Meningen

Disney Classic #8

Het derde deel op rij dat uit korte filmpjes bestaat en wederom is het niveau behoorlijk wisselvallig. Sommige sketches beklijven nauwelijks terwijl anderen redelijk vermakelijk zijn. Positieve uitschieters waren voor mij de twee hoeden, de wolf en vooral het jazzfilmpje. Qua stijl is die laatste ook compleet verschillend vergeleken met wat Disney eerder heeft laten zien. Hiermee speelde het trouwens goed in op de opkomst van de toegankelijke jazzmuziek.

Verder is het nu nauwelijks meer voor te stellen dat dit zo nodig op het witte doek moest verschijnen. Waarom een compilatie van korte filmpjes maken die niks met elkaar gemeen hebben en dat verpakken als een totaalproduct? Tegenwoordig is er gelukkig DisneyToon om dergelijke uitspattingen de ruimte te kunnen geven. Een klassieker zal dit nooit en te nimmer worden.

3*

Zack Snyder is bij Michael Bay op de koffie geweest.

Zack: "Hé Michael, ik ben bezig een nieuwe SF film te maken.

Michael (lachend): "Oké, en je komt mij om raad vragen?"

Zack: "Precies: jij bent een CGI expert"

Michael: "Tja, hoe ver we tegenwoordig wel niet komen met alleen computers..."

Zack: "Daarom ben ik hier. Ik vroeg mij af hoe ver ik kan gaan."

Michael: "Er zijn geen grenzen. De sky is the limit"

Zack: "Maar prikken hedendaagse bioscoopbezoekers daar niet doorheen?"

Michael: "Welnee, kijk maar naar de opbrengsten van mijn films!"

Zack: "Dat is waar, maar sommige critici...."

Michael (licht geïrriteerd): " Wij zijn Amerika: het enige Westerse land waar vraag en aanbod alles op de juiste plaats brengen. Er is geen verschil tussen kwaliteit en kwantiteit!"

Zack: "Oké, laat ik dan maar snel verder gaan met de opnamen. Jij maakte toch zo'n fraai knikkend flatgebouw in Transformers 3?"

Michael (glunderend): "Inderdaad, wat is daarmee?"

Zack: "Dat wil ik ook! Niet één keer maar misschien wel drie, vijf of tien keer!"

Michael: "Hufter!"

Of dit de precieze woorden van een dergelijk onderonsje zulle zijn geweest is lastig te zeggen. Wat wel vaststaat is dat het halverwege de opnamen van Man of Steel moet hebben plaatsgevonden. Want de eerste helft van de film is zeker geen actiefilm van het 'niveau' Transformers.

Hoewel de flashbacks niet allemaal even indrukwekkend waren, doen de makers wel hun best de kijker meer te weten te laten komen over Superman. Of je de vorige films hebt gezien maakt niet uit en Man of Steel is daarom voor iedereen toegankelijk. Het was voor mij ook de eerste keer dat ik kennismaakte met het fenomeen Superman. Veronica Magazine toverde vijf sterren uit de hoge hoed dus de verwachtingen waren hooggespannen. Gek genoeg heb ik de film in de bios moeten laten schieten dus vandaar nu pas een recensie.

Behalve de eerder genoemde achtergronden, zonder vervelende voice-over, is er meer uit de kast gehaald om een eigen draai aan deze superheld te geven. Het camerawerk begint prima en de jonge versies van Clark Kent leken griezelig veel op hun volwassen hoofdrolspeler. Hoewel de ontploffingen op Krypton niet al te overtuigend waren, had ik halverwege de film nog steeds goede hoop een vermakelijke afronding van het geheel te zullen zien.

