Meningen

Vrij interessant, als film en als tijdsbeeld van de positie van vrouwen. Maar het ligt er ook wat dik bovenop, inclusief het gaan kijken naar gekooide dieren (en wat een kleine kooien zeg). De zwembadsequentie zal me misschien nog het meest bij blijven.

Aardige voorstudie van Magnolia. Met name de cameravoering en natuurlijk de cast komen overeen. Daarnaast werpt Andersson hier ook al meerdere verhaallijntjes uit, alleen weet hij ze nog niet zo goed weer binnen te krijgen. Het hoofdverhaal biedt, om het vriendelijk te zeggen, weinig verrassingen en mist een stuk inhoud, dat is toch wel het grootste verschil met Magnolia. Boogie Nights is dus wel een knap gemaakte film, maar alle elementen zouden pas twee jaar later perfect bij elkaar komen.

Het is opvallend dat er in dit topic door vier of vijf mensen wordt aangegeven dat Borgman je met een onbevredigd gevoel achterlaat. De film is pointeloos en zinloos, wordt door een aantal users opgemerkt, en ik deel die mening (zie bijvoorbeeld het bericht van Karel van H.). Deze eenstemmigheid geeft te denken.

Het probleem zit hem er volgens mij niet zozeer in dat veel dingen onverklaard blijven. Het ontbreken van een climax helpt zeker niet, maar is ook niet het grondprobleem. Punt is namelijk dat Van Warmerdam er niet in slaagt zijn absurdisme aan de realiteit te linken, zoals bijvoorbeeld schrijvers als Kafka en Saramago dat doen. Het ontbreekt in Borgman aan een kader dat er zeggingskracht aan geeft. Dat kader zou een normale hoofdpersoon kunnen zijn, een protagonist met wie je kan meeleven, of bijvoorbeeld een maatschappij-kritische setting, of (desnoods) een allegorische betekenis. Maar dat alles is er niet. Borgman is gewoon die redelijk vertelde, droogkomische film met een aantal absurde ontwikkelingen, en daar blijft het bij.

Het beschouwen van de groep rond Borgman als een stel aliens of engelen, wat overigens heel plausibel is, vormt geen oplossing. Het verklaart wel bepaalde dingen die in de film gebeuren, maar geeft er geen betekenis aan. (En sowieso; zes mensen vermoorden om vier recruten te werven lijkt me een weinig efficiënt proces.)

Verder is Borgman best een leuke film hoor, zeker het eerste uur, en pas het laatste half uur ga je je steeds meer realiseren dat er niks achter zit en slaat de verveling soms toe. Wat ik sterk gedaan vond is dat het personage van Camiel Borgman maar ook zijn handlangers lang de sympathie blijven behouden, gewoon omdat ze geen kwade wil uitstralen, en alle gruwelijkheden uitvoeren met een vanzelfsprekendheid die gemakkelijk verward kan worden met moreel gelijk. Daarnaast is de opening sterk, vormen het huis en de tuin fraaie decors, en is de humor aardig.

Kortom; je kan je tijdens het kijken best amuseren met Borgman maar daarna is het een kwestie van snel vergeten. Jammer.

Leuk filmpje, maar etaleert precies de tekortkomingen van de boeken van Ludlum: het is allemaal teveel. Teveel mensen die jacht op hem maken, teveel levensgevaarlijke situaties en teveel gebeuk bij de achtervolgingsscenes. Het paradoxale is dat dit ten koste gaat van de spanning. Daarbij hebben de personages de diepgang van een schoteltje water, met als gevolg dat wat er met hen gebeurt mij volstrekt koud laat. Deze film gaat niet over een mens maar over een machine.

De sequentie in Tanger vond ik vet, op het gevecht met Desh na, waar het motto "sneller is beter" wel heel ver wordt doorgedreven. Montage ook prima, het handelsmerk van deze reeks, samen met de muziek misschien die ik dan weer een stuk minder vind. Het verhaal is wel erg matig, inclusief de oerlelijke flashbacks, en ook de geforceerde manier waarop men rustige stukjes probeert in te lassen doet The bourne ultimatum zeker geen goed. (Er zit overigens helemaal geen ultimatum in de film, vreemd genoeg.) Pluspunten dan weer voor het gebrek aan een romance. Nou, aardige film voor de vrijdagavond wel, geen top-250 materiaal.

