Meningen

Godzilla meets Transformers

Met een vleugje Jurassic Park, vooruit. Stuk voor stuk geschikte films om de mosterd vandaan te halen in ieder geval. Pacific Rim is een bombastische blockbuster die het natuurlijk vooral van de actie moet hebben. Toch weet de regie mij op meerdere punten te overtuigen. Ten eerste is de opbouw relatief rustig en worden de hoofdpersonen evenwichtig neergezet. Dat geldt trouwens niet voor dat irritante wetenschappers-duo en die malafide organenhandelaar. Deze lijken rechtstreeks te zijn weggelopen uit een Bay-film (lees: Transformers).

Ten tweede is de actie spectaculair: deze film is echt gemaakt voor het grote scherm. Af en toe wordt het wat chaotisch, maar over het algemeen blijft het overzichtelijk. De 3D-effecten kan ik helaas niet beoordelen vanaf mijn eigen televisie. Hoogtepunt vond ik de flashback van Mako Mori. Wat tevens een mega-plothole lijkt: de mensheid vecht vijf jaar lang tegen de monsters en in de tussentijd is Mori opeens een volwassen vrouw geworden? Ben ik de enige die hier een referentie ziet naar de wereldberoemde Vietnam-foto waarop een meisje huilend door de straat loopt na een napalm-aanval?

Een nipte voldoende door het visuele spektakel.

3*

Het is alweer 45 jaar geleden dat de klassieker 'Papillon' uitkwam. Gezien de ideeënarmoede die Hollywood al jaren kenmerkt (eindeloze reboots, superheldenfilms, vervolgen) móest hier natuurlijk vroeg of laat een remake van komen. Nu is het dan zover.

In eerste instantie kon deze versie van Papillon mij best bekoren. Michael Noer kiest ervoor om er geen letterlijke remake van te maken, maar hier en daar de nuances te verleggen. Iets meer geweld en wat meer nadruk op de toestanden op het schip. 'Moderner' zou je bijna kunnen zeggen. In eerste instantie herinneren slechts het moment dat de hoofdrolspeler zijn hoofd door de deur haalt of zijn stappen in de isoleercel telt, 1 op 1 aan het origineel uit 1973.

Noer maakt helaas een grote fout in de casting. Charlie Hunnam acteert weliswaar uitstekend, maar Rami Malek brengt veel te weinig. De chemie die McQueen en Hoffman hadden, is in geen velden of wegen te bekennen. Het 'uitleggende' karakter stoorde mij ook een aantal keer. In het origineel werd het soepkommenverhaal in een paar minuten verteld door de beroemde 'kreeftscène'. Nu duurt het een kwartier terwijl het veel minder krachtig overkomt. Ook de nadrukkelijke aanwezigheid van de directeur voegde mijns inziens niets toe.

Qua belichting en camerawerk is het origineel ook sterker. Het broeierige sfeertje is er wel degelijk, maar het geheel komt gewoon wat vlakker over. Wel mooi waren de zwart-wit foto's en eindcredits. Een vermakelijke film, maar toch enigszins overbodig.

3,5*

Hoewel ik een ontzettende Kubrick-bewonderaar ben is deze film mij altijd ontschoten. De man heeft ook zo'n lange carrière gehad dat deze er bij mij altijd buiten is gevallen. Gisteren dan toch maar eens gekeken en dat was een succes.

Zoals in vrijwel al zijn films heb ik meteen weer feeling met de hoofdpersonages. Hoewel Kirk Douglas een uitstekende rol speelt worden de camera's voortdurend op andere gezichten gericht waardoor er geen gevaar ontstaat voor een one-man-show. Met name in de eindscène vond ik al die gezichten (oud, jong, geschoren, baard, zwarte krullen etc.) ontzettend krachtig.

Het camerawerk is ook prettig, behalve mooie plaatjes is het erg effectief. Het verhaal is bovendien goed uitgewerkt. Geen geromantiseerde weergave maar gewoon gebeurtenissen die één op één in het echt zijn gebeurd. Op de hoes van The Bridge on the River Kwai las ik eens "een ongeëvenaard verhaal over de zinloosheid van oorlog" Eerlijk gezegd vind ik de benaming eerder bij deze film van toepassing. Het gebrek aan kleurbeelden heeft mij ook niet gestoord. Misschien komt het omdat alle foto's uit WOI ook zwart-wit zijn? Al met al een terechte klassieker.