Maar zodra de actiescènes hun intrede doen is er van de rustige opbouw niks meer over. Overdreven en van alle spanning ontbrekende scènes wisselen elkaar in hoog tempo af. De ene nog stompzinniger dan de andere. Omdat zowel Superman zelf als zijn vijanden probleemloos schadevrij door gebouwen kunnen knallen is elke vorm van sensatie van tevoren al uitgesloten. Overigens deden die vluchtende mensen op straat mij een beetje aan 11 september denken. Met als verschil dat ik destijds voor de buis gekluisterd zat maar nu zonder enige vorm van empathie naar mijn scherm liep te staren. Het is gewoon niet interessant naar poppetjes te kijken die toch niet dood kunnen of noemenswaardige zwakheden hebben.

De muziek hielp ook niet echt, van de bombastische soundtrack van Hans Zimmer bleef bij weinig hangen. Verder vond ik de ruimteschepen hoe groter hoe lelijker worden. Vergelijk dit eens met de vernuftig vormgegeven exemplaren uit 2001: A Space Odyssey... Er was zo nu en dan wel fraaie CGI maar als het er écht op aan kwam leek er maar wat aangerommeld te worden. Wat mij betreft had het ontwerpteam beter zijn energie in een computergame kunnen steken.

Het is niet alleen kommer en kwel. Zoals ik al zei waren de 'kleine' scènes zo nu en dan best de moeite waard. Ook waren de embryo's op Krypton indrukwekkend om te zien. En ondanks de overdreven vechtpartijen is in alles te merken dat de makers veel tijd en energie in de film hebben gestoken. Er is getracht een eigen sfeer te kweken en niet die van Batman of Iron Man te kopiëren. Hierdoor blijft Snyder ver boven de ondergrens van zijn grote voorbeeld maar ben ik toch ontzettend teleurgesteld in deze Superman reboot. Gezien de middelen en de aardige aftrap bekruipt mij overal het gevoel dat er zoveel meer in had gezeten.

2*

Disney Classic #24

Winnie the Pooh is weer zo'n product waarmee ik al vroeg op de basisschool in aanraking kwam. Vreemd idee dat ik destijds naar het jeugdsentiment van mijn juf zat te kijken en de film nog maar een jaar of vijftien oud was. Inmiddels is mijn eerste kijkbeurt langer geleden... Gelukkig is het mij tijdens de herziening erg meegevallen.

Om te beginnen is zowel het sfeertje als de tekenstijl heel andere dan die van voorgaande Disney's. Het is letterlijk een levend prentenboek geworden en dat pakt mijns inziens uitstekend uit. De overgangen tussen de bladzijden in het boek zijn creatief bedacht en er is bovendien veel variatie in gevonden. Er worden heel vaak pagina's omgeslagen maar het verveelt mij nooit. Pooh's droom was trouwens ook de moeite waard. Hoewel er eigenlijk geen touw aan vast te knopen was pakt het voor mij persoonlijk beter uit dan de roze olifanten uit Dombo. Sowieso voelt de film 'af' aan en zijn karakters, achtergronden en liedjes uitstekend op elkaar afgestemd.

Het verhaal is opgesplitst uit allemaal korte fragmenten en behoorlijk braafjes. Pooh zelf is ook maar een vrij suf karakter maar gelukkig brengen zijn bosgenoten het nodige leven in de brouwerij. Tigger vond ik bij tijd en wijle wat irritant maar de anderen hadden zeker een meerwaarde. Vooral Rabbit, Piglet en Eeyore zijn inmiddels tot iconische Disney figuren uitgegroeid. Geslaagd avontuur.

4*

Disney Classic #19

Laatst kwam ik erachter dat Mary Poppins door Disney zelf in de reeks klassiekers is opgenomen. Vreemd als je bedenkt dat er nauwelijks animaties in voorkomen. Met de naam zelf was ik trouwens al bekend en enkele jaren terug herinner ik zelfs een gelijknamig Tv-programma voorbij te hebben zien komen.

