Meningen

Toen de openingsscène van Inglourious Bastards van het witte doek spatte wist ik het zeker: Tarantino zou nog jarenlang topfilms afleveren. Hoe anders is het gelopen… Django Unchained had absoluut goede momenten en wilde ik in een goede bui best afronden naar 4 sterren. In The Hateful Eight zijn memorabele scenes stukken spaarzamer. Gisteravond wist ik niet zo goed hoe ik het onder woorden moesten brengen. Vandaar dat ik er even een nachtje over heb geslapen.

Een belangrijk verschil met The Hateful Eight is wellicht dat er werkelijk niet één gebeurtenis daadwerkelijk zou kunnen plaatsvinden. Tarantino heeft altijd een absurdistisch toontje gehad maar een bokser die zich weigert aan een afspraak? Why not? Hitler die in de bioscoop sadistisch loopt te lachen? WOII-kenners weten dat de Führer een voorliefde had voor film én de Eerste Wereldoorlog.
Een premiejager die zonder tegenstribbelen tot de tanden toe bewapende mannen van hun revolvers weet te ontdoen? Hmm. Halfbevroren kerels die opeens op hun dooie gemakje minutenlange dialogen voeren oog in oog met een koets? Yeah right…

Dat de film zich voor 90% op één locatie afspeelt is knap maar staat niet garant voor kwaliteit. Dit werkte ooit geweldig in Reservoir Dogs maar die film is veel korter. Bovendien verwacht je in een western toch zo nu en dan fraaie prairiebeelden te zien. Ben ik overigens de enige die de Haberdashery veel sfeervoller vond vóórdat de kaarsen werden aangestoken?

Eigenlijk is er welgeteld één scene die Tarantino’s talent aan de oppervlakte brengt: de minutenlange monoloog van Jackson, halverwege de film, begeleidt door die malle Mexicaan op de piano. Voor de rest ontbreekt een goede editing want die palen slaan rondom de herberg voegde helemaal niets toe. Evenals dat grapje van de bespijkerde deur. Dat is één of twee keer leuk, maar zeker geen vijfmaal.

Toch geef ik een krappe voldoende voor het degelijke camerawerk en omdat Samuel L. Jackson en Kurt Russell laten zien nog lang niet aan hun pensioen toe te zijn. Of die voldoende blijft staan bij een herziening betwijfel ik.

3*

Het begint inmiddels traditie te worden: ieder jaar bezoek ik minstens tienmaal de bioscoop om er twaalf maanden later achter te komen dat ik de meeste pareltjes weer heb gemist. Dat was in 2013 niet anders en het lijdend voorwerp luistert naar de naam “Her”. De poster doet mij op de een of andere manier Frans aan, het roept bij mij niet de associatie op met een Hollywood-product.

Dat geldt evenmin voor het verhaal en de sfeer die vele malen gedurfder zijn dan die van de meeste hedendaagse films. Vanaf het prilste begin maken we kennis met een aantal interessante hoofdpersonen die in de loop van de film een sterke ontwikkeling doormaken. De absolute ster is voor mij hoofdrolspeler Joaquin Phoenix. Waar hij een jaar eerder voor de onmogelijke taak stond om de vertolker van Abraham Lincoln van een Oscar af te houden, moet hij het ditmaal zelfs zonder nominatie stellen.

Dat is óf zwaar onterecht óf een teken dat er nog een aantal pareltjes voor mij wachten. Want net als in The Master kruipt Phoenix volledig in zijn rol en lijkt hij in niets meer op de naïve, stuurloze neuroot die hij destijds was. Ditmaal geeft hij gestalte aan Theodore: een intelligente maar besluiteloze dagdromer. Desalniettemin heb je vanaf het begin een band met hem en komen zijn gedachten en gevoelens echt en oprecht over.

Toch is het script en het overkoepelende thema de reden dat deze titel waarschijnlijk een toekomstige klassieker gaat worden. De wereld is in “Her” een speelbal van de techniek geworden. Aldoux Huxley kan tevreden zijn: de Brave New World lijkt dan eindelijk voor de deur te staan. Op straat zit iedereen, gewapend met smartphones en koptelefoons, volledig in zijn eigen wereld. Het is dan ook ironisch dat het totaal niet wordt geaccepteerd dat Theodore een relatie met zijn computer aangaat.

In hoeverre zal de mens nog kunnen leven zonder de gadgets die het heeft geschapen? Blijven we überhaupt menselijk of gaat alles en iedereen straks in een computer op? Het zijn vragen die de makers zichtzelf lijken te stellen maar het gelukkig aan de kijker overlaten om hier antwoord op te geven. Her geeft alvast een kijkje in de wereld van morgen en biedt behalve Phoenix en een briljant script een sterke soundtrack en veel interessante dialogen. Amy Adams is schattig als altijd, de stem van Scarlett is bijzonder prettig om naar te luisteren en de vele details verraden dat we hier met een juweeltje te maken hebben.