Een film over echte problemen, alleen daarom al mijn sympathie hiervoor en eigenlijk houdt de The boy who harnessed the wind dat ook de gehele speelduur vast. Raffinement ontbreekt wel grotendeels (misschien met uitzondering van het moment dat de radio-uitzending over 9/11 wordt weggedraaid) en vooral aan het einde is er wat teveel melodrama. Maar de schets van het agrarisch leven in Malawi, en bij extrapolatie een groot deel van de wereld, is waarachtig. Dat geldt overigens ook voor het gebruik van meerdere talen, waar blijkbaar sommige users over struikelen: het Engels is de officiële taal en onderling praten de mensen ofwel het mooie Chichewa ofwel een lokale taal. Ik heb een tijdje in dat land doorgebracht, zo gaat het echt. Qua emotionele impact zit het wel goed en er zijn ook genoeg andere kwaliteiten om van een film te spreken die de moeite waard is.

Onbegrijpelijk dat Linklater niet doorheeft dat zo'n scene als die met de Mexicaanse loodgieter gewoonweg niet kan. Zelfs de scenario-schrijvers van Grey's anatomy zouden denk ik zijn teruggeschrokken voor zo'n gekunstelde en sentimentele zijsprong, maar Linklater stopt het er gewoon in.

Nu goed, het meeste is wel gezegd. Ik deel ongeveer alle kritiek zoals die in dit topic is verwoord door onder meer JJ_D en yeyo, en met name de soundtrack is te obligaat voor woorden, maar vond het desondanks een aangename film. Vooral de scènes met Hawke zijn feel-good van het betere soort (hoewel reinbo het vermoedelijk en ook niet geheel ten onrechte als niveautje Libelle zou bestempelen).

Al met al is Boyhood een leuke, heerlijk wegkijkbare tableau-film over opgroeien en familierelaties, maar veel indruk achterlaten doet het niet, en het is zeker niet de mijlpaal in de coming-of-age film die men hier van wil maken (zou ook raar zijn, zo snel na La vie d'Adèle alweer een nieuwe mijlpaal...).

Oja, hier hartgrondig mee eens:

Een goeie mix van ridicule en iets minder ridicule scenes. De personages weten man en paard te noemen. En we leren dat je van een pijl door je hart niet dood gaat. Ja Mel, je bent me d'r eentje.

Vond er bijzonder weinig aan. Brazil faalt vooral narratief. Je zou drie onderdelen in het verhaal kunnen onderscheiden; allereerst heb je de queeste van Lowry. Helaas weet hij net zo min waar hij mee bezig is als de kijker, enige logica achter zijn handelingen ontbreekt ten enenmale. Dan, als een verondersteld drijvende kracht achter dit plot, speelt er een liefdesverhaal. De romance blijft echter volledig in de lucht hangen omdat we over de vrouw geen sikkepit te weten komen (over Lowry ook niet veel trouwens, maar goed), en we ineens vanuit het niks moeten geloven in een onverbrekelijke liefde tussen deze twee. En dan is daar nog de dystopische laag over een repressieve en vooral bureaucratische overheid, tsja, dat is toch ook al vele malen beter uitgewerkt dan in Brazil. Gilliam veegt wat bekende elementen op een hoop en dat is het dan. Tel daar nog bij op de kitscherige jaren '80 esthetiek in de droomsequenties, de magere humor en de vrij nep uitziende decors en je kan gerust van een sof spreken.

Vermakelijke film, maar erg scriptmatig. De personages zijn inderdaad te opvallende prototypes met een platte psychologie, die te geforceerde gesprekken voeren om maar bepaalde thema's te kunnen behandelen ("he jongens, ik beschouw jullie als mijn vrienden, maar als we elkaar maandag tegenkomen, wat gebeurt er dan?"). Basisgedachte is blijkbaar dat elke puber superinteressant is en dat ouders en leraren zielloze monsters zijn. Tegen het einde laat de film steeds meer het entertainment gehalte prevaleren boven geloofwaardigheid: zo'n gelikte dansscène bijvoorbeeld, ik kan me niet voorstellen dat het synchroon dansen in een Europese film had kunnen voorkomen die dezelfde insteek heeft. Maar goed, de jaren '80 muziek is fijn en ik kon er in het algemeen wel mee lachen, met deze Breakfast Club.

Van Von Triers bekende films was dit de laatste die ik nog moest zien. Wat allereerst opvalt zijn de sterke overeenkomsten met de rest van zijn werk. Natuurlijk de cinematografie en montage, zo rauw en realistisch maar ook vol met hele mooie shots. Het werkt hier weer enorm sterk. En nog belangrijker; het verhaal en de personages. Of eigenlijk gaat deze film maar om één personage, om één mens. Watson speelt voortreffelijk, zoals eigenlijk alle vrouwelijke hoofdpersonen bij Von Trier. Ook haar verhaal is hetzelfde als in de andere films, maar nu nog explicieter gemaakt: Bes is een vrouw die ten onder gaat aan haar eigen goedheid. Toch is het ook weer een uniek verhaal, dat eens te meer aanspreekt. Het religieuze element is daarbij compleet nieuw. Steengoed eind ook, met die bellen.

