Meningen

Wie nog durft te beweren dat documentaires alleen maar steriel en onaangrijpend kunnen zijn, moet dringend eens naar Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik kijken.

Meer dan een rasechte documentaire is dit een autobiografisch drama, waar de minimalistische stijl juist het inlevingsvermogen sterker maakt. In tegenstelling tot vele ‘genregenoten’ slaagt Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik om de kijker niet onbewogen te laten dankzij de indringende beelden die je bijna dwingen je aan het denken te brengen waardoor je moeilijk niet kan meeleven met de papa en de mama van Gerrit. De manier waarop van Elst zoveel diepgang uit de maar moeilijk verstaanbare woorden van zijn ouders kan brengen door ze af en toe eens te prikkelen met wat existentiële vragen is subliem en zorgt ervoor dat je tot het einde geboeid blijft zitten.

Zoals ik al eerder zei zit de kracht van de film enkel en alleen in de relatie ouders-Gerrit en dat de film zich zo veel mogelijk onthoudt van allerlei filmtrucjes en andere opsmuk. Dat wil niet zeggen dat het op filmisch gebied helemaal niets goeds te zien valt. Integendeel, ik vond de montage zeer goed en dat was zowel een manier om afwisseling in te brengen tussen heden en verleden om de contrasten van nu en toen weer te geven, als een manier om het geheel wat luchtiger te maken en dat bewijst ook dat Gerrit van Elst ons geen zware ellende wil voorschotelen, maar dat hij het ook allemaal relativeert: grappig was de overgang toen de jonge moeder zei: "We denken dat je doodt bent, als je zolang wegblijft" en onmiddellijk daarna een beeld komt van de de oude moeder en vader die zo rustig en stil liggen slapen dat ze dood lijken... Verdraai mijn woorden niet! Ik vond dit niet lachwekkend, maar er verscheen wel een glimlach op mijn gezicht, zoals er zich soms tranen in mijn ogen vormden...

Naast een documentaire over het leven van hoogbejaarden, angstig om verlaten te worden als hulpeloze kinderen, en over het verschijnsel ‘ouder worden’ en al de problemen dat het met zich mee brengt, is dit vooral een gedurfd, origineel en innemend familieportret over de hechte relatie van een man die nog steeds heel hard van zijn ouders houdt, met zijn ouders, die hem harder dan ooit nodig hebben.

Eén woord: Fantastisch!

Dit kan je wel een zware zit noemen...Pffff

Import/Export is zo'n film die je na afloop niet meer gerust laat, want Seidl heeft er werk van gemaakt... en wat een werk!

De voortdurende confrontatie met de werkelijkheid is nooit verontrustender geweest dan in Import/Export. De miserie overheerst in de parallellen verhalen van Olga(Import) en Pauli(Export): beide vechten om te overleven in een wereld waar alle rechtvaardigheid, hoop en geluk verdwenen is... Of laat de film toch nog dat laatste hoopje hoop over voor de hoofdspelers, wat op het einde licht gesuggereerd wordt?

Stylistisch zit de film enorm strak in elkaar en de cinematografie heeft twee uistersten: ofwel met een schoudercamera in pure docustijl ofwel -en dat was fantastisch gedaan- met een vaste camera, waarmee men een soort van symmetrie gecreëerd heeft dat bijna een strak tweedimensionaal effect geeft. Het is dan ook in die scenes dat de gebeurtenissen zich recht voor je neus afspelen alsof ze naar jij, kijker, gericht zijn... En dat geeft een ontzettend misselijk gevoel want het lijkt alsof JIJ naar die naakt vrouw schreeuwt en dat JIJ rond de halfnaakt jonge zit te dansen... En dit allemaal zonder enig moralistisch gezeur dat je zou moeten geruststellen... Neen, de acteurs geven zulke realistische, normale prestaties zonder je ooit de vraag te stellen "Is dit goed of verkeerd? " dat je er zelf voor gaat schamen! En daarin herken je de meesterlijke hand van een documentairemaker !

