Meningen

In de documentaire "The Story of Film" kwam Ladri di Biciclette meermalen naar voren als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het naoorlogse neorealisme. Na de film bekeken te hebben kan ik concluderen dat deze status terecht is.

Het verhaal is eenvoudig maar wordt ontzettend krachtig en realistisch gebracht. Voor romantisering is weinig plaats. Overal straalt "The Bicycle Thieves" realisme uit. Zo is Antonio eenmaal aan het werk als aanplakker nog wat onwennig. De oplettende kijker ziet dat zijn posters vol vouwen, kreukels en luchtbellen op de straatmuren belandden. Het Rome van Vittorio de Sica is bovendien niet zo mystiek en bloeiend als dat van Fellini's "La Dolce Vitta". We zijn weinig fraais van de Eeuwige Stad en dat past ook veel beter bij deze film.

Nadat zijn fiets wordt gestolen volgt een mooie vertelling waarin vooral de relatie met zijn zoon Bruno de film draagt. In het begin is er optimisme maar al snel zit Antonio in een lastige situatie. De meest pakkende scènes vond ik die waarin Bruno leek te zijn verdronken en het moment dat de hoofdpersoon uit pure wanhoop zelf besloot een fiets te stelen.

Tegen het einde aan doet de regie alles goed. Allereerst was ik als de dood dat Antonio na de diefstal tegenover dezelfde politieagent zou komen te staan die hij eerder in de film trachtte te overtuigen van de schuld van een man die volgens hem zíjn fiets stool. Gelukkig werd dit Hollywood cliché vermeden. Ten tweede zijn de laatste shots fraai gefilmd. Antonio barst niet meteen in huilen uit maar is wel het einde nabij. Overigens zou dat ook helemaal niet passen bij zijn stille maar dappere persoonlijkheid. De camerawissels tussen hem en zijn zoon komen erg goed naar voren. Helemaal op het einde zijn ze opgegaan in de menigte waarmee de film en het verhaal weer terug bij af is.

De zo nu en dan krakkemikkige beeldkwaliteit maar vooral het zeer matige monogeluid houden mij van een hogere beoordeling af. Wellicht dat een opgepoetste versie op Blu-Ray de beoordeling ooit nog eens weet op te krikken.

4*

Disney Classic #15

Jeugdfilms vallen vaak tegen als je ze later terugkijkt maar bij Lady and the Tramp is het in mijn geval juist omgekeerd. Van begin tot eind een oerdegelijke Disney die nergens verveelt. Ik heb niks met honden of liefdesverhalen maar hier lijkt alles op zijn plaats te vallen.

Dat begint al met het breedbeeldformaat. De makers hebben hier uitstekend gebruik van gemaakt en het lijkt zelfs of ze er al jarenlang ervaring mee hebben. Het voegt in ieder geval duidelijk iets toe. Ook kijk je voortdurend naar hekken, benen of tafels in plaats van straatbeelden, auto's en landschappen. Hierdoor is het echt een hondenfilm geworden die zich afspeelt in de mensenwereld in plaats van een mensenfilm waarin toevallig honden voorkomen. De voordelen die animatiefilms in dit opzicht hebben, namelijk geen camera- of lichtrestricties, zijn uitstekend benut.

Verder is de tekenstijl vrij realistisch en dat past prima in het verhaal en de sfeer. Het geeft vanaf de eerste minuut een warme uitstraling. Maar ook de karakters zijn in tegenstelling tot een aantal voorgangers weer erg vermakelijk. Stuk voor stuk verschillen de honden behoorlijk in gedrag wat het avontuur levendig en verrassend maakt. Een achterliggende gedachte van Lady and the Tramp is ook behoorlijk volwassen en serieus: mensen krijgen en kind en andere dingen, waaronder huisdeuren, zijn opeens een stuk minder belangrijk. Wie heeft hier niet eens over nagedacht?

Maar de toon blijft vooral vrolijk zonder kinderachtig te zijn. Mocht ik deze ooit nog eens aanschouwen als vader tijdens de Kerstdagen zal er nog wel een halfje in de beoordeling bijkomen.

4*

Disney Classic #45

Lilo & Stitch is een werkje waar van alles op aan te merken valt en toch een glimlach op je gezicht weet te toveren. Allereerst is het technisch niet bepaald een hoogvlieger met vluchtige tekeningen en weinig oog voor details. Verder komt het geheel wat kinderlijk over.

Maar het zomerse sfeertje, de leuke soundtrack en humor maken het op de één of andere manier tot een behoorlijk genietbare film. De hoofdkarakters zijn goed neergezet. Behalve de twee titelpersonages vond ik vooral de voormalig CIA agent à la Marsellus Wallace leuk bedacht. Het is allemaal niet genoeg om een klassiekerstatus te verkrijgen maar ik kom wel op een ruime voldoende.

3,5*

Vrij aardige thriller die opvalt met zijn sterke cinematografie. Het onderwerp is buitengewoon interessant en dat had zomaar een klassieker op kunnen leveren. Een schrijver met onbeperkte geestelijke vermogens: dat is genoeg materiaal voor een hele trilogie!

Maar zoals we dat van Hollywood gewend zijn gaat de hoofdpersoon gewoon weer naar de beurs om zoveel mogelijk geld te verdienen. Cooper heeft zijn uitstraling mee om als zakenman overtuigend voor de dag te komen. Toch vond ik hem als geplaagd schrijver ook sterk acteren en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

DeNiro is gewoon goed en hier en daar is een vleugje van zijn oude glorie is te bespeuren. Afgelopen twee decennia heeft hij helaas maar mondjesmaat zijn talent benut. Waarom hij steeds maar in flauwe comedy's is gaan spelen blijft voor mij een raadsel. Oh wacht...geld!

