Meningen

Disney Classic #20

Wie tegenwoordig op de hoogte van animatiefilms wil blijven doet er verstandig aan zich te abonneren op een nieuwsbrief. Pixar, DreamWorks, Blue Sky, Illumination, Ghibli, DisneyToon etc. vuren de ene na de andere titel op ons af. Hoe anders was dat in de jaren '60 waarin de pionier van het genre kon wegkomen met drie films in een decennium! Tegenwoordig haalt Disney dit aantal per jaar samen met zijn zusterbedrijf voor de mindere goden. Des te opvallender als je bedenkt hoe booming de muziekindustrie en jongerencultuur destijds was.

Nu vind ik het nastreven van kwaliteit echter belangrijker maar zelfs in dat opzicht stelde Disney in mijn optiek teleur. 101 Dalmations en The Sword in the Stone kenmerkten zich door een weinig gedetailleerde tekenstijl en straalden niet de allure uit van veel voorgangers. Gelukkig was er in 1967 ineens The Jungle Book die het decennium op een waardige manier afsloot. Spijtig dat Walt Disney dit succes zelf niet meer heeft mogen meemaken.

Bagheera en Baloo boeien vanaf de aftrap, evenals Mowgli, Kaa en de olifanten. De film kenmerkt zich door veel humor, fraaie tekeningen en een aangenaam tempo. Net als bijna twintig jaar geleden vloog de speelduur voorbij. Veel scènes kwamen weer uit het onderbewuste bovendrijven wat aangeeft dat ik mij in de vroege jaren '90 ook al kostelijk heb vermaakt met deze The Jungle Book. Vooral de hypnotiserende Kaa blijft boeiend om naar te kijken.

Behalve de geweldige karakters en leuke gebeurtenissen is ook de muziek een vermelding waard. Op The Lion King na ken ik geen Disney met meer pakkende liedjes dan deze titel. Vooral die dansscene tussen Baloo en de apen was geweldig: stil zitten op dat deuntje is bijna onmogelijk. Sowieso is Baloo voor mij de held van de film. Een gangmaker die nergens vervelend wordt: dat krijgen weinig filmmakers voor elkaar. Ook vormt hij een uitstekend koppel met de wat bedachtzamere Bagheere. Het einde is misschien even onvermijdelijk als cliché maar zeg eerlijk: wat hebben kinderen in een jungle voor gevaar te zoeken?

4,5*

Jungle Book is altijd één van mijn favoriete Disney-films geweest en dat zal het waarschijnlijk voor eeuwig blijven. Toen er positieve recensies verschenen over de real-action uitvoering, had mij dat eigenlijk meteen naar de bioscoop moeten lokken. Wegens tijdgebrek ontdek ik de film pas nu de traditionele jaarlijstjes worden gepubliceerd.

Na de eerste kijkbeurt kan ik niet anders concluderen dat het ‘origineel’ uit 1967 er op alle vlakken bovenuit springt. Vooral de liedjes komen bijzonder matig uit de verf. In het bijzonder de overgang van de tirade van King Louis naar het lied voelt erg ongepast. Maar vooral het feit dat de film er vanaf de eerste seconde erg nep uitziet, maakt de The Jungle Book niet al te fijn om naar te kijken.

In vergelijking met de animatieversie is de toonzetting een stuk serieuzer en dit is een gedurfde zet. Enerzijds levert dit gelaagde karakters op, anderzijds is het feelgood-gevoel hierdoor volledig verdwenen. Bij vlagen weet The Jungle Book te overtuigen, maar over de gehele linie weet het mij niet te raken. De wat irritante Neel Sethi helpt daarbij ook niet.

3*

Samen met The Lion King is Jurassic zonder twijfel de film die als kind de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Nadat ik de 3D versie van de Disney klassieker had gemist hoefde ik dan ook niet lang na te denken om ditmaal wél bioscooptickets te boeken om Jurassic Park opnieuw te beleven.

Ik kan niet anders zeggen dat de film nog zo stevig staat als een wolkenkrabber. De opbouw van de film is ontzettend sterk. Als kind had ik de neiging het eerste uur regelmatig door te spoelen, nu besef ik dat vrijwel alles daadwerkelijk iets toevoegt. De geboorte van de baby dinosaurus vond ik nu ook veel aangrijpender dan twintig jaar geleden. Mooi is ook dat de in eerste instantie cynische Ian Malcolm de kijker weet te veroveren na de kinderen eenmaal (mede) gered te hebben.

Maar de échte ster van de film blijft natuurlijk de Tyrannosaurus Rex. Nadat ze eenmaal is losgebroken komt ze regelmatig terug, de tussenpozen zijn precies lang genoeg om de spanning vast te houden. De special effects zijn ronduit verbluffend. Steven Spielberg wordt terecht weleens bekritiseert om zijn neiging tot romantiseren maar na deze herziening staat voor mij vast dat hij waarschijnlijk de meest baanbrekende CGI film ooit op zijn naam heeft staan.

