Meningen

Mist een beetje de humor van bijvoorbeeld Toy Story of een willekeurige Diskey klassieker. In technisch opzicht een juweeltje maar niet de topper die er van had verwacht. Eve is te dominant aanwezig en er zijn daarentegen nauwelijks dialogen. Ik rond het af naar 3,5*

Bijzonder om te constateren dat een groot regisseur als Polanski blijkbaar films kan maken die door slechts twee Moviemeter-users zijn gezien. Zelf heb ik de versie uit 2012 gekeken, waardoor er na de credits nog een kort interview volgt tussen de regisseur en het lijdend voorwerp: Jackie Stewart.

Persoonlijk heb ik nooit zoveel gehad met Stewart. Ik ken hem vooral als de door-en-door Schotse teambaas die in 1999 nog één keer de gang naar het podium mocht maken, ditmaal als teambaas. Van alle films en boeken over de F1 die ik tot mij nam, is Stewart mij nooit echt bijgebleven. Opmerkelijk voor een drievoudig wereldkampioen.

In de beelden van deze documentaire is duidelijk waarom hij zoveel won: met zijn precieze rijstijl is hij een regelrechte voorloper van latere sterren als Prost, Schumacher en Alonso. Tegenwoordig is het nauwelijks meer voor te stellen, maar begin jaren ’70 werden pitstops nog op de baan gehouden, althans in Monaco. Semi-automaten en elektronische hulpmiddelen waren er evenmin. De on-board-beelden waren daarom voor mij als liefhebber het interessants om te zien.

Voor de rest is ‘Weekend of a Champion’ onderhoudend, maar zijn de raszuivere jaren ’70 beelden toch het meest memorabel. Ieder tijdperk kent zijn eigen sterren en Polanski weet het Stewart-era op een waardige manier te vangen.

3,5*

Disney Classic #50 The Wild

Weliswaar van - onafhankelijke - Canadese makelij draagt The Wild toch trots het Disney Classic label. Vooraf zou je van de 'magische' nummer vijftig in de reeks het nodige vuurwerk verwachten: dat valt echter tegen.

Echt slecht is deze film ook weer niet met een aantal humoristische momenten en een prettig tempo. Jammer genoeg is het verhaal vooral een combinatie van Madagascar, Finding Nemo en The Lion King. Met de hoofdlijnen van Madagascar en de toonzetting van mijn (jeugd)favoriet uit 1994.

In het begin vond ik het reisgenootschap vaak ronduit vervelend maar in de loop van de film wordt het een redelijk vermakelijk gezelschap. Dat kan te maken hebben met de voice-acting, die stak vrij goed in elkaar. Toch blijft het overall een erg matige film die visueel ook weinig zoden aan de dijk zet.

2,5*

Disney Feature #55

Ondanks de lage box office is ook deze Winnie the Pooh weer uiterst vermakelijk. Het IQ van de hoofdpersonen is niet veel hoger dan dat van een (lege) honingpot maar dat maakt ze niet minder sympathiek. Complimenten trouwens voor de voice-acting: alle stemmen klinken meteen vertrouwd en lijken behoorlijk op die van de versie uit 1977.

De tekenstijl is al even authentiek: geen computersausje maar gewoon warme, handgetekende beelden. Wederom wordt er weer van alles verzonnen om het boek tot leven te brengen en dat levert veel leuke vondsten op. De nadruk ligt trouwens wel erg sterk op het spelen met letters maar ik zie het door de vingers. In ieder geval weer een duidelijke overeenkomst met de 'klassieke' versie en in mijn ogen is dat ook de enige juiste benadering voor het maken van Winnie the Pooh '2011'.

Het verhaaltje is super eenvoudig maar door de fraaie animatiestijl is dat verder niet storend. Net als bij het origineel deed die kinderkamer mij meteen aan Toy Story denken. Ik heb weleens gedacht dat die film 'uit het niks' kwam maar zal Pixar hier de honing, eh....mosterd, vandaan gehaald hebben? Als je die introductiescene en de eindcredits trouwens vergeet blijft er netto amper 50 minuten film over, dat is toch wel érg kort en misschien het enige serieuze kritiekpunt.

4*

Als lachen gezond is had mijn weekend niet beter kunnen beginnen.

Toen ik links en rechts vergelijkingen hoorde met GoodFellas en Casino werd ik even huiverig. Casino vond ik namelijk een bij tijd en wijle strontvervelende en bovendien belerende film waar het woord 'fuck' vaker werd genoemd dan er watermoleculen uit de kraan stromen. Maar ook toen ik laatst GoodFellas herzag kon ik nauwelijks voorstellen dat ik de film ooit met 4,5* had bekroond. Voor de fans: ik heb de film lang niet uitgekeken dus mijn stem staat nog fier overeind.

Maar The Wolf is Wolf Street is allerminst een kopie van bovenstaande films. Het is vooral een buitengewoon energiek en humoristisch portret van een groepje heren die veel te belangrijke plaatsen hebben in de schimmige financiële wereld. Critici die beweren dat de Wall Street boys verheerlijkt worden hebben weinig van de film begrepen. Het is vooral een ongelooflijk sarcastisch en cynisch gebracht verhaal die de surrealistische miljoenenbusiness op een originele wijze in kaart brengt. Maar wat maakt de nieuwe Scorsese nou zo goed?

Allereerst is DiCaprio fantastisch gecast als gladde verkoper. Het eerste kwartier wist hij mij niet zo te overtuigen maar zodra hij zijn eerste telefoontje pleegt komt hij op stoom. De peptalk speeches van Leo waren echt geweldig om te zien. Omdat met name Jonah Hill uitstekend partij biedt ontwikkelt zich een interessant rise and fall story en is de achtbaanrit van drie uur definitief begonnen.

