Meningen

Disney Classic #5

Voor mijn gevoel is dit zo'n beetje de grootste klassieker van Disney maar toch heb ik Bambi maar weinig gekeken vroeger. Nu het na vele jaren eindelijk weer eens terug te hebben gezien ben ik in ieder geval van mijn mening dat die status terecht is. Het heeft een warme uitstraling en ook volwassen onderwerpen als liefde en de dood komen aan bod. Ik vond de scene waarin de uil uitlegde wat verliefdheid precies inhoudt ronduit hilarisch.

Bambi lijkt daarnaast de eerste Disney te zijn die echt kritisch is richting de mensheid. Natuurlijk hadden Pinocchio en Dumbo ook al een serieuze kant maar daar wordt geen directe (natuur)schade aangericht door mensen. Maar buiten alles blijft Bambi natuurlijk uitermate geschikt voor kinderen. De karakters zijn aanstekelijk en het verhaal eenvoudig doch prima uitgewerkt. Ook is het interessant om Bambi in meerdere gedaanten tegen te komen. Met sprongen van enkele maanden wordt zijn jonge leven in beeld gebracht. Een vermakelijk en tijdloos avontuur.

4*

Vermakelijke misdaadkomedie. Dat is vooral te danken aan de geweldige cast en de chemie tussen het drietal. Allereerst is Billy Bob Thornton een ronduit hilarische neuroot. Dustin Hoffman zou zich voor een dergelijke rol niet hebben geschaamd. Cate Blanchett is zo mogelijk nog sterker als verwende, doch wanhopige miljonairsvrouw. De hele film is ze erg overtuigend en zo langzamerhand begin ik haar één van de betere actrices van de laatste 10-15 jaar te vinden.

Ten slotte Bruce Willis. Afgelopen tijd zie ik eerlijk gezegd weinig goede rollen meer van de beste man. In Red 2, Die Hard 5 en zelfs The Expendables 2 vind ik hem erg op de automatische piloot spelen. Gelukkig geeft hij hier wel een gezicht aan zijn karakter en dat maakt het trio compleet.

De film heeft verder geen bijzonder verhaal en ook die stukjes voor de interviewer zijn enigszins rommelig en chaotisch. Ook de bijrollen overtuigen niet. Hierdoor valt mijn aandacht in het tweede gedeelte wat weg. Maar de geslaagde soundtrack en uitstekende hoofdrolspelers maken er een ruimte voldoende van.

3,5*

Hoewel ik de film minder vind als Batman Begins en The Dark Knight heb ik mij volop vermaakt. Jack Nicholson is geweldig en de sfeer is ook prima. Vreemd genoeg vond ik Keaton als Batman uitstekend maar als Bruce Wayne vind ik hem weinig uitstralen.

Voor de rest is de soundtrack degelijk, ziet de actie er goed uit en zijn er genoeg verrassende elementen. Onder de streep kom ik moeiteloos op 4*

Een film die lijdt onder een te dikke laag Hollywood romantiek. Allereerst vind ik Russell Crowe totaal miscast als wiskundig genie. Zijn gespierde torso, overgehouden uit zijn vorige films L.A. Confidential en Gladiator, passen nou niet bepaald bij het beeld wat ik van John Nash had. Daarnaast komt dat vaak moeizame gepruttel uit z'n mond erg geacteerd over. Nergens gedurende ruim twee uur heb ik een moment dat ik vergeet naar een film te kijken.

Ten tweede zijn de waanbeelden en realiteit te weinig met elkaar geheven. Hierdoor wordt het eigenlijk nooit écht beangstigend. In dat opzicht is "Black Swan" vele malen sterker wat de spanning en empathie voor de hoofdpersoon een stuk groter maakt. Eigenlijk is alleen een enkele uitspatting in huis 'schokkend' te noemen. Wat mij betreft is de ontdekking van Nash' geheime garage één van de meest geslaagde momenten in de film

Maar Hollywood zou Hollywood niet zijn als er nog een aantal sterke punten tegenover staan. Behalve de kostuums en kapsels is ook het sfeertje rondom de academie ontzettend authentiek. Het tempo en de montage van de film sluiten hier perfect bij aan. Samen met een sterke score en enkele aardige bijrollen maken "A Beautiful Mind" wel degelijk het aanzien waard.

