Meningen

De enige film van de zogenaamde “Phase One” die ik nog niet eerder zag. The Winter Soldier vond ik vrij aardig maar het lage gemiddelde van dit eerste deel stemde mij niet helemaal gerust. Onterecht, want in tegenstelling tot veel anderen, ben ik best te spreken over Captain America: The First Avenger.

Evenals veel andere Marvel-producties die zich rondom één superheld afspelen is er veel ruimte om het karakter een achtergrond mee te geven. Hierdoor krijg je een zekere binding met de hoofdrolspelers. Iets wat minder goed uitpakt als de superhelden hun krachten bundelen. Waarschijnlijk ook de reden dat ik Guardians of the Galaxy en de beide Avengers-delen niet zo geweldig vond.

Captain America: The First Avenger heeft echter relatief goede acteurs, een leuke jaren '40 sfeer en goed gemonteerde actie. Chris Evans zet niet de meest charismatische held neer maar dat hoeft ook niet. Als alle Marvel-karakters op de flamboyante Tony Stark gaan lijken wordt het ook saai. Trouwens leuk om Starks vader in deze film te zien. De badguy vond ik erg over de top, Hayley Atwell zag er daarentegen schitterend uit.

De actiescenes worden goed gedoseerd en hoewel het bij tijd en wijle ontzettend nep is ( Captain America die in zijn opvallende tenue ongemerkt door een legerbasis sluipt) kon mij dat niet zo irriteren. De marketingcampagne rondom de Captain vond ik ook leuk in elkaar gezet, bijvoorbeeld de dansscene. Er wordt daar een typisch Amerikaanse sfeer gecreëerd. Kortom: ik heb er wel vertrouwen in dat het derde deel, Marvels eerstvolgende productie, mij ook gaat bevallen.

3,5*

Met het vrij hoge gemiddelde in het achterhoofd ben ik zonder al te veel informatie in te winnen naar de bios gegaan. Doorgaans weten de Marvel films mij prima te vermaken. De fijne combinatie van sterke actiescènes en scherpe humor werken bij mij doorgaans goed. Ook de tenenkrommende pseudofilosofie à la Fast & Furious blijft de kijker meestal wel bespaard. Neemt niet weg dat Captain America in de superhit The Avengers een beetje in het niet veel bij zijn charismatische collega's.

Ook in deze film heeft hij ondanks zijn enorme omvang weinig uitstraling. Gelukkig zijn er in tegenstelling tot Man of Steel voldoende goede bijrollen om dat op te vangen. Anthony Mackie, Samuel L. Jackson en Scarlett Johansson zijn stuk voor stuk prima gecast. Ligt het trouwens aan mij of begint Scarlett oud te worden? In de kleine rollen treffen we ook nog een aantal appetijtelijke dames maar platvloers of vrouwonvriendelijk wordt het nooit. Dit zien we weleens anders in actiefilms.

Helaas wist het verhaal mij niet echt te pakken. Natuurlijk is het leuk om de jonge Steve Rogers een paar keer voorbij te zien komen. Verder was de museumrondleiding best vermakelijk en snijdt de film een aantal issues aan die aan het denken zetten. Nu ligt dat er nét iets te dik bovenop maar niemand zal ontkennen dat we inderdaad vrijheid opofferen in ruil voor (schijn?)veiligheid. Opvallend vond ik dat de algehele toon behoorlijk serieus en grauw was. Gelukkig konden de grapjes tussendoor mij bijna iedere keer bekoren wat Captain America net even luchtiger maakt.

De actie was zeker in het eerste gedeelte van de film uitstekend. Daarin sprong de achtervolging op Nick Fury er wat mij betreft met kop en schouders bovenop. Eindelijk weer eens een autoachtervolging die van begin tot eind weet te boeien. Helaas wordt de actie het laatste half uur alsnog erg opgeblazen en onrealistisch. Naast het uit de hand gelopen CGI geweld krijgen we ook nog eens een bad guy te zien die nagenoeg onverwoestbaar is. Stiekem had ik gehoopt dat hij het einde van de film niet zal halen want nu zitten we opgescheept met een vervolgdeel die waarschijnlijk niet het niveau van deze film kan halen. Daarvoor is Bucky Barnes als schurk mijns inziens niet interessant genoeg. Captain America: The Winter Soldier maakt mij desalniettemin nieuwsgierig genoeg naar een opvolger maar is voor mij niet de hoogvlieger die velen er in zien.

