Meningen

Toch een beetje een teleurstellend einde van de trilogie. Laat ik meteen zeggen dat ik niet bepaald fris en fruitig de bioscoop inrolde. Ook had ik torenhoge verwachtingen die gevoed werden door talloze lovende recensies. Maar goed, ik moest de film zien en plofte in mijn rode zetel:

In het begin werd ik overrompeld door een meesterlijke Tom Hardy. De Wall Street overval en de achtervolging die volgde brachten me ook op het puntje van mijn stoel. Helaas waren er ook meteen minpuntjes. De muziek was erg aanwezig en was Bruce Wayne niet een beetje te laag gevallen? Eerst met een stok rondhuppelen om vervolgens weer te vechten als de oude.

Hoewel de film 'gelaagd' zou zijn vond ik het rijke-mensen-zijn-slecht toontje toch wel eg geforceerd naar voren komen. Misschien was de hele film gewoon wat te overdreven. Waar de twee vorige delen realisme uitstraalden werd hier alles op alles gezet om de blockbuster van het jaar te maken. Catwoman was erg sexy (zeker op de Batpod ) maar eigenlijk gewoon te afstandelijk om echt in te leven. En moet ze Batman nou zo nodig zoenen vlak voordat de bom afging? Moest Alfred nou echt weggaan bij Bruce Wayne? Heeft Batman het eigenlijk wel overleefd?

Kortom: ik blijf met een veel minder voldaan gevoel achter als bij de vorige twee films. Daar kunnen de special effects en de fantastische stadionscene niks meer aan veranderen.

4*

Ik heb helemaal nooit iets met Batman gehad maar deze film heeft mij volledig overrompeld. Wát een steengoede actiefilm is dit! De discussie over de leeftijd kan ik volgen. The Dark Knight is inderdaad behoorlijk gewelddadig maar vandaar de leeftijdlabels hè?

Werkelijk van begin tot eind ben ik geboeid geweest door het pakkende plot, het sublieme geluid en de fantastische acteerprestaties. Heath Ledger zet hier één van de beste filmrollen neer die ik ooit heb gezien: de rillingen liepen soms over m'n rug. Verder is er een uitstekende afwisseling tussen gesprekken en actie en is er zelfs de nodige humor.

Welke Batman kan ik nu het beste oppakken?

5*

Hoewel de voorganger mij niet wist te overtuigen waren de recensies dermate positief dat ik mij toch maar aan dit vervolg heb gewaagd. Omdat er bij mij in de buurt een nieuwe bioscoop is geopend heb ik meteen maar de mogelijkheid benut om de beweegbare stoelen (is dit echt nieuw of al eerder geprobeerd?) en het verbeterde Dolby geluid uit te proberen.

Dat heeft zeker zijn steentje bijgedragen maar ook zonder die poespas zou het een geslaagde avond zijn geworden. De makers nemen de kijker serieus en zijn met een gedegen sciencefiction uit de hoek gekomen die behalve fraaie beelden ook emoties toont: zowel die van mensen als apen. Vanaf het begin ontvouwt zich een uitgebalanceerd geheel waarbij de dialogen nooit uit het oog worden verloren. Erg knap dat je voor beide partijen empathie kunt voelen, daar kunnen veel actiefilms wat van leren.

Helaas zijn er ook een paar minpuntjes. Zo was de razernij van Koba wel erg dik aangezet. Zo nu en dan een korte flashback van zijn verleden, waarin hij gemarteld werd door mensen, zou zijn woede rechtvaardiger hebben gemaakt. Gelukkig keerde na de aanval op de verdedigingsmuur de rust weer terug in de film waardoor de kans op een ontspoord eindgevecht in de kiem werd gesmoord.

Wat verder opvalt is dat de film vragen oproept zonder daarbij zelf een oordeel te vellen. Het idee dat apen met menselijke technologie even wreed zullen worden als wij is een interessante gedachte. Dawn of the Planet of the Apes is een film die behalve visueel geweld ook inhoud biedt en eigenlijk gedurende twee uur nergens verveelt. Misschien had er iets meer humor in gekund want de toonzetting was wel erg duister. Niettemin een geslaagde zomerfilm.

4*

In de afgelopen 15 jaar zijn we werkelijk bedolven onder de superheldenfilms. Voordat het verhaal van Spider Man was verteld, stond de volgende trilogie al weer in de planning. Nolans uitwerking van Batman vond ik overigens veruit de beste serie binnen het genre. Maar over de gehele linie genomen, sprong Marvel er altijd positief uit. De films hebben altijd een fijne combinatie van verhaal, karakterpresentatie en actie.