Kortom: een overschatte Oscar winnaar maar onderhoudend genoeg om er een voldoende aan te geven. 3*

Disney Classic #33

Na het enigszins plichtmatig aanvoelende The Rescuers Down Under was daar opeens The Beaty and the Beast. Gek genoeg lijkt deze film bij elke herziening sterker te worden. Oppervlakkig gezien grijpt Disney rond deze periode terug op prins- en prinsessenverhalen maar wie verder kijkt ziet dat er veel meer aan de hand is. Allereerst viel mij op hoe sterk het geluid in deze film is. Goed getimede donkere klanken worden gecombineerd met luchtige maar krachtige liedjes. Ze slepen de kijker meer het verhaal in dan in voorgaande films.

Nog veel meer in het oog springend zijn natuurlijk de prachtige tekeningen. Over de animaties kan ik werkelijk geen kwaad woord verzinnen. Of het moet het stilstaande publiek tegen het einde van de film zijn maar dat zal wel een knipoog zijn naar Doornroosje. Het Beest is verbluffend fraai getekend, zowel in houding als expressie. In tegenstelling tot veel andere Disney's wordt het ook op rustige en spannende wijze geïntroduceerd, haast op een manier die mij aan The Elephant Man doet denken. Maar zodra Belle eenmaal zijn vertrouwen wint verandert zijn boosaardige gelaat in een zachtmoedig en vriendelijk gezicht. Een dergelijke karakterverandering zie je maar weinig in animatiefilms.

Belle is ook een interessant karakter en wordt evenals het Beest op een grootse wijze aan de kijker voorgesteld. Meteen is duidelijk dat ze dol op lezen is en niet helemaal op haar plaats is in het dorpje. Wederom ondersteund met kleurrijke achtergronden en een warm liedje. Ook de binnenkomst in het kasteel maakt je als kijker nieuwsgierig. In het verloop van de film transformeert deze grauwe vesting langzaam in een vrolijke en gelukkig makende burcht. Dat wordt vooral mogelijk gemaakt door het levende kasteelpersoneel, dat trouwens wederom van een sterk staaltje creativiteit getuigt. De plagerijen tussen de klok en kandelaar verveelden mij eigenlijk nooit. Om de tekeningen nog maar eens aan te halen: de levende bezems die de balzaal schoonvegen en het liedje dat Belle tijdens haar diner krijgt voorgeschoteld zijn echt zeldzaam mooi.

The Beauty and the Beast scoort met een gedegen vertelstijl, schitterende animaties en een vrachtlading aan leuke personages. Enkel slechterik Gaston had wellicht iets meer uitdieping kunnen krijgen. Tel daar de perfecte voice-acting bij op en je hebt een nagenoeg perfecte Disney. Na The Lion King staat deze voor mij dan ook op de tweede plaats.

4,5*

Disney Classic #22

Deze schoot er tijdens de herzieningen bij in en jammer genoeg deed ik uiteindelijk toch een poging. Het had mij twee uur nuttiger tijdsbestek kunnen opleveren. De special effects zijn behoorlijk goed voor die tijd al ziet de film er vaak ontzettend lelijk uit. Alleen de zwevende kostuums en ridders (à la Hollow Man) en de cricketwedstrijd zijn een vermelding waard.

Verder springen vooral de vele minpunten in het oog. Zo duurt de film veel te lang, wordt er lachwekkend slecht geacteerd en doet het geheel meer denken aan een musical die toevallig even op film is vastgelegd. Daarnaast komt Bedknobs and Broomsticks ontzettend oubollig en kinderachtig op mij over. Ik kan natuurlijk alleen maar voor mezelf spreken maar ik vind het een totaal mislukte familiefilm.

1,5*

Briljante film. Alle hoofdpersonen worden uitstekend neergezet en de muziek ondersteunt het geheel perfect. Het plot is buitengewoon origineel en zet bovendien ook nog eens aan om de diepere betekenissen erachter te zoeken. Het einde vond ik ook zeer, zéér intrigerend.

4,5*

Disney Feature #58

Na het extreem succesvolle Frozen heeft “Big Hero 6” een zware taak op zijn schouders: Disney opnieuw in het centrum van de aandacht brengen en hóuden. Persoonlijk vind ik dat men daar niet in is geslaagd.

Het verhaaltje is onderhoudend maar behoorlijk voorspelbaar en nergens spannend. Ik zie vooral een samenraapsel van talloze eerdere films. Een jongetje dat extreem technisch is? Dat zagen we nog niet zo lang geleden in “Meet the Robinsons”. Superhelden in een animatiefilm? Pixar deed het al eerder, en beter, met “The Incredibles”. Een uitvinding die gepikt wordt door een boze meneer die er snode plannen mee heeft? Waar moet ik begínnen?