Het allersterkste punt van de film vond ik niettemin de humor. Het is lang geleden dat ik zo vaak heb moeten lachen. The Wolf is Wall Street is volgepakt met sterke dialogen en treffende humor. Enkele hoogtepunten voor mij zijn de scene dat DiCaprio naar zijn Lamborghini kruipt en de keer dat hij voor paal staat voor zijn bewakingsdienst. Maar ook de volkomen onwillekeurige momenten waarop de hoofdpersonen naar drugs grijpen passen uitstekend in het totale plaatje.

De montage en het camerawerk sluiten perfect op dit sfeertje aan. Zo nu en dan praat DiCaprio tegen de kijker, soms zien we extreme close-ups en andere keren treffende beelden van de gestoorde mensenmassa op zijn kantoor. Al met al is het gevarieerd genoeg om de vaart er flink in te houden. Hoewel ik niet helemaal okselfris de bioscoop in kwam was de speelduur van drie uur geen storende factor.

Deze week las ik dat Scorse meer dan een kwartier heeft moeten snijden om de film in een lagere leeftijdscategorie te kunnen krijgen. Mocht Margot Robbie zich van haar beste kant laten zien in de weggesneden scènes zal de 'uncut' versie zeker een weg naar mijn DVD collectie vinden. Misschien niet de beste actrice maar geweldig om naar te kijken en op de één of andere manier geeft ze ook wel op gepaste wijze tegengas aan DiCaprio. Tijdens hun laatste ruzie gaat DiCaprio er overigens met zijn dochter vandoor maar Robbie was toch duidelijk zwanger in de film terwijl het eerste kind er al was? Is hier sprake van een plotgat?

Toch zie ik af van de hoogste score. Alleen de állerbeste films weten mij namelijk zowel tot lachen te brengen als te ontroeren. The Wolf of Wall Street is ongelooflijk hilarisch maar weet mij niet zo te raken zoals One Flew over the Cuckoo's Nest en American Beaty dat kunnen. Ik vond het overigens knap dat het woord 'fuck' op natuurlijke wijze in de film geïntegreerd was. Nergens heb ik het idee dat de makers op een record uit waren in tegenstelling tot Casino. Nog zo'n negatief voorbeeld voor mij is het overmatig gebruik van het woord 'nigger' in Django Unchained.

Het laatste half uur was gevoelsmatig iets minder sterk dan de rest van de film. Wellicht was het interessant geweest om de FBI zo nu en dan in beeld te brengen waardoor de ontmaskering spannender was geworden. De final shots van de film waren trouwens briljant: je ziet duidelijk dat de mensen onder hypnose van DiCaprio stuk voor stuk angstig kijken omdat ze zijn immorele gedrag wel degelijk inzien. En toch...zodra de gemiddelde mens geld ruikt kan bijna iedereen in een beest veranderen. Door niet af te sluiten met één of ander levenslesje is in mijn ogen de juiste keuze gemaakt.

Kortom: Martin Scorsese is het vak duidelijk nog niet verleerd en heeft drie uur entertainment van de bovenste plank geleverd. Door het absurdistische randje aan deze film zal The Wolf of Wall Steet waarschijnlijk nooit de status bereiken van bijvoorbeeld Taxi Driver maar het is aan de kenners om dat te beoordelen. Als eenvoudige liefhebber heb ik mij kostelijk vermaakt en dat is hetgeen waar ik cinema uiteindelijk op beoordeel.

4,5*

Disney Feature #56

Nadat Disney met Tangled bewees dat het visueel weer mee doet met de grote jongens, laat het met Wreck-It Ralph zien dat het zelfs weer trendsettend kan zijn. Want hoewel we al ruim dertig jaar met computergames worden bestookt lijken weinig filmmakers hier iets mee te doen. Een paar terug werd er met "Gamer" een dappere poging gedaan maar de animatiestudio's hielden vooral vast aan dieren en prinsessen.

Totdat we dus kennis maakten met Wreck-It Ralph: zowel verhaaltechnisch als visueel één van de beste Disney's van de afgelopen twintig jaar. Sommigen vinden het aantal verwijzingen naar bestaande computergames te beperkt maar ik vind het juist knap dat de makers een eigen wereld proberen vorm te geven. De races bijvoorbeeld hadden in mijn optiek al meer dan genoeg overeenkomsten met Mario Kart. Dat ze even goed veel speelser en boeiender waren dan in Cars 2 zegt denk ik erg veel over Pixar's inspiratieloze vervolgdeel.

Het land "Sugar Rush" heeft op zijn beurt wel iets van een Super Mario Galaxy level maar blijft niettemin fantasierijk en met veel oog voor detail in elkaar gezet. Ook is er goed te zien dat HD zijn intrede heeft gedaan. Overigens is het idee 'achter de façade kruipen' niet nieuw, de ruimte waar de computerkarakters elkaar ontmoeten deed mij erg denken aan de deurenfabriek in Monsters Incorporated. Ook in die film gebeurt er veel meer dan het menselijk oog waarneemt.

Met 108 minuten behoort deze film tot de langste die Disney heeft gemaakt maar omdat er meerdere verhaallijnen langs elkaar lopen vliegt de speelduur voorbij. Jammer genoeg is er vaak te weinig wisselwerking tussen de mensen- en computerwereld. De keren dat het wel gebeurde (Ralph die Vanellope ziet racen, de arcadegamer die zijn game ziet ontsporen etc.) staken verdraaid goed in elkaar, hier had nog meer uitgehaald kunnen worden. In alle andere opzichten staat Wreck-It Ralph als een huis.

4,5*