4,5*

Disney Classic #26

Het 40-jarig jubileum van Sneeuwwitje moest blijkbaar groots gevierd worden want Disney pakte in 1977 uit met liefst drie films. En met Winnie the Pooh en The Rescuers waren dat zeker niet de minste. Jammer genoeg is het afsluitende Pete's Dragon een stuk minder al ligt deze mij beter dan de eerdere hybride films.

Op de één of andere manier komt het geheel wel sympathiek over. De bad guys tonen weer eens veel overeenkomsten met de slechteriken uit Pinocchio. Toch deed de leider mij sterk denken aan Dr. Doxey uit Lucky Luke en is er voor de sullige volgeling goed naar Stan Laurel gekeken. Het verhaal komt wat rommelig op gang maar de laatste drie kwartier vond ik wel bevredigend.

Het onzichtbaar maken van de draak is een slimme vondst omdat de gebeurtenissen er verrassender van worden en de verwarring in het dorpje langer aanblijft. Toch is het natuurlijk ook gewoon een budgetkwestie en de samenvoeging van Elliot met de 'echte' karakters was niet altijd even sterk. De rondvliegende mannetjes waren bij tijd en wijle eerder komisch dan inventief. Maar ondanks de Pippi Langkous-achtige sulligheden wist Pete's Dragon mij redelijk te amuseren.

2.5*

Disney Classic #14

Ik heb ooit eens gelezen dat dit een van Michael Jacksons favoriete films was en het voormalige wonderkind zelfs in een soort eigen Never Land wilde leven. Mij staat Peter Pan nauwelijks meer voor de geest en bij een herziening is ook duidelijk waarom. Net als zijn voorganger kampt deze Disney met een gebrek aan leuke personages. De hoofdpersoon is eigenlijk maar een nietszeggend mannetje dat door menigeen inwisselbaar is.

Ook is het infantiel dat Never Land een droombestemming moet voorstellen want wat gebeurt er zodra onze helden aankomen? Er is dreiging van piraten, Indianen en zelfs krokodillen. Geen logische plaats om als kind lol te gaan trappen. Paradoxaal genoeg is het juist de krokodil die de film redt: van begin tot eind ronduit een geweldig karakter. De dialogen tussen Kapitein Haak en zijn stomme hulpje gaan ook nog wel maar van de good guys vond ik alleen Wendy nog enigszins interessant.

Peter Pan komt bij mij over als een vrij kinderachtige tekenfilm waar volwassenen minder mee lijken te kunnen. De karakters zijn erg stereotype en qua persoonsverhoudingen is het inmiddels ingehaald door de tijd. Het blijft mij een raadsel hoe deze film heeft kunnen uitgroeien tot een van de meest succesvolle Disney franchises. Het einde is dan wel weer oké waardoor ik er nog net een voldoende aan wil geven. Hoewel ik betwijfel of die bij een volgende herziening overeind blijft.

3*

Disney Classic #2

Pas de tweede lange Disney speelfilm maar wat mij betreft nog steeds één van de allerbeste. Vroeger vond ik Pinocchio al geweldig maar ook nu weer boeit het van begin tot eind. Eigenlijk bestaat het uit drie kleine verhaaltjes met elk een eigen sfeer. Bijzonder dat er ditmaal in tegenstelling tot Sneeuwwitje een duidelijker donker randje aanwezig is.

De hoofdpersonen zijn stuk voor stuk boeiend en 'leven' vanaf het eerste moment dat ze ten tonele verschijnen. Geppetto is een sympathiek karakter maar zeker geen loser waardoor je meteen met hem meeleeft. Ook de huisdieren, slechteriken en de levende pop himself zijn meer dan eenvoudige stereotypen. Pinocchio is weliswaar ontzettend naïef maar omdat het een pop is klopt dat wel in het plaatje.