Maar Deadpool (weliswaar officieel een X-Men product maar feitelijk afkomstig uit de koker van Marvel) maakt duidelijk dat het genre bijna volledig is uitgemolken. Daarvan zijn de makers zich blijkbaar ook bewust en daardoor neemt men zichzelf niet al te serieus. Dit werkt voor even, maar omdat álles op de hak wordt genomen, is het trucje al binnen een uur uitgewerkt. Een aantal jaar geleden wist Kick-Ass zichzelf beter in balans te houden.

Natuurlijk is de actie prima geschoten, ondanks een vrij hoog CGI-gehalte. Maar de drukdoenerij en bij vlagen tenenkrommende humor maken het voor mij een matige superheldenfilm. De toonzetting van bijvoorbeeld Captain America of Iron-Man (vleugjes humor, maar ook op een bepaalde manier gelaagd) ligt mij persoonlijk een stuk beter. Misschien moet Deadpool in een roes worden beleefd en was ik niet in de juiste stemming. Toch kan ik niet anders dan een onvoldoende geven.

2,5*

In de vrije markt blijven de sterkste bedrijven over en dus de beste. Zo luidt de conclusie van menig laisser faire aanhanger. Waarom dringt het nog steeds niet tot hen door dat de economie veel ingewikkelder in elkaar zit en waarom blijf ik zo naïef om nog steeds waarde te hechten aan het succes van blockbusters? Zojuist heb ik de op één na succesvolste film van 2013 gezien en de op twee na meest succesvolle animatiefilm aller tijden. Het is uitgelopen op een deceptie.

De Minions vind ik vooral irritant. Leuk hoor die reclameborden in de bioscoop maar jammer genoeg zijn de karakters zelf ook zo dun als boordkarton. Misschien dat het eerste deel de moeite waard was maar Despicable Me 2 is vooral hyperactief. Nergens zit er een rustmomentjes in de film. Druk gedoe en neonkleuren overheersen.

Nu ben ik misschien niet met deze films opgegroeid maar ben ik de enige die dit eigenlijk niet geschikt vind voor de allerkleinsten? Ik zie overal gevechten, agressieve baasjes en vreemde romances. Als dit een blauwdruk is voor de toekomstige animatiefilms haak ik af. Nu hoeft het echt niet allemaal poeslief te zijn maar dit kan ik nauwelijks meer een kinderfilm noemen.

Het verhaal is zwak, de animaties weinig overtuigend en de karakters stuk voor stuk flauw, stereotype en inwisselbaar. Geen enkel personage weet mij te beklijven. Enkel het vlotte tempo, een redelijk laatste kwartier en een aantal leuke liedjes weerhouden mij ervan de film een écht lage score te geven. Misschien eens in het Nederlands proberen?

2*

Disney Classic #42

Met Dinosaur begint Disney aan het nieuwe millennium en werkelijk in alle opzichten wordt er radicaal een andere richting ingeslagen. Waar de '90 films bomvol liedjes zaten en grotendeels met de hand waren getekend maken we nu kennis met een onvervalst CGI product.

Achtergronden lijken soms echte beelden te zijn die met behulp van de computer zijn opgevuld met 'poppetjes'. Eerlijk gezegd vind ik de film visueel best geslaagd al slaan de makers de plank bij tijd en wijle volkomen mis. De vallende rotsen in de grot waren niet om aan te gluren en de huppelende aapjes vond ik weinig natuurlijk overkomen. Sowieso zijn de karakters vrij vlak en weten ze maar weinig empathie op te wekken.

Waarschijnlijk is het mijn voormalige dino-obsessie die de film naar een voldoende weet te tillen. Want ook nu nog blijft het voor mij een bijzonder stukje dierengeschiedenis. Het levert helaas geen indrukwekkende film op maar ondanks het weinig originele verhaal wist ik mij vrij eenvoudig door de speelduur te slaan. Geen hoogstaaltje maar zeker niet de flop die velen er in zien.

3*

Een nieuwe film van Quentin Tarantino is toch altijd iets om naar uit te kijken. Daarom ben ik meteen maar tijdens het premièreweekend naar de bioscoop gegaan. Hoewel ik absoluut heb genoten vind ik Django Unchained zeker niet tot de betere films van Tarantino behoren.

