Meningen

Zeer indrukwekkende film met stuk voor stuk geloofwaardige en goed vertolkte personages. De cinematografische stijl past perfect bij het sfeertje. Minpunt vind ik de wel héél erg trieste sfeer die Requiem for a Dream uitstraalt. Af en toe wat lichtvoetigheid had ervoor kunnen zorgen dat de film niet zo zwaar op je maag valt.

Het zal ongetwijfeld de bedoeling van de makers zijn geweest maar het weerhoudt mij van een écht hoge beoordeling en, belangrijker, de wil om deze film vaak te gaan herzien.

4*

Ieder jaar verschijnen er weer stapels oorlogsfilms maar persoonlijk ken ik er niet heel veel die zich in Azië afspelen. De Vietnam oorlog ligt al weer bijna veertig jaar achter de rug en Amerika zelf lijkt de opgelopen wond aardig te hebben schoongelikt. Op filmgebied zijn er in ieder geval genoeg voorbeelden van rauwe, realistische werkjes waar ieder spoor van heroïsme ontbreekt.

Rescue Dawn lijkt tot de laatste minuut ook een film waarin oorlog vooral bestaat uit strijd en ontberingen. Christian Bale is goed gecast als hoofdpersoon hoewel hij absoluut sterkere rollen op zijn naam heeft staan. Maar een gemiddelde Bale is voor mij nog altijd beter dan menig ander acteur in topvorm. Hij straalt wederom een natuurlijk gezag uit zonder dat zijn medegevangenen meteen tot gezichtsloze volgelingen worden gedegradeerd.

Uiteindelijk blijven de scènes in de hut voor mij toch de meest interessante. De Middeleeuwse gevangenis en levende wormen als menu maakten veel indruk. Ook het voortdurende fluisteren onder elkaar en de folteringen in het begin lieten aan duidelijkheid weinig te wensen over. Het leven als gegijzelde is een ware hel en de magere, half doorgedraaide celgenoten completeerden dat plaatje.

Ook na de ontsnapping blijft de film boeien. De achtergrondmuziek is beperkt waardoor de junglegeluiden goed naar voren komen. De inbeeldingen van Bale na het verlies van zijn kameraad vond ik dan weer minder geslaagd, de verwarring die het zou moeten opbrengen kwam op mij persoonlijk nauwelijks over.

De bevrijding was daarentegen fraai in beeld gebracht. Even twijfel je als kijker of de helikopters Dieter Dengler ditmaal wél hebben gezien totdat je de propellerwind over het gras ziet waaien. Daarna lijkt Herzog niet zo goed te weten hoe hij de film moet afsluiten. Meteen stoppen? Nog een aantal ziekenhuisscènes erbij? Een hereniging met zijn medesoldaten? Hij kiest echter de beroerdste met een geforceerde mengelmoes hiervan en als klap op de vuurpijl een o zo typisch Hollywood einde. Bah.

4*

Disney Classic #32

The Rescuers vond ik een buitengewoon vermakelijke Disney maar zoals dat bij opvolgers meestal het geval is wordt dat niveau jammer genoeg niet geëvenaard. De stemmen zijn weer prima en die twee muisjes blijven best een leuk duo. Echter: in deze film komen we ze veel te weinig tegen. Er is veel meer speeltijd voor de hoofdpersoon, die trouwens nergens echt wordt geïntroduceerd, en zijn kidnappers. Alleen in het begin van de film verwacht je heel even een hectisch avontuur vol zoekacties maar dat gevoel ebt al snel weg.

De spanning is daarom niet zo groot, aangezien de reddingsactie weinig om het lijf heeft. Pas in de laatste 20 minuten komt er echt vaart in de film. Voor die tijd is er van een gecoördineerde reddingsoperatie nauwelijks sprake. Het helpt ook niet echt dat de animaties niet altijd even fraai zijn. Enkele tegenvallers waren voor mij het kippengaas van de auto, de watervallen en de drie vogels waar Wilbur heel even tussendoor probeert te vliegen. The Resucers Down Under kijkt desondanks redelijk vlot weg en die hagedis van de stroper was best vermakelijk. Zo is Disney's enige (?) vervolg in de Classic Series onderhoudend maar eigenlijk niet bedoeld voor bioscoopzalen.

3*

Disney Classic #25

Nadat Disney vier (!) keer Londen als decor had gebruikt voor een tekenfilm was bij The Rescuers eindelijk de tijd rijp om New York die eer te gunnen. Vreemd genoeg had ik de film nooit eerder gezien al leken die twee muisjes mij bekend voor te komen. Wellicht ooit tegengekomen in het weekblad Donald Duck? Belangrijker is dat Bernard en Bianca een vermakelijk duo vormen die nergens vervelen.

Veertig jaar na Sneeuwwitje is de opening nog altijd onveranderd door eerst de medewerkers op te sommen en vervolgens het verhaal te laten beginnen. In deze tijd, van gigantische projectteams, nauwelijks meer voor te stellen maar omdat de namen boven prachtig geschilderde achtergronden worden geprojecteerd hoor je mij niet klagen. Zodra het openingsliedje is afgelopen maken we kennis met een behoorlijk donkere en serieuze Disney. Ik kan niet anders zeggen dat de toon mij ontzettend beviel. Het voelde een beetje aan als een spirituele voorganger van een hedendaagse Pixar-creatie. Hierdoor is het avontuur zowel voor volwassenen als kinderen interessant.