4,5*

Disney Classic #38

Hercules kende ik uit het weekblad Donald Duck maar de film heb ik destijds vreemd genoeg nooit gezien. De eerste kijkbeurt is waarschijnlijk ook meteen de laatste want op werkelijk alle vlakken stelt de film mij zwaar teleur.

Allereerst zijn de personages onthutsend zwak en is de romance tussen Hercules en Meg waarschijnlijk de meest ongeloofwaardige die Disney tussen '37 en '97 heeft gecreëerd. Omdat het verhaal ontzettend druk is en bomvol (zwakke) liedjes zit worden de kansen om in karakters te kunnen kruipen ook behoorlijk gereduceerd. Misschien nog wel teleurstellender zijn de tekeningen. Een andere animatiestijl is niet per se slecht maar qua detailniveau mag Hercules niet in de schaduw staan van zijn voorgangers. Anderhalf uur lang heb ik het idee naar een haastklus te kijken dat aan alle kanten is afgeraffeld. Achtergronden zijn vaak foeilelijk met als dieptepunt misschien nog wel de wolken. Maar ook de in neonkleuren getekende kennissenkring van Zeus deed bijna pijn aan mijn ogen.

Hoewel het verhaal van Hercules zich uitstekend leent voor een epische vertelling zit er nooit een moment van rust in de film. De kijker wordt van de ene in de andere sketch geslingerd. Diepgang is ver te zoeken en die verwijzingen naar allerlei films (Godfather, Seven Year Itch etc.) hoefden van mij ook niet zo nodig. Een Disney-product om heel snel vergeten.

1,5*

Toen Arnie zich nog maar net in Amerika had gevestigd kreeg hij het ondanks zijn gebrekkige Engels voor elkaar om een hoofdrol te bemachtigen in een heuse speelfilm. Zijn naam zou echter onuitspreekbaar zijn voor de gemiddelde Amerikaan waardoor de makers Schwarzenegger 'vereenvoudigden' naar Strong. Daarnaast zou zijn Oostenrijkse accent zo rauw zijn geweest dat al zijn teksten werden nagesynchroniseerd. Een faillissement van de distributeur voorkwam echter een bliksemstart van de Austrian Oak in de Amerikaanse bioscopen.

De film zelf houdt echter niet over hoewel dat nauwelijks op het conto van Schwarzenegger valt te schrijven. Zijn 'buddies' zijn namelijk gespeend van enig acteertalent en de setting op Olympus is helemaal lachwekkend. Tussen de goedkope attributen door - zuilen worden om en om neergezet omdat de fopwinkel blijkbaar was uitverkocht - horen we voortdurend toeterende auto's.

Maar je moet deze film ook niet serieus nemen en dan valt er af en toe nog wel van te genieten. Arnolds kunstjes op de atletiekbaan zijn voorspelbaar maar daarom niet minder hilarisch. Het toppunt van bespottelijkheid is misschien nog wel de strijdwagen door de straten van The Big Apple. Hoe verzin je het?! Hercules in New York is een werkje dat aan alle kanten rammelt maar door het acteerdebuut van Arnold Schwarzenegger stiekem best een leuke cultfilm.

2,5*

Disney Classic #48

Als kind sprak het Wilde Westen mij ontzettend tot de verbeelding, en hoewel deze interesse behoorlijk is weggeëbd, weten westerns mijn belangstelling bij tijd en wijle nog steeds te prikkelen. Al is mijn geloof verdwenen dat we ooit nog zoiets prachtigs te zien krijgen als de werkjes van Sergio Leone. Western getinte animatiefilms van een dergelijk niveau ben ik nooit tegengekomen en Home on the Range zal door op z'n zachts gezegd geen verandering in brengen...

Vanaf de eerste minuut rammelt deze film van alle kanten. De voice-overs zijn geforceerd, de muziek lijkt op elk willekeurig ogenblik te worden ingezet en geen enkel karakter weet te beklijven. De toonzetting varieert van extreem luchtig tot dreigend maar voortdurend lijkt er van een subtiele overgang tussen stemmingen geen hout te kloppen. Wanneer de film spannend moet zijn komt er weer zo'n vervelend liedje uit de hoge hoed en die vrolijke sfeer is een paar tellen later weer net zo snel verdwenen als ze gekomen is.

Tel daar de matige tekeningen en de rommelige verhaallijn bij op en je hebt een bijzonder matig product te pakken. Zonder aftiteling duurt Home on the Range maar iets langer dan een uur maar het lijkt veel langer. En als je blij bent dat de zit achter de rug is er maar één conclusie mogelijk: je hebt naar een draak van een film gekeken.