Daarom is het zeker een indrukwekkende film. Maar vooral een film die constant weet te overtuigen vanwege de stijl. 4*

Ik ben niet zo'n fan van de film-noir, maar des te meer van het spelen met genreconventies. En dat gebeurt in Brick gedurende de volle speelduur. De personages zijn heerlijk stereotiep, met een geweldige rol van Gordon-Levitt, maar vooral de karakters van 'The pin' en Laura geven er inderdaad een Twin-Peaks achtige smaak aan (die scene in dat rode busje, heh). Genieten ook van de over-the-top dialogen en het ingewikkelde plot, waar onze protagonist in de meest onverwachte omstandigheden toch altijd de touwtjes stevig in handen blijkt te hebben. Brick is een stijlvolle hommage aan de noir, en door de ironische dubbellaag eigenlijk veel beter te pruimen dan de meeste films uit dat genre.

Echt een ergerlijke film, vol Britse borstklopperij en Aziatische karikaturen. Het grote doel van onze held kolonel Nicholson is de subordinatie in stand te houden. Want stel je voor dat de gewone man zijn superieuren ziet werken. Natuurlijk, het einde ironiseert dit alles weer en dat maakt het nog te verdragen, maar het is ook wat gemakkelijk. En het punt blijft staan dat de Japanners neer worden gezet alsof ze achterlijk zijn. Sowieso komt dat hele kampleven niet geloofwaardig over. Vanaf de aankomst van het bataljon zien we niemand sterven. Eerst kunnen de Britten onbekommerd saboteren en daarna werken ze onder leiding van hun eigen luitenants dat het een lieve lust is. De verhaallijn van de Amerikaan is onuitgewerkt en halfhartig ingezet. Stilistisch vond ik het Cinemascope breedbeeld mooi. De kleuren zijn wat minder en de dissolves gaan erg snel. Een heel opvallend moment is wanneer men de springlading aanbrengt bij de brug. Dit moet zich afspelen in het donker van de avond maar je ziet het zonlicht gewoon recht in het scherm reflecteren. Men gebruikte duidelijk een paar filters maar het effect is vrij pover, zeker als je het vergelijkt met de fantastische nachtopnames die er tegenwoordig mogelijk zijn. Afijn, ik vond het niet veel en na drie films heeft David Lean nog niet hoger gescoord dan 3*.

The broken circle breakdown is een ongewoon aangrijpende film. Het verhaal bevat een forse hoeveelheid drama, maar het is vooral de manier waarop dit gebracht wordt waardoor deze film je soms bij de strot grijpt.

Origineel is het vertelde niet echt. De idylle waarmee het allemaal begint is misschien wel net wat te mooi en de ellende bevat mijns inziens een tikje film-heroïek (hoewel de medische scenes overtuigen).

Wat de film overduidelijk uit tilt boven het modale zijn echter drie dingen. Allereerst de personages, en hoe deze gestalte krijgen door Baetens (die vooral) en Heldenbergh. Je hebt bij beiden het idee dat ze een eigen geschiedenis meedragen, en dit geeft hun karakters diepte. Ten tweede de nonlineaire vertelwijze. Dat voegt net dat beetje meerwaarde toe aan het verhaal, dat op zichzelf weinig nieuws bevat, om het interessant te maken, soms ook extra tragisch, omdat je als kijker meer weet dan de personages. En tenslotte, niet te missen, de bluegrass muziek. Op zich vind ik het vaak iets van gemakzucht hebben als een regisseur sterk leunt op muziek, maar in The broken circle breakdown wordt het wel perfect gedaan. De muziek scènes zijn echt een onderdeel van de narratie, en dit werkt soms fabuleus. Het geeft de film aan de ene kant een fijne sfeer, een bepaalde lichtheid, maar het weet aan de andere kant ook emoties los te woelen. Vooral de slotscène hakt er echt in.

Prachtige film dus, zelfs een van de besten uit het Nederlands taalgebied. Niet ééntje om vaak op te zetten, want hij blijft nog even rondspoken.

Het verhaal gaat dat Eisenstein het einde van de film nog zat te monteren toen de premiere al gestart was. Of dat waar is weet ik niet, maar dat de montage van The Battleship Potemkin fabuleus is staat vast.