De creativiteit uit zich behalve in schitterende tekeningen ook in de vernuftige uitwerking van de verschillende karakters. Zo is er de libel die z'n eigen verhaal beleefd met de vleermuizen, wordt de internationale muizenorganisatie leuk neergezet en krijgen we kort maar krachtig de achtergrond van Penny te zien. Hoogtepunt was voor mij de scene met de krokodillen achter het orgel. Medusa toonde overigens wel heel duidelijke gelijkenissen met Cruella de Vil maar omdat de context ditmaal compleet anders is komen de makers hier voor mij mee weg. Onverwachts is The Rescuers sinds vandaag zelfs mijn favoriete jaren '70 Disney geworden.

4*

Disney Classic #23

Robin Hood wordt door weinigen beschouwd als een hoogtepunt in de lange geschiedenis van Disney. Op Rotten Tomatoes tref ik zelfs een score van onder de wiskundige voldoende aan. Nu ben ik met het verhaal bekend maar ervaar ik het in deze uitvoering voor de eerste keer. Het is voor mij zeker niet op een teleurstelling uitgelopen.

De tekeningen zijn niet bepaald fantastisch te noemen maar daar moet deze film het ook niet van hebben. Zo is de soundtrack best vermakelijk met zo nu en dan Johnny Cash-achtige blues. Het grauwe sfeertje in Nottingham is leuk neergezet zonder dat het té deprimerend overkomt. Ook vind ik de bonte verzameling dieren behoorlijk geslaagd. Ze zijn uitstekend bij de personages gekozen zonder dat het irritante stereotypen worden.

Zwaktes zijn het ontbreken van scherpe randjes, een bepaalde mate van eigengereidheid en een te voorspelbaar verhaalverloop. Vanaf het moment dat Maid Marian in beeld komt denk je al na één seconde: die zal wel het vriendinnetje van Robin worden. En warempel... Andere goede voorbeelden zijn de slang en Hood's hulpje Little John. Deze verschillen nauwelijks van Baloo en Kaa die we eerder in The Jungle Book tegenkwamen.

Uiteindelijk is Robin Hood een prima animatiefilm geworden met de nodige humor en een goed uitgewerkt verhaal. Het geheel voelt af aan en hoewel de schoonheid er niet van af spat is het in mijns inziens tijdlozer dan enkele titels die hier vlak voor verschenen.

3,5*

Hoewel ik de formule 1 jarenlang op de voet heb gevolgd ging Rush vorig jaar aan mij voorbij. Een aantal keer stond ik op het punt om ervoor naar de bios te gaan maar óf het werd op het laatste moment een andere film óf ik ging die avond helemaal wat anders doen. Vreemd als je ook nog eens bedenkt dat Rush zowel bij het publiek als critici in goede aarde is ontvangen. Nog steeds ligt het IMDb-gemiddelde ruimschoots boven de 8,0. Gisteravond moest het er toch maar eens van komen en ik kan niet anders zeggen dat ik mij uitstekend heb vermaakt.

Chris Hemsworth en Daniel Brühl zetten de rollen van James Hunt en Niki Lauda prima neer. Hun doen en laten komt aardig overeen met datgene wat ik over de twee kemphanen heb gelezen. Hunt als de flamboyante, goedlachse playboy en Lauda als de kille maar intelligente perfectionist. In het begin van de film is er nog geen sprake van een speciale rivaliteit maar in de loop van het seizoen 1976 neemt met name het wederzijds respect behoorlijk toe. Daarin vond ik de miraculeuze comeback van Lauda goed uitgewerkt. Zijn doodstrijd en heldenonthaal in Italië behoren voor mij tot de beste stukken van de film. Ook het moment dat Hunt de journalist te grazen neemt die Lauda totaal respectloos behandelde mocht er zijn.

De races zelf zijn fraai maar de échte beleving is niet altijd overal aanwezig. Het finalestuk in Japan was bloedstollend spannend maar sommige Grand Prix' waren net even te fragmentarisch. Natuurlijk is het ook lastig om gebeurtenissen van veertig jaar geleden in beeld te brengen. Om dit op te lossen wordt er veel in close-ups gefilmd en eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet erg. Godzijdank hebben de makers de echte stem van de Britse F1-commentator Murray Walker gebruikt. Deze opnieuw laten inspreken was onbegonnen werk geweest, zoals hij een wedstrijd kon omschrijven... Aan het einde bekroop mij trouwens het gevoel hoe ver Hunt wel niet had kunnen komen als hij over de benadering van Lauda beschikte. Qua puur racetalent deden de twee minder voor elkaar onder dan je op basis van de statistieken zou verwachten.

Rush is een film geworden met accuraat acteerwerk, fraaie beelden en een goed gedoseerde hoeveelheid heroïek. Ik wacht met smart op meer racefilms van dit niveau. Onbegrijpelijk dat het kassucces van Fast & Furious 6 in de verste verte niet wordt geëvenaard terwijl het dit goedkope product op alle vlakken de baas is.

4*