Het is echter een film waar ik weinig mee kan. De acteerprestaties zijn bij tijd en wijle lachwekkend en met name dat jochie lijkt net iets te veel toneellessen achter de rug te hebben. De levenslesjes worden allerminst subtiel gebracht en het geheel doet erg oubollig aan. Natuurlijk zal het in de jaren '60 best verrassend zijn geweest die bewegende ladekasten maar tegenwoordig kom je daar in ieder geval bij mij niet meer mee weg. De speelduur is te ook nog eens te lang en het verhaal ontzettend clichématig.

Overigens is de hoofdrolspeelster best een aangename verschijning en mede daardoor is Mary Poppins beter te pruimen dan de draak Bedknobs and Broomsticks. Verder is de schoorsteenscene behoorlijk vermakelijk en voelt het geheel in ieder geval wat meer doortimmerd aan. Ik heb ditmaal in ieder geval het gevoel naar een film te hebben gekeken in plaats van een verkapt toneelstuk. Desalniettemin is het veel te mager om in de buurt van een voldoende te komen.

2*

Disney Classic #51

Na een aantal uitglijders komt Disney met Meet the Robinsons een stuk beter voor de dag. Het verhaal kent niet al te veel hoofdpersonen en allen krijgen voldoende uitwerking. Met name Lewis en zijn tijd in het weeshuis komen overtuigend over. Van de Robinsons kan ik niet alle karakters even waarderen maar echt irritante personen zitten er gelukkig niet tussen.

Nu zijn films over tijdreizen vaak niet de meest evenwichtige en Meet the Robinsons hoort helaas ook wel een beetje in dat lijstje thuis. De koppeling tussen heden en verleden verloopt soms rommelig en bovendien ziet de toekomst er wat kitscherig uit. Ook had van mij de dino er wel uit mogen blijven. Gelukkig is het visueel in orde al zijn de achtergronden en tuinen wat flets. Een stap in de goede richting maar met een dergelijk script had er meer uitgehaald kunnen worden.

3,5*

Disney Classic #10

Niet bepaald een mijlpaal te noemen deze tiende Disney speelfilm. Voor de vijfde keer op rij en zesde keer in de reeks krijgen we een verzameling korte sketches op ons bord en misschien is dit wel de minste van allemaal. Gelukkig werd hierna de weg omhoog gevonden maar als we de balans van de jaren '40 opmaken valt die niet al te rooskleurig uit. Na de ijzersterke opening waar Pinocchio, Dumbo en Bambi uit voortkwamen leek de inspiratie in één klap op te zijn.

Geldgebrek is natuurlijk debet aan de matige tekeningen maar het schort Melody Time aan veel meer zaken. Zo lijken de beste filmpjes allemaal aan het begin te zijn gezet waardoor er op het einde nauwelijks meer iets te genieten valt. Nu was Donald Applecore net zijn Tom and Jerry-achtige overdrijvingen nog wel te pruimen maar deze maakte geen dienst uit van het oorspronkelijke Melody Time. In mijn beleving is Blame It on the Samba de meest overbodige. Dit hebben we een paar films hiervoor toch allemaal al gezien? Snel vergeten deze ongeïnspireerde compilatie.

2*

Een poosje geleden gaf een leraar van mij enkele tips voor het schrijven van een scriptie. Volgens hem is het af te raden de 'Adam en Eva' benadering te hanteren, oftewel: een verhaal helemaal bij het begin oppakken en vervolgens proberen alles te vertellen. Het komt er op neer dat deze aanpak veel te groots is, talloze zijwegen kent en het onderwerp nauwelijks afbakent. Helaas dat Roel Reiné exact deze werkwijze er op na houdt tijdens het maken van dit zee-epos.

Er zit genoeg potentie in Michiel de Ruyter maar er zijn nogal wat zwakke punten. Ten eerste is de muziek veel te bombastisch en vaak meer storend dan ondersteunend. Ten tweede kent de film veel te veel zeeslagen, waarvan wellicht de belangrijkste, de slag bij Kijkduin, er wat bekaaid van af komt. Ten slotte is er weinig ruimte voor dialoog waardoor de meeste 'gesprekken' raadsvergaderingen of paniekerige schreeuwconservaties zijn. Op de schepen horen we niet veel meer dan "Sneller!", "Herladen!" of "Bakboord!"