De animaties zijn van een ontzettend hoog niveau. Met name de uitwerking van het grote scala een klokken in Geppetto's werkkamer is ronduit verbluffend te noemen. Hier zit een staaltje creativiteit in die je niet vaak in tekenfilms tegenkomt. Maar ook zijn wandeling door de regen had iets magisch. Het doet mij een beetje denken aan de eenzame kok uit Ratatouille die 's nachts in Parijs wandelt.

Vreemd genoeg leek ik mij te kunnen herinneren dat Pinocchio voortdurend last had van een groeiende neus maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Waarschijnlijk een beeld dat ik ooit uit een ander filmpje heb opgepikt. Het einde is wellicht voorspelbaar maar daarom niet minder geslaagd.

4,5*

Disney Classic #36

Na een aantal weergaloze animatiefilms doet Disney met Pocahontas een flinke stap terug. Ik kan mij nog herinneren dat mijn zus destijds een poster van deze film op haar kamer had hangen en ook die wist mij vreemd genoeg nooit echt te prikkelen. In tegenstelling tot de plaatjes van The Lion King waarnaar je blééf kijken.

De ongelooflijke expressie in de ogen van de karakters in de voorgaande Disney's is volledig verdwenen. Pocahontas is best een mooie vrouw maar weet de kijker niet mee te sleuren in haar wereld. Dat komt waarschijnlijk ook door een overkill aan liedjes. Sommigen zijn absoluut de moeite waard maar op deze manier is er te weinig ruimte voor dialoog. Hierdoor krabbelt het verhaal voort zonder ooit spannend te worden.

Er zijn best positieve punten. De achtergronden zijn mooi getekend en die zwevende blaadjes vormen een rode draad door de film. Ze hebben overduidelijk de makers van Avatar en wellicht ook die van The Green Mile en American Beauty geïnspireerd. Verder vond ik de diertjes voor de nodige leuke momenten zorgen. Jammer genoeg zijn de overige karakters vrij kleurloos. John Smith en zijn crew zijn volledig inwisselbaar. Maar ook in de stam van Pocahontas beklijven er maar weinig personages. Nipte voldoende.

3*

Disney Feature #53

Zoals al eerder genoemd heeft The Princess and the Frog veel gemeen met oudere Disney-films maar persoonlijk vind ik zo'n handgetekend exemplaar best welkom in het computertijdperk. Vergeleken met al die CGI-animatie van zijn tijdgenoten doet deze film bijna ouderwets aan.

Dat is verder niet negatief want zowel de sfeer als het tempo is vanaf het begin erg uitgebalanceerd. Bovendien kunnen zowel de liedjes als de karakters mij erg bekoren. Misschien moet Disney gewoon vaker met krokodillen komen want het lijkt keer op keer goed uit te pakken (Peter Pan, The Rescuers). Een zwart persoon als hoofdpersoon is daarentegen haast een unicum in animatieland dus in dat opzicht is deze film best verfrissend. Dat Tiana de halve film als kikker door het leven gaat vergeten we dan maar even.

Verder heb ik visueel ook weinig te klagen: in tegenstelling tot Treasure Planet schieten de makers nergens door. Het blijft allemaal warm aanvoelen en het ziet er anderhalf uur lang verzorgd uit. Het "Classic" label ontbreekt vooralsnog maar als je bedenkt dat een draak als Chicken Little deze kreeg toebedeeld zal dat niet lang meer mogen duren.

4*

Vermakelijke documentaire en tevens één van Arnie's eerste witte doek performances. Hier is al goed te zien dat hij veel meer in zijn mars had. Zijn collega's hebben soms een vergelijkbare omvang maar qua persoonlijkheid vallen ze vrijwel allemaal in het niet bij de Austrian Oak.

Schwarzenegger loopt de sportschool binnen en maakt meteen grapjes, spreekt iedereen aan en lijkt zorgeloos naar de volgende verkiezing toe te leven. Stiekem kreeg ik een beetje medelijden met Lou Ferrigno. Keihard werkend en aardig wat pondjes zwaarder maar totaal niet geboren voor de schijnwerpers. Opvallend is dat de lichamen er hier nog enigszins natuurlijk uitzien in tegenstelling tot wat we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen.

3,5*