3,5*

Een film zoals ze alleen in Amerika gemaakt kunnen worden en dat is ditmaal positief. Eindelijk weer eens een product waarbij de topacteurs en hoge budgetten tot iets moois leiden. Tom Hanks is een acteur waar ik al tijden een haat-liefdeverhouding mee heb: enerzijds bewonder ik hem om zijn briljante rol in Forrest Gump en de stem van Woody, anderzijds is het een acteur die vaak voor veilige rollen gaat. In The Da Vinci Code en Charlie Wilson's War doet hij niet veel fout maar memorabel is het allemaal niet. Ditmaal is hij echter briljant en geweldig gecast als zeeman in hart en nieren. Wat een verademing om zijn talent weer eens in volle glorie te zien.

Maar ook de Somaliërs zijn zeer geloofwaardig en spelen hun rol met verve. Geen donkere Amerikaanse acteurs die een maand op dieet gaan maar rechtstreeks van straat geplukte, broodmagere avonturiers. Daarnaast slaagt Paul Greengrass er wederom in om mij op het puntje van de stoel te houden. Eerder deed hij dit in United 93 om het in The Bourne Ultimatum nog eens dunnetjes over te doen, één van mijn favoriete actiefilms van de laatste tien jaar.

Wat Captain Phillips zo goed maakt behalve voldoende spanning is dat clichés worden vermeden. Natuurlijk mailt de kapitein zijn vrouw en kinderen maar dat komt niet klef over. Op het einde van de film was ik als de dood dat Hanks zijn gezin in de armen vloog maar die fout maakt de regie niet. Ook worden er geen overbodige woorden vuilgemaakt over de piraterij van de Somaliërs. Geen statistieken wat er jaarlijks zoal wordt buitgemaakt maar alleen een vermelding over de celstraf die de overgebleven piraat opliep.

Misschien is de laatste scene nét iets te lang uitgespannen maar door de binding die ik met de karakters kreeg bleef de film mij boeien. Kortom: een uitermate geslaagde verfilming over een bizarre kaping waarin er een menselijk gezicht wordt gegeven aan beide kampen.

4,5*

Disney Classic #49

Vanaf het prilste begin heeft Disney altijd ontzettend veel op kwantiteit gehamerd wat niet weg wegneemt dat er een aantal onwaarschijnlijk sterke periodes zijn geweest. Met name in de jaren '90 was het vrijwel jaarlijks raak. Maar zodra je Chicken Little in de DVD-speler stopt lijkt dat tijdperk al decennia achter ons te liggen. Amper tien jaar na de gloriedagen krijgen we namelijk een tweederangs product voorgeschoteld om u tegen te zeggen.

Het begint al met de presentatie: animatietechnisch druipt de armoede ervan af. Nergens mooie beelden of vernuftig vormgegeven karakters. Op de rijdende vissenkommen na kan ik werkelijk niet één creatief hoogstandje ontdekken. De straatbeelden zijn ongeïnspireerd, karakters inwisselbaar en ik kan mij niet herinneren ooit een lelijker ruimteschip te hebben gezien. De DisneyToon films hebben vaak de naam dat ze in vergelijking met de bioscoopfilms gemakzuchtig overkomen maar zelfs daarvan ben ik nog niets iets van dit niveau tegen gekomen.

Waar de voorganger zwákke liedjes had, hebben de makers het zichzelf nu nóg gemakkelijker gemaakt: gewoon de songwriters buitenspel zetten en een aantal dood gedraaide radiodeuntjes tevoorschijn toveren. Een paar keer worden die ook nog ingeschakeld om emoties op te wekken terwijl Chicken Little volkomen gespeend is van échte emoties. Vanaf het begin moet de kijker de 'held' van het verhaal heel zielig vinden maar omdat je nergens in het karakter kunt kruipen is dat bij voorbaat al een kansloze onderneming.