De breuk met de Hollywood-principes is totaal. Volgens Eisenstein moet film geen droommachine zijn maar herkenbaar blijven als film, het registreert niet de werkelijkheid maar construeert die. De montagefilm gebruikt filmtechniek als een daad van interpretatie en als artistieke vorm tegelijk. Beelden zijn bij Eisenstein dan ook nooit neutraal.

De film maakt daarnaast inbreuk op de klassieke norm ten opzichte van plot en personages. Wat het eerste betreft is de film niet zozeer narratief maar eerder retorisch. Daarbij is er geen protagonist: het volk is de hoofdpersoon. Acteurs zijn dan ook gecast als typage. Ze staan model voor een bepaald soort mens in de samenleving.

Het is onvoorstelbaar wat een impact deze film moet gehad hebben in 1925. Maar het mooiste is dat het nog steeds werkt. Ook ik werd meegevoerd in de stroom van beelden die me werd voorgeschoteld. De trappenscene is een van de belangrijkste momenten uit de geschiedenis van de cinema en nog steeds indrukwekkend. Wat een emotie in de close-up van de moeder met de kinderwagen.

De film afdoen als propagande is daarom veel te kort door de bocht. The Battleship Potemkin draagt een visie uit, een boodschap. En dit op zo'n manier dat veel mensen film voor het eerst begonnen te zien als kunst.

4*

Gallo neemt het letterlijk, het begrip roadmovie. Interessant is dat bepaald niet. Buffalo '66 was esthetisch natuurlijk al niet erg mooi maar dat was in elk geval qua vormgeving wel speels en fris. Dat kan van deze prent absoluut niet gezegd worden; tergend gekunsteld en ultiem ego-document zijn eerder de sleutelwoorden. Het overgrote deel van de beelden is gewoon lelijk, met af en toe een verdwaald mooi shot er tussen. De ontknoping is beter dan niks maar geeft het voorgaande met de retrospectoscoop niet ineens meer glans. Sja, ik kan voor een groot deel dus wel meegaan met Yak. Dat er nog zoveel positieve reacties zijn hier verbaast me eerlijk gezegd.

Het is tamelijk eigenaardig dat hier een Hollywood-remake van is gemaakt, want deze film van Bier is eigenlijk al Hollywood. Maar dan in het Deens (en dat zal ook wel de voornaamste reden zijn voor de versie van Sheridan). Eveneens opvallend is dat de Amerikaanse variant meer dan drie maal zoveel stemmen heeft op een Nederlandse filmsite. Maar goed, dit alles terzijde.

Brødre is in alles een typische film van Suzanne Bier, en derhalve verbaasde het me nogal dat het scenario geschreven blijkt te zijn door Anders Thomas Jensen. Bij nader onderzoek op Imdb kom ik erachter dat hij heel veel films van Bier heeft (mee)geschreven, dus zo gek is het uiteindelijk niet.

Het grootste probleem van de film is wat mij betreft het hoge gehalte aan clichés. Of het nu de verhaalontwikkeling betreft of de personages, ik kan er echt niks origineels in ontdekken. Het toppunt van gemakzuchtig schrijfwerk wordt gevormd door de opa en oma, maar de overige karakters zijn niet veel gelaagder. Het tweede grote probleem, eveneens bijna kenmerkend te noemen voor Bier, is dat er te nadrukkelijk op het sentiment wordt gespeeld. In dit geval ook mede door soms haast western-achtige muziek. Mochizuki Rokuro noemt Brødre behaagziek en dat is denk ik een juiste beschrijving.

Rationeel vind ik de film dus ondermaats. Toch werkt het voor een deel ook wel, daarvoor is Bier handig genoeg. Maar ik begin de mening van Von Trier over z'n Deense collega, voor zover die blijkt uit enkele sneren, wel steeds meer te begrijpen.

Vandaag ga ik naar Brussel, sommige minder gefortuneerden op deze aardbol wonen daar nu eenmaal en dienen af en toe (niet te vaak) opgezocht te worden, dus ik dacht dat het leuk was om tevoren deze film te kijken. Het begin van Brussels by night is ook leuk. Het leek een soortgelijke prent te worden als die Engelse film uit begin jaren '90 over een soort filosofische vagebond, ik ben de titel kwijt, volgens mij herhaalt een woord zich in de titel (?). Afijn, op een gegeven moment ontstaat er een soort driehoeksrelatie met jaloezie en blijkt hoofdpersoon Max een ordinaire psychopaat en toen was de film mij helemaal kwijt. De film was op dat punt trouwens zelf ook zijn originele muziekscore kwijt; de jazzy klanken uit het begin zijn in geen velden of wegen meer te bespeuren. Wat ik nog wel leuk vond was het geografische middelpunt van België, met die twee verlepte kerstbomen. Verder met enige moeite uitgezeten.