De Velociraptors lijken je echt aan te kijken. Na de zoveelste herziening blijft de keukenscène nog altijd fenomenaal. Omdat het geluid in de bioscoop lekker hard staat hoorde je ze ditmaal echt ruiken: fantastisch! Het moment dat de T-Rex de Velociraptors te grazen nam liet mij net als vroeger inwendig juichen.

Deel 2 en 3 zal ik binnenkort nog eens gaan kijken maar het eerste deel zal nooit meer overtroffen worden. Mijn dinohobby heb ik al jaren geleden opgegeven maar dat niets af van deze klassieker.

5* dus, klein beetje dankzij jeugdsentiment maar ik ben dan ook geen onafhankelijk journalist.

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is er dan een nieuwe Jurassic Park in de franchise verschenen. Hoewel de recensies erg uiteenliepen hoefde ik als fan van het eerste uur niet te twijfelen om een kaartje voor de bios te kopen.

Op de één of andere manier vind ik het lastig om de film te beoordelen. Enerzijds heb ik mij twee uur lang geen seconde verveelt, anderzijds is er van alles op aan te merken. Zo gaat de karakterontwikkeling van de personages volstrekt volgens het Hollywood-boekje, veel voorspelbaarder wordt het niet. Dat broers niet altijd even close zijn is prima maar van volledige afstand naar bloedbroeders gaat wel erg ver. Hetzelfde geldt voor de opbloeiende relatie tussen Howard en Pratt. Bah. Trouwens best grappig dat de film bezwaren aantekent tegen vercommercialisering terwijl ik in geen tijden een film heb gezien waarin de merklogo’s van de auto’s zo pontificaal in beeld komen als in Jurassic World. Je zult bijna spontaan een hekel krijgen aan Mercedes-Benz.

Positief vond ik vooral het visuele gedeelte. Ook kenden een aantal actiescènes een fraaie opbouw. De knipogen naar het eerste deel waren (meestal) geslaagd, hier had zelfs nog wat meer gedaan mee kunnen worden. Helaas zijn de dino scènes net iets te haastig gemonteerd om die wow-factor te kunnen creëren. Het niveau van Steven Spielberg wordt in de verste verte niet benaderd, ik twijfel dan ook of ik deze film beter vind dan The Lost World. Waarschijnlijk niet, terwijl er met wat kleine ingrepen heel wat meer uitgehaald had kunnen worden. Omdat de personages toch inwisselbaar zijn hadden de makers bijvoorbeeld beter wat meer achtergrondinformatie over de dinosaurussen en de totstandkoming van het park kunnen geven. Jurassic World biedt absoluut spektakel, maar wordt nergens memorabel.

3,5*

De originele Jurassic Park is mijns inziens één van de beste blockbusters aller tijden. Een baanbrekende film waarin verhaal, spanning en fantasie samenkomen. Een dergelijk succes vraagt - geheel volgens Hollywood-traditie - om een vervolg. Spijtig genoeg is de koek na vijf sequels totaal op.

Jurassic World Domion staat symbool voor het totale gebrek aan inspiratie bij hedendaagse Hollywood-regisseurs. De eerste 50 minuten gebeurt er nagenoeg niks, behalve het op een geforceerde wijze voorstellen van de cast. Dit voelde allemaal erg kunstmatig en onnatuurlijk aan. Het bijeenbrengen van de oude personages leek veelbelovend, maar het is meer uit nostalgische gevoelens geboren.

De actiescènes zijn vrijwel allemaal nieuwe interpretaties van fragmenten uit de vorige delen. Denk aan de Dilophosaurus aanval op Dodgdon, de terreinauto op z'n kop, de stroomuitval met bijbehorende knoppen en de T-Rex op haar rug. Leuk dat de regisseur af en toe een knipoog naar de oudere films maakt, maar dit is gewoon een gebrek aan fantasie. Bedenk eens iets nieuws!

Het einde van Fallen Kingdom bood volop mogelijkheden voor een waardig zesde deel. Dino's die tussen de mensen leven: voldoende stof voor een spectaculaire film. Jammer genoeg speelt Dominion zich voornamelijk af in een afgesloten reservaat waardoor een echte confrontatie tussen mens en dier uitblijft: eeuwig zonde.

Ten slotte kan ik nog wel even doorgaan met minpunten benoemen: de veel te grote rol van de sprinkhanen, een gebrek aan richting en urgentie, de typische zoetsappige Hollywood-cliches...nee, dit voelde als een onwaardig einde van de Jurassic World saga. Enkel de motorachtervolging op Malta was een spaarzaam lichtpuntje. Al voelde dit meer aan als een fragment uit een James Bond film.

Onbedoeld toont deze achtervolging aan waar het in Jurassic World Domion fout gaat. De makers geven de film geen eigen smoel, willen te veel vertellen en voegen niets toe aan de vorige delen. De T-Rex proloog bij de drive-in-bioscoop (zie YouTube) was een stuk vermakelijker dan de 2,5 uur die de kijker in de 'echte' film krijgt voorgeschoteld.

2*