Het zorgt er allemaal voor dat de dood van De Ruyter, historisch gezien incorrect maar dat terzijde, bij mij persoonlijk totaal niet binnenkomt. Waarschijnlijk was de film een stuk sterker geweest als ze zich geconcentreerd zou hebben rondom maximaal twee zeeslagen. Ook de speelduur van tweeënhalf uur werkt niet bepaald mee. Vreemd genoeg voelt het geheel alsnog erg chaotisch en rommelig aan.

Toch zijn er ook wel positieve punten: de beelden vanuit de lucht maar ook de klederdracht en algehele setting waren prima. Bovendien gebeurt er voldoende om niet verveeld de bioscoop uit te hoeven lopen. Maar het gevoel overheerst dat er zoveel meer in had gezeten. Daarvoor is deze periode van de Nederlandse geschiedenis veel te boeiend.

2,5*

Pixar #14

Na jarenlang de absolute maatstaf te zijn geweest in animatieland, stelde Pixar de laatste tijd veel fans behoorlijk teleur. Dat is niet zo vreemd want na het bejubelde Toy Story 3 kregen we toch een aantal mindere goden voorgeschoteld. Hiervan vind ik zelf Cars 2 het beste voorbeeld, na een tweede kijkbeurt waarschijnlijk de eerste Pixar die er met een onvoldoende van af komt. Brave vond ik een stuk vermakelijker al voelde die veel meer aan als een Disney film. Dit jaar zullen we het zelfs helemaal zonder een product van de CGI goden uit Californië moeten stellen.

Een goed moment om nog eens een blik te werpen op Monsters University. Zijn voorganger kon mij erg bekoren en behoort misschien wel tot de meest originele films die Pixar heeft afgeleverd. Een opvolger maken is vrij lastig aangezien de monsters uit deel 1 'poeslief' waren geworden. Gelukkig is er dan nog de reddingsboei die prequel heet. Hoewel het de enige juiste oplossing is komt dit vervolg maar lastig op gang. Ondanks het tempo en de gedegen animatie weet Monsters University maar niet los te komen. Het verhaal is voorspelbaar en behoorlijk rechtlijnig, enkel de vroege flashback geeft nog enigszins bevrediging.

Vreemd genoeg komt alles toch nog op z'n pootjes terecht omdat de tweede helft van de film nagenoeg perfect is uitgewerkt. Het Amerikaanse studentenleven wordt op de hak genomen, de Scare Games gaan wel degelijk aan de neus van Mike en Scully voorbij, en voor de verandering eindigen ze allesbehalve tot helden van het verhaal. Een topfilm is het niettemin niet geworden maar ik kan er nog wel een ruime voldoende uitpersen.

3,5*

Disney Classic #39

Na het drukke en vooral zeer matige Hercules weet Mulan mij een stuk beter te amuseren. Het werd trouwens wel een keer tijd dat Disney met een film over het Verre Oosten kwam. Doorgaans weet die cultuur mij wel te fascineren en met name de Oosters getinte muziek is in deze film erg sterk. Zowel de traditionele achtergrondmuziek als de 'meezingers' staan trouwens als een huis.

De animaties zijn niet altijd even spectaculair maar wel verzorgd. Uitschieter is absoluut de opstomende paardenmenigte al hebben we iets soortgelijks natuurlijk al in The Lion King gezien. Over het geheel genomen is Mulan vrij braaf en zeker niet grensverleggend maar de speelduur vliegt voorbij. Voice-acting, verhaal, personages...het is allemaal ruim voldoende. Geen '90 Disney die je echt omver blaast zoals The Beaty and the Beast of The Lion King maar wel een uitgebalanceerd werkje zonder échte zwakheden.

4*