Meningen

Disney Classic #3

Een Disney product waar ik als kind nooit in aanraking mee ben gekomen maar gelukkig heb ik weinig gemist. Apart dat ik overal zulke hoge scores tegenkom want ik vind het maar zo zo. Op IMDb wordt Fantasia zelfs hoger beoordeeld dan Sneeuwwitje. Het is eigenlijk niet meer dan een bonte verzameling eenvoudige filmpjes begeleidt door muziek.

Hoewel ik over weinig kennis van klassieke muziek beschik kwamen vrijwel alle stukken mij bekend voor. Gevoelsmatig heb ik overigens wel eens strakkere versies gehoord maar misschien komt het hier iets minder goed uit de verf omdat het afgestemd dient te worden op de animaties. Dat is alleraardigst gedaan maar verre van geniaal.

De orkestleider die alle fragmenten aan elkaar praat had er voor mij uit geknipt mogen worden, het komt bij mij een beetje oubollig over. Tegen het einde van de film was ik zo gaperig geworden van al die klassieke stukken dat mijn aandacht al aardig begon af te dwalen. Favoriet is voor mij de bezem vegende Micky. Hier lijkt heel stiekem ook wel een boodschap in te zijn verwerkt in

tegenstelling tot het gros van de overige filmpjes.

3*

Disney Classic #41

In alle opzichten beter dan het origineel. Vooral het temp ligt wat hoger en de animatietechnieken hebben natuurlijk ook niet stilgestaan. Vreemde eend in de bijt is het stukje met Mickey omdat deze nagenoeg ongewijzigd uit de versie van 1940 komt wandelen. Een beetje gemakzuchtig van Disney om hier niet meer mee te doen dan het te 'koppelen' aan die presentator.

Sowieso wordt het al snel vervelend als de mensen die in beeld komen proberen te acteren, iets wat bij het oorspronkelijke Fantasia ook niet al te goed uitpakte. Maar de animatiestukjes zijn ditmaal wat vlotter en er zitten bovendien best een aantal vermakelijke bij. Nu mag ik op zijn tijd graag naar klassiek luisteren en wat betreft de muziekkeuze van de makers heb ik niet zo veel te klagen.

Het gebrek aan commercieel succes is niet zo verrassend: tegen het einde van de jaren '90 zijn de animatieliefhebbers zo vaak op hun wenken bediend dat Fantasia 2000 eigenlijk hopeloos verouderd aandoet. Voor mij persoonlijk is het herzien van deze Renaissance klassiekers een leuke tour geworden met een paar tegenvallers maar vooral heel veel blije momenten.

3.5*

Disney Classic #27

Het was weer even wachten voor de fans maar met The Fox and the Hound opent Disney de jaren '80 op een waardige manier. De tekeningen zijn goed verzorgd en de belangrijkste karakters die erin zitten leuk uitgewerkt. Wederom is de toon vrij serieus waardoor het avontuur behoorlijk volwassen overkomt. Er zitten zeker een aantal trieste en emotionele scènes in. Verder zit de vaart er redelijk in zonder dat de film ooit druk of onrustig aanvoelt. De speelduur vloog niettemin voorbij. Erg fraai vond ik de kinderstem van Tod die helemaal tegen het einde even terugkwam. Volgens mij is dit de eerste keer dat Disney dit toepaste en ik vond het bijzonder goed uitpakken.

Jammer genoeg zijn er ook wel wat minpunten. Zo had de film best iets langer mogen duren zodat er wat meer ruimte is voor de jonge Tod en Copper. Nu zijn ze zeker de helft van de speelduur volwassen waardoor er net iets te weinig tijd is om hun ontstane vriendschap goed uit te beelden. Ook van Coppers zogenaamde jachtopleiding krijgen we helaas niets te zien. Het einde was wel erg mooi: Disney heeft het aangedurfd om geen clichés uit de kast te halen maar de fantasie van de kijker te laten prikkelen. Verlaten Vixey en Tod de boerderij voor eeuwig of blijven ze in de buurt? Groeit er nog iets tussen Jeanette en de humeurige John? Alleen de vete tussen Chief en Copper is definitief voorbij, zoveel is duidelijk.

4*

Disney Feature #57

Het heeft even geduurd maar met Frozen ben ik dan toch aan het einde gekomen van een lange reis (her)ontdekkingen uit de rijke Disney-geschiedenis. Zo nu en dan zat er een flinke misser tussen maar het oeuvre is zo breed en gevarieerd dat de meeste andere studio's hier alleen maar jaloers naar kunnen kijken. Mijn overallbevindingen zijn te vinden in het topic 'toplijsten en favorieten', nu over Frozen:

In vergelijking met Wreck-It Ralph vind ik het duidelijk een stap terug. Hoewel het qua opbrengsten alle kaskrakers uit het verleden overtreft mis ik iets speciaals. Disney probeert wel degelijk clichés te vermijden maar echt verrassend vind ik deze film niet. Bovendien wordt Frozen na een sterke opening geplaagd door de nodige 'fouten' of op zijn minst vreemde keuzes. Zo vond ik het sneeuwmonster niet echt gepast en had ik in plaats van een trollenlied liever nog iets meer gezien van Elsa, eenzaam piekerend in haar kasteel.