Terug naar de film: Limitless kent voldoende spanning en tempo om anderhalf uur te kunnen boeien. Persoonlijk had ik liever eens gezien dat de hoofdpersoon niet van beroep was veranderd maar dat doet aan de verdere uitwerking van het verhaal niks af. Coopers steeds sterkere afhankelijkheid van NZT wordt best treffend verfilmd.

3,5*

Een film waar het vakwerk vanaf druipt. De aankleding, decors en interieurs zijn van hoog niveau. Vanaf begin tot eind waan je jezelf volledig in de 19e eeuw. Ook de wat donkere cinematografie sluit naadloos aan op het onderwerp en het tijdsbeeld.

De rollen zijn stuk voor stuk geloofwaardig en authentiek neergezet. Ik heb zelfs het idee dat er aanmerkelijk langzamer met elkaar wordt gesproken dan in de meeste hedendaagse films. Een teken dat de makers van de film geen enkel detail over het hoofd hebben gezien. De hoofdpersoon zelf wordt echt weergaloos vertolkt door Daniel Day-Lewis. De manier van lopen, het contrast tussen de bedachtzame luisteraar en de vinnige spreker...allemaal Oscar waardig en een genot om naar te kijken.

Het verhaal zelf is wel behoorlijk taai. Natuurlijk is de inhoud domweg te complex om flitsend te filmen maar het is op deze manier bijna een documentaire geworden. Aan de andere kant: als ik de wat geforceerde actie in het begin zie ben ik blij dat Spielberg de beelden van het slagveld verder achterwege heeft gelaten. Het is nu vooral een politiek werkje dat gezien het onderwerp logischerwijs hoger scoort bij de Amerikanen dan bij ons.

3,5*

Disney Classic #31

Is deze film echt uit 1989? Ik kan mij anders de merchandising die overal in de winkel verscheen nog goed herinneren. Nu vind ik ook nog steeds overal Cars speelgoed, een film van alweer een aantal jaar geleden, maar toch. In Nederland is deze animatiefilm natuurlijk bekend als De Kleine Zeemeermin en volgens critici stond deze aan de vooravond van een grootse wederopstanding van Disney. Ik kan niet anders zeggen dat ik volkomen achter die stelling sta.

Neem alleen al de tekeningen: deze zijn vele malen beter dan de films hiervoor. Het gebruik van schaduwen en zeegolvingen is echt prachtig. Maar ook de levendige ogen van Ariel en de nachtelijke kleuren stralen klasse uit. De warmte van oudere Disney films is weer terug. Een ander pluspunt zijn de sterke karakters. Ursula is een leuke schurk, de zeemeermin zelf prettig eigenwijs en haar vriendjes konden ook wel op mijn goedkeuring rekenen. Dat visje deed mij trouwens denken aan de hoofdpersoon uit de game Freddie Fish. Enkel de prins is wat suf maar in welke Disney is dat niet het geval?

Het verhaal wordt rustig opgebouwd en staat bomvol wendingen en dingen die 'fout' gaan. Precies dat laatste maakte bijvoorbeeld ook The Lion King zo aantrekkelijk. Ariel komt te laat voor een optreden, wordt bijna slachtoffer van een haai en doet alles wat haar vader verbied. Ook de wijze zeemeeuw die haar gevonden voorwerpen totaal verkeerd interpreteert (pijp, vork etc.) is ronduit hilarisch. De krab die bijna slachtoffer wordt van een sadistische kok maakt ook een interessante karakterontwikkeling door. Dat deze kok (hoe cliché) Frans is en een aardige buikomvang heeft mag de pret niet drukken.

Het einde van de film laat zich al na tien minuten raden maar dat is ook meteen één van de weinige zwaktes. The Little Mermaid staat garant voor 83 minuten frisse animaties, fijne personages, leuke liedjes en een vlot verhaal. Een volstrekt tijdloos avontuur dat je met een glimlach achterlaat.

4,5*

Net als mijn muzieksmaak hebben mijn filmvoorkeuren zich in de loop der jaren behoorlijk ontwikkeld. Afgelopen tijd ben ik sciencefiction bijvoorbeeld steeds meer gaan waarderen. Jammer genoeg zijn er weinig regisseurs die de ongekende cgi mogelijkheden op een subtiele wijze uitbuiten.

Lucy begint nog relatief ingetogen al bestaat de Aziatische bende natuurlijk uit een stelletje karikaturen. Toch is Scarlet Johansson goed op dreef en zit er een fijn tempo in de film. Voor verveling is geen tijd. Zowel het verhaal als de montage hebben overigens wel iets van het tevens vrije recente Limitless.

Zodra Johanssons geestelijke vermogens toenemen, schiet Lucy helaas wat uit de bocht. Anderzijds zijn de mogelijkheden om terug in de tijd te gaan (de beelden van Times Square uit de jaren ’30 waren absoluut de moeite waard) lang niet goed genoeg benut. Ook krijgt Johansson weinig tegenwicht door de vrij middelmatige bijrollen.

Kortom: de ingrediënten voor een goede film zijn grotendeels aanwezig, de uitwerking laat echter veel steken vallen. Lucy presenteert zich als een hedendaagse 2001: A Space Odyssey maar ontstijgt zelden het niveau van een doorsnede SF.

3*