Meningen

In 1977 verscheen de Lincoln Continental Mark V op de markt. Met zijn schaamteloos gekopieerde Rolls-Rolls grille, astronomische brandstofverbruik en een formaat van een boot had het nauwelijks met een automobiel te maken. Aan de vooravond van de tweede oliecrisis was de 7,5-liter motor ook niet bepaald het juiste blok op de juiste plaats. Toch leverde de mastodont maar iets meer dan 200pk en zaten de passagiers op de achterbank in het pikkedonker.

Wat heeft deze auto met Universal Soldier te maken? Nou, op de één of andere manier is deze wagen zó fout dat het voor mij juist weer goed is. Geen pretenties, gewoon recht-voor-zijn-raap en gespeend van iedere vorm van finesse en subtiliteit. Deze Jean-Claude van Damme-klassieker is niet veel anders: overal ontploffingen, lompe actie en foute one-liners.

Enkele jaren terug zag ik in iMAX-3D White House Down en deze film kende een soortgelijke beleving. Totaal bespottelijk, maar o-zo vermakelijk. Toevalligerwijs is Universal Soldier van dezelfde regisseur en dat verklaart misschien de pret. Het verhaal laat zich in twee zinnen uiteen zetten en toch vermaakt het mij moeiteloos voor de volle anderhalf uur.

Dolph Lundgren (I’m all ears… ) en Jean-Claude van Damme (I’m alive!) zijn perfect gecast omdat ze zich niet echt menselijk hoeven te gedragen. Hierdoor komen de actie, die er overigens verrassend goed uit ziet, en vechtpartijen goed uit de verf. Vooral de knokpartijen in de kroeg zijn ronduit hilarisch. In een recentere Van Damme-film is deze scene min of meer ‘nagespeeld’.

Voor Jean-Claude van Damme zelf had deze film overigens zijn definitieve doorbraak moeten betekenen. Door zijn cocaïnegebruik en het afwijzen van een miljoenenvoorstel van Universal, bleef hij echter in de B-films steken. Eeuwig zonde, want vechten kan de Belg als de beste.

3,5*