Er valt wel degelijk te genieten. De liedjes zijn bij tijd en wijle sterk (al zijn het er wel te veel) en de zusjes vormen ook een interessant duo. Vroeger hoefden prinsessen alleen maar verwonderd te zijn maar Anna is meer een girl-next-door dan een doorsnee tekenfilmprinses en Elsa is met haar wat sombere karakter allesbehalve een kopie van haar zus. Als je in ogenschouw neemt dat Disney amper tien jaar hiervoor met Chicken Little kwam aanzetten, mag je concluderen dat het karakterdesign reuzenstappen heeft gemaakt. Want ook Sven en Olaf waren buitengewoon vermakelijk.

Ik mis alleen een bepaalde sfeer of feeling wat nou onmiskenbaar 'Frozen' is. Het authentieke stempel van Tangled ontbreekt helaas. Samen met de eerder genoemde minpunten doet dat afbreuk aan deze verder fraai geanimeerde en stijlvolle film. Nogmaals, aan de creativiteit van zijn voorganger kan deze niet tippen, maar als je Monsters University of Despicable Me 2 kritisch beoordeeld kun je niet bepaald zeggen dat de concurrentie in 2013 nou zo op dreef was. Voor mij misschien een signaal om eens wat meer werkjes uit het Verre Oosten een kans te geven.

3,5*

Disney Classic #9

Niet echt indrukwekkend. Hoewel er in het filmpje Bongo de nodige komische dingen gebeuren doet het karakter zelf mij helemaal niets. Het tweede gedeelte met Donald, Goofy en Mickey is een stuk levendiger. De tekeningen zijn trouwens vrij verzorgd maar wat die buikspreekpoppen in deze film te zoeken hebben is mij een raadsel. Ze komen op mij in ieder geval ontzettend gedateerd over.

Hoewel ik de film niet eerder heb gezien komen sommige stukken uit Fun and Fancy Free mij vaag bekend voor. Waarschijnlijk ooit eens in stripvorm in het weekblad Donald Duck tegen gekomen. Onder de streep toch een voldoende door het vermakelijke tweede avontuur.

3*

De Fast & Furious films beginnen voor mij steeds meer op de Saw-reeks te lijken. Iedere keer valt het weer tegen, maar toch blijf je braaf kijken. Bij Saw kwam dat door het sterke eerste deel, bij F&F omdat ik domweg autogek ben.

Zodoende weer met een volle auto naar CineMagnus gereden waar de BBQ en het sfeertje dik in orde waren. Met een volle buik en wat biertjes op begon de film...en dat viel tegen. De serie heeft het nooit van logica of acteerprestaties moeten hebben maar dit keer was het vaak zo tenenkrommend dat het vanzelf begint te irriteren. De lange speelduur maakte me al bezorgd over overbodige dialogen en dat voorgevoel kwam uit. Vin Diesel kan ab-so-luut niet acteren dus welke regisseur het in zijn hoofd haalt om hem serieuze gesprekken te laten voeren mag van mij een stapje terug doen.

Maar goed, ik ben niet vies van lompe actie en daar draait de film uiteindelijk ook om. Helaas hier ook weer veel missers. Allereerst is de nachtelijke race in Londen veel te rommelig in beeld gebracht en omdat het 's nachts is hoef je het voor de auto's ook niet te doen. Een kapotte M5 'raakt' de autoliefhebber niets meer of minder dan de ondergang van een oude Kadett. Deze drukke stijl wordt de hele film lang doorgetrokken. Een bijkomend minpunt voor de races is dat we voortdurend enkel de versnellingsbak of het koppelingspedaal te zien krijgen. De laatste poging om je te kunnen inleven in de karakters, toch al zo dun als boordkarton, wordt hiermee teniet gedaan. Je hebt domweg niet het idee dat je graag in die auto's wilt zitten.

Het is mij trouwens een raadsel dat een cast na zoveel jaren te hebben samengewerkt totaal geen feeling met elkaar heeft. De regisseur probeert wanhopig diepgang te creëren door Brian als huisvader neer te zetten. Is het mij als enige opgevallen dat die baby ook maar niet een fractie van een seconde zijn 'vader' aankijkt? Ook de recente 'aanwinst' Dwayne Johnson voegt niets aan de franchise toe. Buiten zijn spieren is hij volledig inwisselbaar.

