Meningen

Bijzonder komische film over een vader die zijn gezin om onorthodoxe wijze ver van de bewoonde wereld opvoedt en ze zo probeert te beschermen tegen de gevaren van de moderne samenleving.

Viggo Mortensen speelt een fantastische rol, en is werkelijk geknipt voor dit karakter. Een vrijgevochten man waarvoor ik zeker begrip kan hebben, maar die zelf zo opgaat in zijn beleving van wat goed en fout is aan de wereld, dat hij dit beeld ook op bijna tirannieke wijze aan zijn kinderen oplegt. Hiermee geeft hij ze wellicht meer kennis en ervaring dan andere kinderen krijgen op zekere gebieden, maar tegelijkertijd doet hij zijn kinderen op andere gebieden tekort. Dit is voor zijn schoonouders al vrij snel duidelijk, maar voor hemzelf is eindeloze een strijd waartegen hij zich hard verzet.

Als kijker voelen we mee met deze ongebruikelijke leefwijze, en zien we alle charme van het moderne hippie-leven. Tegelijk wordt ons de vraag gesteld in hoeverre we als volwassenen onze eigen gang moeten kunnen gaan met de opvoeding van onze kinderen, en of er een grens moet zijn als een opvoeding zo eenzijdig is dat dit schadelijk kan worden voor de ontwikkeling van een kind.

Mooie, grappige en erg ontroerende film, die qua thematiek nog wel even nazingt in je hoofd.

4*

Om de één of andere reden lijkt veel hedendaagse horror minder bij mij binnen te komen dan horror van pakweg 30 jaar geleden. Uitzonderingen zijn bovennatuurlijke films als Hereditary en Babadook, die ik beide erg goed vond. Ook de remake van It vond ik erg goed, en aangezien Child’s Play van dezelfde makers komt, verwachtte ik veel van deze film.

Maar helaas werd ik al snel teleurgesteld. Het nieuwe uiterlijk van Chucky is het eerste dat me tegenstond. Hij is gewoon niet echt eng. Waar in het origineel alleen de pop’s uiterlijk mij al de kriebels deed bezorgen, is dat hier niet het geval. Daarnaast ziet hij er nogal onrealistisch uit. En dat is gek. Want een pop mag er natuurlijk gewoon uitzien als een pop. Dat werkte prima in het origineel. Maar hier hebben we een nieuwe Chucky. Een 2.0 versie.

Deze Chucky bezit een vorm van Artificial Intelligence waardoor hij leert van zijn omgeving. Maar... een rancuneuze poppenmaker heeft de beveiligingen verwijderd omdat hij ontslagen werd. Wacht, serieus? Dus waar in het origineel Chucky bezeten was door de geest van een demonische moordenaar en daarom op jacht ging om een nieuw lichaam te zoeken voor zichzelf, hebben we hier te maken met een slechts een verwijderde beveiliging die alle ellende veroorzaakt? Dat haalt de magie nogal weg. De rol die hierbij weg gelegd is voor de gevaren van zelfsturende computers vind ik best leuk gevonden, maar juist het demonische aan de pop vond ik zijn sterke kant. Chucky is in deze film dan ook niet perse slecht, maar wordt slecht doordat hij verkeerde invloeden krijgt zoals ruzies en horrorfilms. Gek genoeg leert Chucky slecht gedrag heel gemakkelijk aan, maar leert hij het niet af wanneer Andy toch heel duidelijk aan hem maakt dat dit gedrag niet wenselijk is. Uiteindelijk stuurt Chucky dankzij de aan hem gekoppelde Cloud talloze apparaten aan met zijn lichtgevende vinger, als een kwade ET. Tja....

Naast dit nieuwe uitgangspunt bevat de eerste helft van de film een rits saaie karakters, en te veel jumpscares. De gezinssituatie van Andy mag dan moeilijk zijn, echt meeleven kon ik niet met dit gebroken gezinnetje. Daarnaast bevat de film soms een vreemd soort humor (dat afgehakte hoofd dat als een cadeau wordt meegenomen, wat was daar nu de bedoeling van?) die vaak de plank misslaat en daarmee de horror uit het verhaal haalt.

