Meningen

Ongelooflijk sterke oorlogsfilm die Bigelow's vorige Midden-Oosten werk "The Hurt Locker" op alle fronten de baas is. Zero Dark Thirty slaagt erin om de ontmaskering van de meest gehate man van de VS op een respectvolle en geduldige wijze te vertellen. Nergens een irritante voice-over of overdreven gezwaai met Amerikaanse vlaggen, deze film draait maar om één doel: Osama Bin Laden vinden. Daarin is geen plaats voor stereotype Arabieren of heldhaftige soldaten.

Het fundament van de film rust voor een groot deel op de schouders van Jessica Chastain die echt een ijzersterke rol neerzet. Haar intelligentie en tomeloze inzet komen uitstekend naar voren en ondanks haar hardvochtigheid is het een personage waarin je jezelf kunt verplaatsen. Ook de bijrollen zijn stuk voor stuk prima bezet: je kijkt naar een geloofwaardig stel doortastende diplomaten.

De pittige speelduur is totaal geen obstakel en zorgt er juist voor dat het totaalplaatje 'af' aanvoelt. Nergens worden scènes afgeraffeld of dialogen op een vreemde manier afgebroken. De prachtige beelden en het gevoel voor details van de cameraploeg zorgen voor een authentieke en vooral realistische sfeer. Alle straatbeelden en bijbehorende gezichten zijn treffend in beeld gebracht en zorgen ervoor dat je sympathie voelt voor de bewoners van deze 'schurkenstaten'.

Als het vizier eenmaal op het huis van Osama Bin Laden is gericht ontknoopt zich een spannend en doelgericht slotstuk. De regie maakt niet de fout door expliciete shots van Bin Laden in beeld te brengen. Je weet dat de soldatenploeg het bij het rechte eind heeft en dat is afdoende. Ook een vervelende aftiteling waarin de gruweldaden van Al-Qaida op de kijker worden afgevuurd blijft ons bespaard.

Zwakke punten kan ik nauwelijks benoemen: hoewel ik betwijfel of de executie van Bin Laden wel waarheidsgetrouw is. Iets zegt me dat er destijds een paar dozijn kogels door zijn lijf zijn gejaagd.

4,5*

Disney Feature #59

Na de eeuwwisseling was Disney de draad volledig kwijt, maar de laatste jaren zit de studio minstens op het (gemiddelde) niveau van Pixar. Persoonlijk vond ik alleen Big Hero 6 wat uit de toon vallen. Zootopia is echter weer ‘ouderwets’ goed.

Het blinkt uit op alle vlakken waar Pixar de afgelopen twintig jaar om bekend stond: verhaallijn, karakterontwikkeling en dubbele bodems. Soms lijkt het wel of er na de overname veel creatieve geesten van plek zijn verruild. Niet lang na het niemendalletje Cars 2 kwam Disney bijvoorbeeld met het zeer originele Wreck-It Ralph. Is Zootopia ook beter dan, op het moment van de release, Pixars meest recente creatie The Good Dinosaur?

Niet geheel verassend luidt het antwoord daarop volmondig ‘ja’. Toneel voor al dit fraais is de megastad Zootopia. Een mengelmoes van Metropolis, Sim City en Star Trek. Toch schuilt de echte kracht niet zozeer in de vormgeving of de karakters maar in de complexe onderwerpen die aan bod komen: racisme, vooringenomenheid, de invloed van de media op de politiek etc. etc. Kinderen zullen deze waarschijnlijk lang niet allemaal opvallen, maar dat maakt de houdbaarheidsdatum alleen maar langer. Na elke herziening zullen er namelijk puzzelstukjes op zijn plaats vallen.

Eigenlijk kan ik alleen de niet al te briljante muziek en de geringe hoeveelheid humor als minpuntjes opnoemen. Op sommige momenten wordt Zootopia daarom bijna zwaarmoedig. Enkele voorbeeldjes hiervan zijn de ontdekking van Mr. Bigs limousine en de achtervolging in de jungle. Maar toch overheersen de positieve aspecten. Orwelliaanse elementen vermengen in een kinderfilm is niet iedereen gegeven, maar Disney slaagt glansrijk in haar poging.

4*