Na een tegenvallend anderhalf uur hoop je dan toch nog wat spektakel te krijgen in 'le grande finale' maar ook dat viel tegen. Ik kan mij een landingsbaan in Die Hard 2 herinneren waar blijkbaar geen einde aan kwam maar deze is nog minstens driemaal langer. De knokpartijen in het vliegtuig zijn ook bij lange na niet zo vermakelijk als ik recent bijvoorbeeld in 'The Last Stand' of 'Bullet to the Head' heb gezien. Omdat de cast de meest bizarre stunts moeiteloos overleeft zit er sowieso weinig spanning in de actiescènes.

Kortom: de franchise is na een uitstekend vijfde deel weer terug naar zijn oude niveau. Vooralsnog hou ik het op 2,5* omdat de film moeilijk is los te zien van het avondje uit. Bij een herziening op TV zou er zomaar nog eens een punt af kunnen gaan.

Na het gedrocht Furious 6 was ik bijna mijn geloof in de serie verloren maar de recensies voor het zevende deel waren positief. Ook het gegeven dat er een andere regisseur achter de knoppen plaatsnam heeft ervoor gezorgd dat ik de nieuwste F&F ‘gewoon’ weer in de bioscoop ben gaan kijken. Een dikke maand na de release, dat dan weer wel, toch was de zaal vrijwel afgeladen, de voortekenen waren dus goed.

Al snel bleek dat de aanstelling van Wan de serie goed heeft gedaan: er is namelijk weer een centrale rol voor de auto’s. Ook de vele knipogen naar voorgaande delen (de opstijgende musclecar van Dom, de blauwe GT-R van Walker etc.) bewijzen dat de regie alle registers heeft opengetrokken om de film te laten aansluiten op het eerdere werk.

Natuurwetten zijn er nog steeds om genegeerd te worden, toch hadden de vliegende auto’s wel wat, zeker in Dubai. Ook de gevechten tussen Diesel en Statham waren bijzonder vermakelijk. En toch kan ik niet aan de indruk ontsnappen dat er een betere film in had gezeten. Het hele gedoe rond God’s Eye en de ontelbare ontploffingen in LA waren voor mij toch teveel van het goede. De manier hoe de crew ontsnapt aan de helikopter van de bad guys was lachwekkend te noemen. Ook vond ik de serieuze gesprekken erg klef en in de herhaling vallend.

Overigens maak ik een hele diepe buiging voor de manier hoe Paul Walker in de film is verwerkt. De CGI is fantastisch, niemand die het verschil zal zien tussen de eerder opgenomen scenes en degene waarin zijn broers verwerkt zijn. Als je goed kijkt lijkt de lichaamshouding niet helemaal overeen te komen maar het belangrijkste, namelijk de gezichtsuitdrukkingen, waren top. Sowieso vond ik de computeranimatie in de actiescènes stukken beter dan in het vorige deel.

Kortom, het gaat de goede kant op maar met een dergelijk budget moet er nog meer mogelijk zijn.

3*

De Tweede Wereldoorlog heeft altijd al op mijn belangstelling kunnen rekenen en naast het verslinden van boeken zie ik graag zo nu en dan een film over dit tijdsbestek. Zodra er een leuke trailer voorbij komt schroom ik dan ook niet om maar weer eens een bioscoopkaartje te kopen.

Nu is de oorlogsfilm de laatste decennia behoorlijk getransformeerd dus probeer daarin maar eens boven het maaiveld uit te steken. David Ayer lijkt geen nadruk te willen leggen op historische correctheid of het zo precies mogelijk vastleggen van veldslagen. Vooral de ontberingen en wanhoop van de tankbemanning komen naar voren en in dat opzicht is Fury geslaagd. De mannen zijn door en door verdorven dus is het geloofwaardig dat het einde van de oorlog in zicht is.

Over de cast ben ik positief. Brad Pitt hoeft zich met zijn natuurlijk charisma niet bovenmatig in te spannen om geloofwaardig als leider naar voren te komen. Shia LeBeouf liet zien veel meer te zijn dan dat irritante ventje uit Transformers: nu hielp de snor misschien mee maar ik herkende hem vrijwel niet. De overige bemanningsleden van de Sherman-tank verschillen voldoende van elkaar om zo nu en dan een sappige dialoog te kunnen leveren. En o ja, dat Duitse meisje is zoals de kenners in het veroverde huis al riepen 'sehr schön'.

Die huiselijke scene lijkt op het eerste oog trouwens niet echt in de film thuis maar ik vond het een vermakelijk tafereel wat de nodige luchtigheid gaf aan Fury. Zo nu en dan moest ik zelfs denken aan Inglourious Bastards en dat is zeker positief. Bovendien geeft het wat rust tussen de twee lang uitgesponnen actiescènes in.

Over die scènes gesproken: de eerste vond ik erg gaaf, de tweede bij tijd en wijle wat onrealistisch en chaotisch. Omdat ik weiger te geloven dat een paar honderd SS'ers zich zo makkelijk laten afslachten door slechts één stilstaande, inferieure tank doe ik toch nog een halfje van mijn beoordeling af. Voor de rest niets dan lof voor de sfeervolle, beklemmende beelden.

3,5*