Maar het is niet allemaal slecht. De moorden zijn inventief, daarin is Chucky altijd goed en grappig geweest. En naar het eind toe wordt de film wat spannender. Maar voor mij was het toen al wel gedaan. Toch een tegenvaller.

2.5*

Een bijzonder mooie feelgoodfilm vol symboliek.

Iedereen die opgegroeid is in een klein dorp kan zich dit dorp uit de film wel enigszins voorstellen: de manier waarop mensen roddelen, met elkaar omgaan, elkaar in de gaten houden... Voor mij in ieder geval erg herkenbaar. Net als de onrust, het gepraat en het cynisme dat gepaard gaat bij een verandering in het dorp, in dit geval het openen van een chocolaterie.

De rol die chocola speelt in deze film kan zowel letterlijk als figuurlijk opgevat worden, de uitwerking is het zelfde: mensen vinden zichzelf en daarmee hun levensvreugde terug, wat bij iedereen lang geleden was afgestompt door kerkelijke dogma’s en de angst voor wat de buren zullen zeggen. De meest nare mensen blijken ook simpelweg maar te doen wat zij het beste achten, en zo blijkt dat achter elk streng en boos masker een hulpbehoevend mens zit. Net zoals dat er achter elke lach ook wel een paar tranen schuilen.

Depp’s rol is wat aan de kleine kant, hij voegt dan ook niet heel veel toe aan de grote lijn van de film. Zijn zigeunerclubje staat voor alles wat het dorp verafschuwt (vrijheid, genot, losbandigheid) en is dan ook vooral bedoeld om het plot verder te stuwen. Niet heel erg, maar wat meer speeltijd had hij best verdiend.

Een sprookje met een fijne boodschap. Mierzoet als melkchocolade, dat wel. Maar wat verwacht je anders van zo’n titel?

4*

"We should split up!"
"No!"
"...But what can go wrong?"
(Een moment nadat al hun vrienden afgeslacht zijn door killer robots...)

Het typeert de hele setting van Chopping Mall. Een film met een erg onnozel verhaal, die zichzelf gelukkig ook niet te serieus neemt. Vanwege de corny titel was ik benieuwd naar wat ik ze zien zou krijgen, en dit was precies wat ik verwachtte: 80's slasher cliche's, stereotype jongeren, computerkamers die eruit zien als NASA control-rooms, synthesizer muziek en een voorspelbaar verhaal.

Desondanks heb ik me wel vermaakt met deze cheesy horrorfilm. Het hele sfeertje is zo ontzettend retro, ik kan me zo geen andere jaren 80 horror bedenken waarin de film 'meer' jaren 80 sfeer uitstraalt. Persoonlijk hou ik er wel van, dus met deze film zit het wel goed op dat gebied. Cult of camp, noem met hoe je wilt.

De killer robots zijn erg flauw, soms creepy, maar vaker niet erg beangstigend. Desondanks straalt er wel een bepaalde dreiging van uit. Men versus machine... dat verveelt nooit. Wel bijzonder dat deze robots geintroduceerd worden als ongevaarlijk (ze kunnen enkel verdoven), maar na de blikseminslag schieten ze lasers, snijden ze door stalen deuren en hebben ze zelfs kneedbommen op zak. Je verzint het niet!
Ongeloofwaardig is een understatement in dit geval, maar who cares: dit is pulp van de bovenste plank. De film duurt ook niet te lang, waardoor het de hele duur leuk blijft. Ik heb me vermaakt!

3*

Heerlijk ondeugende Santa!

De naam Kurt Russel was de reden dat ik deze film wilde zien. En dat bleek terecht. Na een wat trage en matig geacteerde start vliegt de film uit de startblokken wanneer hij act de presence maakt. En vanaf dat moment is deze film een doldwaas kerstsprookje, met bijzonder grappige momenten, en soms een kleine traan. Met name de hele gevangenisscene is natuurlijk absurd, maar ook de achtervolging, en de trip door de speelgoedzak van Santa Claus zijn de moeite waard.

Dankzij Russel stijgt deze film uit boven de gemiddelde gezapige kerstfilm. Bijzonder vermakelijk!

3,5*

Vermakelijke film met wisselende kwaliteiten.