Om positief te beginnen: in tegenstelling tot veel hedendaagse actiefilms is het allemaal heerlijk relaxt in beeld gebracht. Geen flitsende montage maar gewoon een rustige vertelstijl die bij goed bij dit genre past. Met de humor zat het ook wel goed. De zaal en ik hebben regelmatig vlak van het lachen gelegen. Zeker de ruzies van de Ku Klux Klan vond ik ronduit hilarisch. Ontzettend goed uitgewerkt, een dikke pluim hiervoor. Ik lees veel over een matig script maar persoonlijk vond ik er niet veel mis mee. Toegeven: het behoort zeker niet tot de beste van Tarantino, daar is het bovendien te rechtlijnig voor, maar echt vreemde plotgaten kom ik niet tegen. Ze zijn er eigenlijk wel, maar storen mij niet.

De soundtrack is zoals altijd dik in orde al mocht dat rapnummer van mij wel uitblijven. Vreselijk storend is het niet maar wat mij betreft totaal onnodig. De film zelf vond ik behoorlijk gewelddadig maar omdat ditmaal de slavernij centraal stond was er zeker wat voor te zeggen. Sowieso een gewaagde zet om dit onderwerp aan te snijden. Zeker oude westerns hebben niet veel meer te bieden dan revolverhelden zonder oog voor de wandaden die de Amerikanen hebben aangericht. Gevoelsmatig had ik trouwens niet altijd het idee daadwerkelijk in de 19e eeuw te zijn. Vandaar dat de binnenkomst in die paar kleine stadjes een welkome toevoeging waren. Cinematografisch steekt Django Unchained overigens goed in elkaar.

Maar minpunten zijn er ook meer dan genoeg. Zo vond ik Waltz zeker niet zo grappig als in Inglourious Bastards. Hoewel hij ongeveer hetzelfde kunstje opvoert komt het hier niet zo uit de verf. Misschien komt het omdat premiejagers nou niet bepaald clowns waren zoals Dr. Waltz in deze film. Django Unchained heeft in tegenstelling tot het meeste Tarantino materiaal ook wat overbodige scènes naar mijn idee. Het mythologische verhaal over Brömhilde mag van mij rechtstreeks de prullenbak in, een scène die helemaal niets toevoegt aan de film. Ook het gebrekkige Duits van Kerry Washington vond ik een aanfluiting. Iemand die op dergelijke leeftijd een aantal jaar haar moedertaal niet spreekt zou er echt geen moeite mee moeten hebben om dit op te pakken. Bovendien had dit een aantal geweldige dialogen met Waltz kunnen opleveren. Zonde dat Tarantino deze kans laat liggen! Ik vond de rol van Washington zonder twijfel tot de zwakste van de cast behoren. Het slechtste acteerwerk werd in mijn ogen door Tarantino himself geleverd. Sinds "Reservoir Dogs" lijken zijn rollen steeds iets minder te worden.

Wat mij betreft zijn de échte glansrollen weggelegd voor Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson. Jamie Foxx is zoals Tarantino al meerdere keren aangaf geknipt voor de rol als cowboy en vertolkt zijn rol dan ook zeer geloofwaardig. Dat is best knap want het Wilde Westen was toch voornamelijk een streek met blanke ruiters. Ik vond het ook bijzonder sterk hoe hij de 'afwezige' tafelgast speelde. Hij was zichtbaar erg ongemakkelijk aan het eten. Voortdurend op de hoede en gespannen om zich heen kijkend. Leonardo DiCaprio vond ik ook zeer sterk spelen, vreemd dat deze man nog altijd op een Oscar wacht. En wat een heerlijke rol weer voor Samuel L. Jackson...hij heeft het kunstje al vaker opgevoerd maar ook deze keer was het weer genieten.

Onder de streep twijfel is tussen 3,5* en 4*. Het niveau van de oude spaghettiwesterns wordt in mijn ogen nergens gehaald maar dat had ik ook niet verwacht. Omdat Tarantino wel weer tegen de trend in gaat en weer een aantal leuke vondsten had rond ik het af naar boven.

4*

Ietwat tegenvallende misdaadfilm. Pluspunten zijn de meer dan uitstekende rollen van Al Pacino en Johnny Depp. Ook wordt er nergens romantiserend over het gangsterleven gedaan. Het verhaal is prima te volgen en wederom viert realisme hoogtij. Persoonlijk vond ik het tweede gedeelte van de film overigens een stuk sterker. Zo vond ik de autoscene met de pistool draaiende Al Pacino erg goed.