Ik wist trouwens niet dat er scholen bestonden waar leraren het pesten actief aanmoedigen maar blijkbaar is er afgelopen jaren het nodige veranderd. Het is heel lastig om iets positiefs over Chicken Little te zeggen en ik kom dan ook bij mijn laagste score bij een Disney-film ooit.

1*

Disney Classic #12

Na een aantal wisselvallige compilaties die Disney allemaal als features durfde te bestempelen werd het nieuwe decennia uiteindelijk met een échte speelfilm geopend. Vroeger hadden wij deze op VHS en ik had er nauwelijks benul van dat deze titel veertig jaar ouder was dan Aladdin en The Lion King. Dat is ook niet zo gek want Cinderella ziet er nog altijd waanzinnig goed uit. De schaduwwerking is ontzettend fraai uitgewerkt maar ook de glinsteringen van o.a. het glazen muiltje mogen er wezen.

Het verhaal daarentegen is behoorlijk cliché, evenals de sterk zwart-wit weergegeven karakters. Door de vrolijke dieren die al vanaf de eerste minuut je hart weten te veroveren komt Cinderella daar echter mee weg. De ruzies met de kat waren leuk uitgewerkt en zorgden bovendien voor een goede afwisseling tussen de passages over de stiefzusters. Als derde laag is er dan nog de koning met zijn hofhouding en die waren ook niet onvermakelijk. Met name de bril van zijn bediende leverde een aantal leuke shots op. Het einde is natuurlijk ontzettend voorspelbaar maar dat doet er al niet meer toe. Met zijn prachtige tekeningen en aanstekelijke humor blijft het een waardige Disney klassieker.

4*

Als er 'uitgeroepen tot beste film aller tijden' op de DVD hoes staat ga je waarschijnlijk met andere verwachtingen kijken maar toch...de film is mij totaal niet bevallen. Hoewel het inventieve karakter mij zeker niet ontgaat weet het gewoon niet te pakken. In het begin kan Citizen Kane mij nog wel boeien met de flashback stijl en dat grappige kaartje van de VS: leuk verzonnen in die tijd! Als meneer Kane zijn imperium eenmaal heeft opgebouwd, wat net als bij Tony Montana in Scarface naar mijn wens véél te snel gaat, is bij mij werkelijk alle aandacht verdwenen.

Het acteerwerk viel mij echt ontzettend tegen. Met name de bijrollen vond ik vrijwel zonder uitzondering bijzonder ongeloofwaardig neergezet. In veel dialogen wordt er zo snel na elkaar gesproken dat ik totaal niet het idee heb dat de acteurs daadwerkelijk naar elkaar luisteren. Het komt bij mij soms over alsof ze de ingestudeerde teksten zo snel mogelijk oprakelen, om maar te voorkomen dat ze hun zinnetjes vergeten. Zeer storend en het maakt 'het plaatje' ongeloofwaardig. De manier hoe Charles Kane zijn tweede vrouw ontmoet komt bij mij ook erg nep over. Natuurlijk kun je geen heftige liefkozingen verwachten anno 1941 maar om nou te zeggen dat ik chemie tussen de twee proef? Nee dus.

Films zijn net als muziek, schilderkunst en literatuur vaak tijdsgebonden. Fjodor Dostojevski heeft geweldige verhalen geschreven maar stilistisch vind ik enkele boeken van hem niet bijzonder sterk. Rembrandt had ongelooflijk oog voor detail maar zijn kunst vind ik na de uitvinding van de fotocamera niet meer boeiend. Geef mij maar Van Gogh, Picasso of Dali. Frank Sinatra en Elvis Presley waren in de jaren '50 misschien betoverend maar een volledige langspeler van de heren vind ik bij lange na niet zo interessant als een CD van Radiohead.