1,5*

Zet vier vrienden in een appartement en laat ze (bijna) allemaal als flierefluiter door het leven gaan. Dit moet hilarische situaties opleveren en bij vlagen is Homies inderdaad vermakelijk. Vooral de dwerg en een aantal cocaïnegerelateerde grapjes konden mij wel bekoren.

Het grootste probleem is eigenlijk dat er nauwelijks chemie is tussen de vier heren. Individueel zijn de acteerprestaties al niet geweldig maar als ze elkaar ook niet versterken wordt het toch wat treurig allemaal. In dit opzicht is een Nederlandse productie als De Marathon vele malen beter geslaagd. Toch jammer want de karakters zelf zijn goed geschreven en bovendien behoorlijk verschillend.

Wat ook niet helpt is het feit dat de drugsbendes weinig afschrikwekkend zijn. Hoe groot de problemen van onze 'homies' ook zijn, overal lijken ze mee weg te kunnen komen. Pas helemaal op het einde wordt het menens maar de wat amateuristische app lancering gooit hier roet in het eten. Dit synchroon lopende evenement is één van de weinige montagefoutjes en haalt veel tempo en spanning uit de film.

Toch heb ik ook weer niet op mijn klok hoeven kijken want het tempo was prima en bij vlagen is het best en frisse komedie. En zoals eerder gezegd zitten er toch best de nodige sterke grappen in. Maar een film moet meer zijn dan de som der delen en daar schort het dit vehikel aan.

2,5*

Tot mijn grote spijt heb ik mij nooit eerder aan Japanse animatie gewaagd. Zodoende mocht "Grave of the Fireflies" het spits afbijten en het is meteen een zeer aangename kennismaking. Hoewel aangenaam misschien niet echt het juiste woord is.

De tekenstijl is, als je bedenkt dat deze film uit 1988 komt, echt ongelooflijk verfijnd. Ik kan alleen maar een hele diepe buiging maken voor de makers. Met name de vuurvlieg scenes zijn adembenemend mooi. Ook qua kleurgebruik benadert deze film de perfectie.

Het verhaal is droevig, maar pakt mij wel bij de strot. Sinds The Lion King heeft geen enkele animatiefilm meer indruk op mij gemaakt. Het knappe is dat de vele dramatische gebeurtenissen afgewisseld worden met zeer positieve belevenissen. De kinderlijke naïviteit van Setsuko werkt bij mij heel aanstekelijk.

Sowieso vind ik de karakters een ongekende diepgang hebben. De personages moeten gewoon naar de wc en takelen gedurende de film af. We kijken niet naar mensen die met vlagsymbolen lopen en elkaar beloven dat alles goed komt. Nee: we zien dakloze mensen die ook van de bevolking zelf geen steun hoeven te verwachten.

Het doet mij een beetje pijn dat mensen roepen dat 'de Jappen het over zichzelf hebben afgeroepen'. Wie zich in de materie verdiept weet dat de bevolking jarenlang gehersenspoeld is richting WOII. De film lijkt juist helemaal geen standpunt in te nemen en doet nergens romantisch over hun legeractiviteiten.

4,5*

Disney Classic #37

De filmposter van The Hunchback of Notre Dame staat mij nog goed voor de geest. Iedere week als wij op de basisschool de sportzaal inliepen stond ik oog-in-oog met onze gebochelde vriend. Maar in tegenstelling tot wat zijn uiterlijk doet vermoeden weet Quasimodo vanaf de eerste minuut sympathie op te wekken. Het introlied is prachtig en ook die duistere nacht in Parijs weet de kijker meteen in het verhaal te sleuren.

Vervolgens komt de Notre Dame meerdere malen terug vanuit allerlei hoeken en standen. Het weet mij dusdanig te prikkelen dat ik meteen zin heb om naar Parijs te gaan. Die levende beelden waren leuk bedacht al zijn ze na The Beauty and the Beast natuurlijk niet zo origineel meer. De toonzetting is wederom duister maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Black Cauldron zijn er ditmaal wel de nodige humoristische momenten en een aantal aanstekelijke personages.

Met name de bad guy maakte een uitstekende transformatie door. Gedurende de film heeft hij zichzelf steeds minder goed in de hand. Of dit verhaal een daadwerkelijke sneer naar het kerkelijk gezag is gaat wellicht wat ver maar het liedje waarin Frollo voor de openhaard stond vond ik behoorlijk krachtig en tot de verbeelding sprekend. Sowieso is het een verademing om nu eens een grauwere Middeleeuwen te zien in vergelijking met het vrij brave Sword in the Stone en Robin Hood uit vroegere tijden. The Hunchback of Notre Dame is absoluut een titel die het klassieker stempel met verve draagt.

4,5*