Disney, en Amerikaanse filmmakers in het algemeen, kiezen helaas in 99% van de gevallen voor een verhaal waarin goodguys tegenover badguys komen te staan. Waarom is er niet nagedacht over wat er allemaal mogelijk zou zijn met Hiro’s uitvinding? Dat had doldwaze scenes kunnen opleveren. Hiervoor zag ik “Ghost in the Shell”. Bij vlagen onnavolgbaar, maar een zeer gelaagd geheel dat minstens één keer herzien moet worden om definitief een oordeel te kunnen vellen.

Big Hero 6 is bij tijd en wijle zeer vermakelijk maar nergens vernieuwend of memorabel. Het redden van Baymax’ geheugenkaart voelde voor mij meer als een excuses om een tweede deel te kunnen maken dan dat het mij emotioneel raakte.

3*

Disney Classic #28

The Black Cauldron is weer zo'n Disney klassieker die ik nooit eerder zag en om diverse redenen is het een bijzondere mijlpaal te noemen. Allereerst is het de eerste keer dat de Amerikaanse filmtoezichthouders er het stempel "Meekijken gewenst" op plakten. Ten tweede is het fenomeen animatiefilm in de jaren '80 zo omvangrijk geworden dat de producenten, tekenaars etc. pas aan het einde van de film in een lange lijst in beeld komen.

Helaas heeft het voor mij ondanks de duistere sfeer niet veel te bieden. De tekeningen zijn absoluut uitstekend verzorgd maar geen enkel karakter weet mij echt te bekoren. Gurgi moet de nodige sympathie opwekken maar doet dat ook tegen het einde van de film nog steeds niet. Zijn stem deed mij trouwens een beetje denken aan die van Smeagol uit de LotR trilogie. Taran is ook al zo'n vlak personage en heeft net als dat meisje eigenlijk geen specifieke karaktereigenschappen. Als ik een Disney-park mag inrichten zijn deze karakters op z'n zachtst gezegd niet de eerste die ik graag in de poppen wil hebben.

Het verhaal maakt ook niet echt nieuwsgierig. Goed en Kwaad zoeken allebei een magische ketel en natuurlijk komt alles weer op z'n pootjes terecht. Alleen op het moment dat de skeletten in leven komen lijkt er iets op handen te zijn. Dat is helaas maar van korte duur want eenmaal op dat punt aanbelandt lijkt The Black Cauldron door zijn tijd heen te zijn. Er volgen nog wel wat visuele hoogstandjes maar dat is niet genoeg om de film te redden. Over de gehele linie ontbreekt er voor mij iets unieks. Die kleine feetjes (?) zijn best fraai maar kennen we al uit Doornroosje. Een hoog kasteel waar een boze geest samen met zijn stompzinnige hulpje snode plannen bekokstoofd is ook niet bijster origineel. De makers lijken net iets te veel uit hun destijds al gigantische oeuvre geput te hebben zonder er een eigen ziel aan te kunnen geven.

2,5*

Disney Classic #52

Wederom een uiterst onderhoudende Disney na het Pixar-achtige Meet the Robinsons. Het verhaal van Bolt is een stuk eenvoudiger maar daarom niet per se minder. Er wordt namelijk een origineel uitgangspunt genomen: kunnen acteurs wel van dieren houden als ze de hele dag 'als of' doen? Een idee dat je eerder van Pixar verwacht maar de moeder der animatiestudio's is hier blijkbaar weer op de juiste weg.

Uiteindelijk loopt alles gewoon weer goed af waardoor het op het eerste gezicht originele idee niet echt uit de verf komt. Bolt is vooral een combinatie van actie met een vleugje sciencefiction. Om toch nog even terug te komen op Pixar: visueel liep hun "Wall-E" in 2008 werkelijk lichtjaren voor als je deze er naast houdt. Lelijk is het niet maar destijds verre van toonaangevend.

3,5*

Disney Classic #47

Brother Bear is in geen enkel opzicht een baanbrekende Disney maar weet mij toch wel te bekoren. De tekeningen zijn vrij verzorgd en hoewel het verhaal voorspelbaar en rechtlijnig is wordt het wel prima uitgewerkt. Er zijn maar een paar hoofdpersonen en allen krijgen voldoende screentime om empathie op te wekken. Dat gebeurt wel allemaal ontzettend clichématig maar op de een of andere manier voelt deze film toch vrij warm aan.

Beren zijn nooit echt een speerpunt geweest in animatieland maar in vergelijking met het wat anonieme Bongo doet deze film het zeker niet slecht. Vooruit, we hebben Winnie the Pooh nog maar die is zo aaibaar dat ik die nauwelijks mee kan rekenen. De sfeer in deze film is namelijk veel volwassener en serieuzer. Nipte voldoende.

3*