Dat sommige mensen hier na een lage stem ladingen kritiek over zich heen krijgen vind ik daarom erg storend en soms zelf misplaatst arrogant. Ieder mens kijkt met zijn of haar eigen ogen naar deze film. Omdat de hoge heren van AFI deze film steevast als de nr. 1 aanschrijven hoeft dat toch niet te betekenen dat iedereen die lager dan 3* geeft een oppervlakkige onbenul is? Persoonlijk vind ik The Beatles by far de beste band aller tijden maar als mensen daar anders over denken is dat hun goed recht. Dit is een discussieforum maar laten we wel reëel blijven en elkaar in waarde houden. Overigens vind ik de muziek van de Fab Four vele malen tijdlozer dan dit stukje cinema maar dat ik enkel mijn persoonlijke mening. Niets meer en niets minder.

Voor de duidelijkheid: ik zie mijzelf absoluut niet als filmkenner maar ken wel degelijk de nodige films uit deze tijd die mij veel meer kunnen bekoren. Dat deze daar niet tussen zit vind ik vooral zonde van mijn vrije tijd, wat een ander daar van mag vinden vind ik minder belangrijk.

2*

Veel beter dan ik had verwacht. Vooraf was ik bang een cliché zwijmelfilm opgediend te krijgen maar niets van dit alles. In plaats daarvan is Cold Mountain een sfeervol, authentiek aanvoelend drama met uitstekende acteurs.

Waarom Renée Zellweger een Oscar voor haar rol heeft gekregen is mij desalniettemin een raadsel. Haar mannelijke, baasachtige personage deed mij helemaal niets. Jude Law en Nicole Kidman daarentegen zijn prima op hun plaats. Ook Natalie Portman is weer geweldig, ditmaal als jonge moeder: de eerste slechte rol van haar moet ik nog tegenkomen.

De film is ook prachtig geschoten en met de aankleding zit het meer dan goed. Weliswaar minder fraai dan Once Upon a Time in the West maar nergens komt het nep of geforceerd over. Zowel de gevechten als stadjes zien er zeer overtuigd uit. De verwildering van de soldaten wordt daarnaast ook treffend in beeld gebracht.

Verder vliegt de film ondanks de relatief lange speelduur voorbij. De scènes zijn afwisselend en boeiend genoeg om de aandacht er de volle 2,5 uur bij te houden. Geholpen door een interessante achtergrond en een prima soundtrack is het voldoende om ruimschoots boven de middelmaat uit te stijgen.

4*

Conan the Barbarian is min of meer de doorbraak van Arnold Schwarzenegger in Hollywood maar had ik vreemd genoeg nog nooit gezien. Het is er nu eindelijk van gekomen en het is helaas niet helemaal de culttopper waarop ik had gehoopt.

Ik vind de aankleding en decors trouwens best oké. Arnie wilde bovendien de gevechten zo echt mogelijk maken waardoor hij talloze uren op zwaardvechten heeft geoefend. Eerlijk is eerlijk: voor iemand van zijn omvang ziet het er niet eens zo onbeholpen uit. Conan schijnt voor '1982' ongekend bloederig te zijn en we vinden dan ook liters ketchup over de slachtoffers. Behalve veel geweld worden we ook nog op tieten en een bombastische soundtrack getrakteerd.

Dat laatste nekt de film in mijn ogen. De muziek geeft het geheel weliswaar een episch karakter maar dendert meer dan twee uur onafgebroken voort. Misschien een middel om het gebrek aan goede dialogen te camoufleren maar het maakt het de film onnodig druk. Bovendien verliest de soundtrack aan kracht op momenten dat het er echt om spant. Laatste kritiekpuntje is de speelduur, die had wel iets korter gemogen. Toch een voldoende door de bizarheden (Arnold slaat een kameel KO!) en komische gevechten.

3*

Leuke politiefilm zonder al te veel gedoe. Stallone vind ik vrij goed acteren voor zijn doen. Het verhaal is verder aardig uitgewerkt en de prima bijrollen houden het geheel stevig overeind. Misschien had iets meer actie welkom geweest maar aan de andere kant was daar niet veel aanleiding toe.

Het verbaast mij trouwens dat deze film van 1997 is. Ik kwam nauwelijks auto's uit de jaren '90 tegen en ook de montage doet haast eighties aan. De DVD trof ik voor twee euro dus met de prijs-kwaliteitverhouding zat het bij mij ook wel goed.

3,5*