Helaas zijn er ook een aantal serieuze minpunten. Waarom wordt de term 'forget about it' iets van 15x gebruikt? Erg storend. Naast de twee hoofdpersonen vond ik de overige cast niet erg indrukwekkend. De meeste gangsterrollen hadden probleemloos door andere acteurs kunnen worden vertolkt. En hoewel de soundtrack bij de '80 past is deze niet bepaald memorabel.

Kortom, ik zie er zeker geen meesterwerk in en maak er 3,5* van.

Onlangs kreeg ik de tip om deze film als architectuurliefhebber eens te gaan kijken. Al snel werd duidelijk waarom: Dredd is één grote anti-utopie die een horrortoekomst voorspelt voor grote woontorens. Door de donkere scenes en opzwepende muziek slaagt het erin om deze nare sfeer de hele film vast te houden. Misschien geen wereldprestatie gezien de speelduur maar toch.

De karakters zijn wat lastig doorgrondelijk. Karl Urban loopt anderhalf uur rond met een helm op en Rachel Wood, tja…laten we het erop houden dat ze voor andere kwaliteiten is gecast. Toch is dit niet heel storend omdat het verhaal een kat-en-muisspel is tussen good guys en bad guys en er dus voortdurend geswitcht wordt tussen beide kampen.

Al met al is Dredd 3D een fijn tussendoortje dat door het tempo, de muziek en de vele actie nooit verveelt. In de slotscène komt er een helikopterview van Mega City One in beeld. Er is maar weinig fantasie voor nodig om hier een vergelijking in te zien met Le Corbusiers Plan Voison. Deze stedenbouwkundige plannen, daterend uit halverwege de jaren ’20 van de vorige eeuw, zouden Parijs, althans volgens de regisseur, omvormen tot de horrorstad à la Mega City One. De link met architectuur is bevestigd.

3,5*

Ondanks de lage beoordelingen heb ik mij toch gewaagd aan Driven. Hiervoor kan ik twee redenen noemen. Ten eerste omdat de auto/racefilms niet bepaald voor het oprapen liggen. Ten tweede, en belangrijker, omdat ik mij irriteer aan iedereen die dit een F1-film noemt. Het gaat om IndyCars en die staan net zo ver van Formule 1-wagens af als honkbal van voetbal.

Voor de film maakt het allemaal weinig uit. Iedere mogelijkheid om er iets van te maken wordt vakkundig de nek omgedraaid. Allereerst zijn de acteurs en het script belabberd. Het verhaaltje laat zich in drie regels vertellen en de ene bijrol is nog slechter dan de andere. Er wordt zelfs zó matig geacteerd dat Razziekoning Sylvester Stallone er zowaar positief uitschiet.

Maar het allerergste zijn de races zelfs. Het is duidelijk dat Stallone niets van autosport afweet want de ene scene is nog lachwekkender dan de andere. Het dubbeltjes zoeken met racebanden was al bespottelijk, maar het dieptepunt is waarschijnlijk het moment dat Jimmy Bly zijn auto omdraait om een tegenstander te hulp te schieten. Best logisch: tegen het verkeer inrijden met 400 km/h…. De special effects waren voor 2001 al niet om aan te zien en tegenwoordig ziet menige racegame er zelfs stukken beter uit. Lichtpuntjes zijn het aardige tempo en de appetijtelijke dames.

2*

Disney Classic #4

Na het fragmentarische Fantasia wederom weer een beresterke Disney. Het verhaal is al leuk maar door de extreem korte speelduur vliegt de film helemaal voorbij. Er staan mij nog redelijk veel stukken voor de geest en dat is natuurlijk altijd een goed teken.

De hoofdpersonen zijn leuk uitgewerkt en Dombo zelf is een karakter waar je snel medeleven voor kunt opbrengen. Maar ook zijn vriendje Timothy komt goed voor de dag. Met name de scene waarin hij de pestende vogels weet om te praten vond ik behoorlijk pakkend. Nog steeds vind ik het visioen met de roze olifanten niet in het totaalplaatje passen. Als deze eruit was gelaten had ik er misschien nog een halve ster bijgedaan.

Qua aankleding en tekenstijl staat Dombo niet op het niveau van Sneeuwwitje of Bambi. Zowel achtergronden als personen worden vaak eenvoudiger gedetailleerd dan in deze films. Toch is dat niet storend omdat ik het verhaal en de ontwikkeling van onze vliegende vriend sterk genoeg vind om deze tekortkomingen te kunnen camoufleren.

4*