dat ze het in de periode van het boek uitbeeldden )maar dat ze het doorheen gaan gebruiken is al helemaal dom. iedereen loopt daar rond in kleren van de jaren dertig terwijl ze toch computer en gsm gebruiken...niet alles is trouw aan het boek want daar zijn er 12 moordenaars en dat heeft dan nog een speciale betekenis ook die ik wel vergeten ben
zolas ik al eerder zei doet Molina het goed maar hij heeft niet echt de uitstraling van de Poirot die Christie beschrijft en die ik me inbeeld en hoe kon hij nu niet onmiddellijk hebben gemerkt van die olievlek maakt het personage van Poirot, de beste detective, helemaal belachelijk.
toch een 2 voor de altijd coole uitleg die tot in detail uitgelegd wordt door de detective

Weer een uitstekende film van Ford, die het genre naar een hoger niveau wist te tillen dan het zoveelste indiaan-en-cowboyverhaal.
Want My Darling Clementine is een gevoelige, zachte en liefdevolle film, met levensechte personages waarvan Ford met één wonderschoon shot hun gemoedstoestand weergeeft. Geen spectaculaire achtervolgingen of heroisch gezever maar wel een film met krachtige karakterstudies en eentje die de tijd neemt om een verhaal te vertellen over gewone mensen die in het harde westen proberen te overleven... en de oprechte idyllische liefdes zorgen ervoor dat we geen harde schietfilm voorgeschoteld krijgen.
Wat een bijzonder mooie cinematografie heeft deze film ook, met een prachtig gebruik van zwart-wit, belichting en vooral veel sfeerbeelden, want deze film straalt een rustige en een licht poëtische sfeer uit.
Vriendschap en woede wisselen elkaar af in de relatie tussen de twee mannen, maar dat wordt nooit ongeloofwaardig dankzij de meestervertolkingen van Henry Fonda en Victor Mature.
En nog een dikke pluim voor de finale shoot-out ! Veel stilte en veel spanning en het lijkt wel dat Leone goed naar deze film heeft gekeken voordat hij ook zijn meesterwerken zou gaan maken.
De thema's die in deze film aan bod komen, zoals de opkomst van de civilisatie, vind ik toch minder sterk uitgewerkt dan in zijn andere film The Man Who Shot Liberty Valance, die met deze film duidelijk overeenkomsten toont (en die ik ook wel beter vind).
Ook spijtig dat Clementine geen belangrijkere rol speelt en dat we uiteindelijk niet echt veel over haar te weten komen. Maar de titelsong over haar is wel fantastisch !

4*

My Super Ex-Girlfriend is niet direct een film die ik in de bioscoop zou zien maar aangezien ik gisteren in gezelschap was hebben we maar op safe gespeeld

De film is in tegenstelling tot andere films in zijn genre wel grappig en gelukkig neemt de film zichzelf niet serieus.

Het begint als een standaard superheldfilmpje maar gelukkig wijken ze van dat idee af en wordt de film een parodie op zichzelf. Er wordt goed omgegaan met clichés: superhelden zijn goed (Superman, Spiderman) maar in deze film worden ze voorgesteld als egoïstische en jaloerse mensen.

Het over-the-top gehalte kon ook niet anders dan heel hoog zijn. Als er ergens een wat dramatischere scene komt, zetten ze daar onmiddellijk een melige score achter en de acteur doen ook hun best om het melig te laten blijven.

Beide hoofdrolspelers zijn erg goed gecast: Uma Thurman doet wat ze moet doen om het cheesy te houden (ik zie haar ook liefst in over-the-top rollen, dat is zowat het enige wat die vrouw kan) en Luke Wilson heeft de perfecte sullige kop voor zo'n films.

Hoogtepunten van de film: In het restaurant op het einde

Als je van over-the top komedies houdt moet je deze zeker zien. Reitman houdt de aandacht van het publiek vast door constant grapjes in zijn films te stoppen. Geslaagd of niet geslaagd je lacht er gewoon altijd om vanwege het zo hoge cheesygehalte

Uiterst geslaagd werkje !