Meningen

Omdat deze film in vrij weinig grote bioscopen draait ben ik op zoek gegaan naar de kleinere zalen. Binnen een half uur is het overduidelijk waarom Inside Llewyn Davis het van niet van de massa moet hebben. Maar daarover later meer.

De hoofdrolspeler is uitstekend gecast. Oscar Isaac geeft een geloofwaardige vertolking aan een dromerige creatieveling. Hij blijft de hele film boeien en wordt nergens irritant. Zoals we van de Coens gewend zijn vinden we ook in de bijrollen genoeg geestige persoonlijkheden. Ook zijn er volop hilarische dialogen en ligt de humor mij wederom erg goed.

Vreemd genoeg ken ik maar een handjevol films van dit regieduo maar dit werkje lijkt meer gemeen te hebben met "Fargo" dan bijvoorbeeld "No Country for Old Men". Het verhaal is doodeenvoudig en wordt rustig en gedegen verteld. In mijn ogen had het tempo wel iets hoger gemogen. Isaac speelt zo'n zes keer een nummer en alle keren krijgt de kijker de volledige vertolking te zien. Een aantal keer een seconde of twintig in plaats van de volledige tweeënhalve minuut had van mij geen kwaad gekund.

De trage vertelling zorgt ervoor dat de film nooit volledig weet te ontbrandden. Hoewel ik mijn aandacht er goed bij kon houden ben ik te weinig geraak en geboeid om écht onder de indruk te raken. Het verhaal zit verder goed in elkaar: de kat, de opkomst van Bob Dylan...er is veel werk aan besteed en dat levert een complete maar ook wat gewone film op.

3,5*

Hoewel ik hun regime verafschuw heeft Noord-Korea toch altijd wel mijn belangstelling getrokken. Waarschijnlijk omdat het land zóver afstaat van onze westerse idealen dat het daarom juist fascinerende materie wordt. Als er vervolgens ook nog een film over het land in de 'ban' gaat is dat voldoende aanleiding om maar eens een poging te wagen.

Ik had geen recensies gelezen, de degelijke zeven op iMDB was voldoende geruststellend. Helaas blijkt maar weer eens hoever mijn persoonlijke smaak daar van af kan staan. In mijn hoofd zag ik het plaatje al voor me: Kim Jong-Un op zijn sofa, omringd door 20.000 DVD's die net de beste scène van Pulp Fiction (het zebrapad) nog maar eens afspeelt.

In plaats daarvan zien we één schijnbare setting, een heleboel puberale grappen en twee ontzettend irritante hoofdrolspelers. Het lijkt wel alsof Amerikaanse films een wedstrijdje houden wie de woorden 'pik' en 'anus' het vaakst in zijn script kan verwerken. Het gemis ervan op hun televisiekanalen (piep! piep!) moet op deze manier blijkbaar worden gecompenseerd.

Nee, het meest schokkende vind ik eigenlijk dat we in een wereld leven waarin deze rotzooi uit de bioscopen wordt geweerd. Creatieve verwijzingen naar de Grote Leider zijn schaars, en dat men zich beledigd kan voelen door iets wat mijlenver van de realiteit afstaat, geeft stof tot nadenken.

1,5*

Evenals Spider-Man neemt deze franchise zichzelf niet al te serieus en dat pakt ook deze keer behoorlijk goed uit. Geen semiwijsheden of tenenkrommende romantische scènes maar gewoon een goede combinatie tussen actie en dialoog. Downey Jr. is prima op dreef al hoeft hij dat pak van mij niet elk kwartier uit te doen. Best aardig hoor die special effects die erbij zijn gebruikt maar na drie keer weet je het wel.

Over de gehele linie waren de actiescènes trouwens goed verzorgd. Vreemd dat vliegende ijzeren poppen eigenlijk nergens op slaan maar het toch veel beter overkomt dan in Transformers. Nu vond ik de groep mensen die een half uur in de lucht bleven zweven, evenals de reddingsactie van Iron Man die daarop volgde, niettemin zwaar over the top. Het zijn zwaktes die een voldoende niet in gevaar brengen maar doen wel wat afbreuk aan het geheel.

3*