Maar je je publiek niet gedurende twee uur aan een stuk folteren want dat zou niet mooi zijn en, raar maar waar, in de film is er ook wat ruimte voor wat humor want "Ik zoek altijd de scheidslijn op; daar waar tragedie in komedie overgaat of waar komedie in tragedie oplost" Seidle dus, in een interview in Filmmagie. Er worden niet alleen afschuwelijke dingen getoond, maar ook affectie, liefde en moeder-zijn.

Opgeblazen en dom is het wel, maar ook enorm vermakelijk

De film bestaat voornamelijk uit nog goed ogende special effects, een cast vooral bestaande uit B-sterren ( lees : niet populaire en gekende sterren, muv Will Smith maar die zie ik niet als acteur ) en het typische clicheverhaaltje dat zulke films zo vermakelijk maakt.

De massascenes zien er wel machtig uit en op momenten lekker ouderwets zoals de aanvallen van de ufo's die me aan die jaren 50 sf-films deden denken

Natuurlijk is alles in functie van de special effects die er nog redelijk tot goed uitzien. Was wel nodig anders zou deze film het geen jaar volgehouden hebben.

Verder heeft de film nog heel wat tenenkrommende toespraken van de president, bruiloftscenes en laat zien uit welke debielen het Amerikaans leger bestaat : domme venten met een grote mond worden daar blijkbaar met open armen ontvangen

Erg, erg jammer van het -ik krijg er nog altijd rillingen van- ultramelig einde nog eens voorzien van sigaren

Maar ja, kunnen ze hen moeilijk kwalijk nemen. Wat zouden zulke films zonder zulk eindes zijn. Niets dus

Ik kan me wel vinden in Halcyons bericht.

Dat Deborah Kerr een sterk staaltje acteerwerk laat zien staat als een paal boven water en de kinderen zijn verschrikkelijk creepy. Of ze goed actere is een andere zaak, maar die lachjes, die stemmetjes, zo onverstoorbaar en hun manier van spreken lijkt zo... volwassen... enger zal je ze niet vinden ! Was het moment dat Miles Miss Gibbens kust niet shoking in die tijd ? Brrr..

Maar het grootste mankement is dat, zoals Halcyon al aanhaalde, de film minder gotisch is dan het zich wil voordoen. Het kasteel is hét decor voor zulke films maar hier wordt het dit gegeven weinig benut met een nogal saaie cinematografie. Pas op het einde begint het er wat beter uit te zien, in de nachtelijke scenes, waar er meer met donker en licht wordt gewerkt. De aanloop naar de climax ziet er dan ook veel dreigender uit, wat ik niet kan zeggen over de rest van de film. Het script is van Truman Capote, grote naam, maar daar heb ik niet veel van gemerkt.

Het verhaal zit vrij goed in elkaar maar het is vooral het snakken naar een schokkende twist op het einde dat de aandacht erin houdt omdat je wel weet dat die in zulke films erin komt. Uiteindelijk wordt er meer veel aandacht besteed aan een steeds meer neurotisch wordende Kerr die als een geagiteerde speurhond door het kasteel loopt dan aan het visueel aspect en dat is spijtig.

Over het algemeen een teleurstelling

2.5* (ben vandaag niet mild)

ooo wat een mooie film en daar bedoel ik dat het er zoo mooi uitziet : de prachtige graanvelden die de lichte wind laat bewegen, de simpele huizen , de hete zomer...
allemaal in meesterlijke shots in beeld gebracht!
de kinderen spelen hun rol echt uitzonderlijk goed en de 'grote mensen' natuurlijk ook
het laag tempo stoorde me totaal niet omdat het verhaal alsmaar boeiender werd.
de beeldschone muziek maakt de warme sfeer nog warmer om het zomaar te zeggen.
knap hoe ze laten zien hoe zo'n gebeurtenis invloed heeft op een hele familie. een happy end vond ik het wel niet al hadden ze beter die van het boek genomen.
enig minpuntje: waarom gebruikt die vader drie lucifers in plaats van twee; dan was hij toch al zeker dat hij niet moest gaan ?