Van een Scandinavische zwarte-komedie verwacht ik meer dan wat Den Brysomme Mannen te bieden heeft. Bijvoorbeeld, ik noem maar wat, humor. Maar wat ik de film echt verwijt is dat het niks toevoegt aan het dystopie-genre, of aan de stroming waarin een personage in een hem onbekende en vijandige omgeving belandt. Velen prijzen nog het 'concept', maar dit concept is al bijna 100 jaar oud (begonnen met Kafka en Zamjatin in de jaren '20), en als je er dan niks nieuws mee doet dan faal je gewoon. Een perfecte wereld waar geen planten zijn, geen kinderen, geen muziek, poe wat een originaliteit zeg. Ook de verhaalontwikkeling is voorspelbaar en gezapig, het min of meer open einde lijkt met name bedoeld om te verhullen dat de regisseur het verder ook niet meer weet. Grootste pluspunt van Den Brysomme Mannen is nog de cinematografie. Vooral de beelden rond het tankstationnetje zien er fraai uit. Op zichzelf zou deze stijl een mooie ondersteuning zijn van een goede film, maar dat is deze film helaas niet. Slappe hap.

Met een live orgel-score dus gezien, de lange (gerestaureerde, digitale) versie. Organist Bierling koos ervoor om iets minder in te spelen met wat er direct op het scherm te zien was (geen geluidseffecten en dergelijke) maar vooral de emotie van de film als basis te nemen en daaromheen een elegant doorgecomponeerde score te creëren, vol ritme en mooi weerkerende thema's. Akte vier, waarin Bierling het Schnitger-orgel echt liet galmen, vormde wat mij betreft het hoogtepunt. De film zelf is in zoverre interessant dat het personage van Lulu nog steeds charmeert en de cinematografie tamelijk fraai is (vooral de close-ups). Het verhaal van Die Buchse der Pandora kent helaas weinig verassingen en duurde me ook wat te lang. Niettemin was m'n derde film-orgel ervaring weer de moeite.

Ja, leuke film. Qua stijl speels, hoewel niet bijzonder mooi leek mij. Het verhaal is eigenlijk puur romantiek en feel-good, uiteindelijk dan. Vooral Layla steelt de show, mede dankzij een geweldige rol van Ricci. Wel moet gezegd worden dat de personages een tikje overdone zijn, vooral vader en moeder, maar ook getormenteerde ziel Billy zelf (en zelfs Layla, maar die op een positieve manier). Vond het hele wraakgebeuren narratief ook niet zo sterk, maar wel weer leuk vormgegeven. Zodoende compenseert de film voor z'n eigen zwakheden. Schitterende scenes als het maken van de pasfoto's en de hotelkamersequentie geven zelfs bijzondere glans aan Buffalo '66.

Mooie documentaire, die veel inzicht geeft in de gekte en de intensiteit van een Amerikaanse verkiezing. De betrokkenheid van de medewerkers is prachtig om te zien, en het charisma van Obama zelf is en blijft onweerstaanbaar. Jammer dat Obama nu te lijden heeft van de hoge verwachtingen, blijkbaar begrijpen sommigen niet dat ook een president geen ijzer met handen kan breken, of een economische crisis kan oplossen (damage-control is vaak al het hoogst haalbare). Maar als docu zeer geslaagd, echt een mooi kijkje van binnenuit.

Pover en kitcherig. Natuurlijk is de anime van 5 Centimeters per Second mooi, vooral dan de achtergronden en het lichtgebruik. Het moment van de passerende vrachtauto in deel twee vond ik zelfs verbluffend. Daar staat tegenover dat de personages te silhouetachtig en teveel gelijkvormig worden getekend, en zoiets als die vogel in verhaal één is gewoon heel lelijk geanimeerd. Verder vind ik het kleurgebruik van met name het tweede deel te bombastisch.

Grootste struikelblok wordt uiteraard gevormd door de banale verhaaltjes; werkelijk elk platgetreden pad wordt nog maar eens bewandeld. Daarnaast zijn alle drie de delen over-sentimenteel. Dat popnummer aan het eind is helemaal een zeperd, hoewel het qua kitch-gehalte prima past bij alles wat vooraf ging.

Resten nog wat andere frustraties, zoals de irritante voice-overs en de vele fade-ouds, en er blijft weinig over om van te genieten. Of ja, van de animatie dus. Bij vlagen.