De sfeer is prima in deze film, lekker duister en heerlijk jaren ‘80, waardoor het tijdmachine effect a la The Breakfast Club al snel intreedt. Een simpel, maar doeltreffend verhaal, waar ik als leraar me wel in kan vinden, ondanks het feit dat ik gelukkig nooit zulke maniakken voor me heb gehad. De dreiging die een groep leerlingen kan veroorzaken in een school is goed in beeld gebracht, zij het wat over de top.

De film oogt als een dystopische toekomst, vergelijkbaar met A Clockwork Orange. Sowieso wordt er regelmtig gehint naar die film: ontspoorde jeugd die in bendes volwassenen terroriseren, de maskers die ze dragen in de auto, en het binnensluipen en verkrachten... waar zagen we dat ook alweer eerder?

De grauwe sfeer en het rauwe, ietwat over de top geweld maken deze film heerlijke cult. Toch zijn er ook wat minpunten. De brave leerlingen zijn wel heel braaf en cheesy (die muziekklas.. kom op zeg), en drugsgebruik wordt weer volledig verkeerd weergegeven, met bizarre gevolgen. Daarnaast laten sommige acteerprestaties sterk te wensen over. Die karikaturale bende kon ik wel waarderen, maar de hopeloos overacterende biologieleraar met zijn hoploze uitdrukking trok ik maar slecht. Stegmann acteert vrij goed als irritante psychopaat, maar de scene met de piano kwam op mij als geforceerd over om zijn karakter diepgang te geven (ah, een maniakale intellectueel en liefhebber van klassiek, waar zagen we dat ook alweer eerder?)

Al met al een vermakelijk filmpje, met kleurrijke personages en een degelijk wraak-verhaal.

Clerks 2 is vooral een professionele, geupdate versie van het oorspronkelijke Clerks. Direct valt op dat alles veel vakkundiger is gemaakt, en dat het budget wat ruimer was dan bij het oorspronkelijke deel. Leuke opening, die van zwart-wit naar kleur gaat, en daarmee een fijne link legt naar deel 1.

We zien dezelfde personages, en een aantal nieuwe, die weer hetzelfde soort leventje leiden als dat ze deden in deel 1. Ze zijn ondanks de verstreken jaren en de daarbij horende aangekomen kilo’s, geen stap verder in hun leven. Randall lijkt zelfs nog thuis te wonen. Hun leventje bestaat niet meer uit videotheken en quickstops, maar het is nu de lokale burgertent waar ze hun grappen mogen uithalen. Die grappen zijn van hetzelfde laken een pak, dus humor over sex en films, met hier een daar nog een portie racisme.

De moraal uit deel 1 (neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven) wordt ook hier weer fijn aangetikt. Hun loser-leventje is namelijk slechts leuk binnen hun eigen kleine wereldje. Wanneer een voormalige klasgenoot zijn succes even komt inwrijven wordt het des te duidelijker hoe weinig deze jongens maken van hun leven, omdanks hun ambities op diverse vlakken. Maar los van het wat sentimentele verhaal in de gevangenis blijft de film zijn humor behouden, hoewel het hier en daar wat uit de bocht vliegt (het musicalstukje met playbackende Silent Bob, en die ezel... was dat nu echt nodig?)

Zowel Clerks 1 als 2 blijven prettige kijkervaringen. De grove, luchtige humor, de vele verwijzingen naar de pop-cultuur en de herkenbare, probleemloze locaties zorgen voor een prettig feelgood sfeertje. Dit gehang van deze eeuwige pubers blijft een feest om naar te kijken.

“You have to excuse my friend. He is not down with the trilogy.”

Met dit derde deel heeft Kevin Smith zijn eigen trilogie gemaakt van het gestoorde wereldje dat hij midden jaren 90 creëerde.

In de traditie van de talloze remakes, reboots en vervolgen van de afgelopen jaren is Clerks 3 een meta-film. Kevin Smith is zich bewust van de hele meta-trend en gaat daar op originele wijze mee om, door Randal en Dante letterlijk hun eigen leven te laten filmen en herbeleven. De verwijzingen naar de oorspronkelijke film en het vervolg zijn ruimschoots aanwezig, en het helpt als je deze films goed kent. De humor werkt dan beduidend beter.

Soms wordt het wat flauw, maar hey, het is Kevin Smith, je weet wat je kan verwachten. Het sentiment wordt niet geschuwd en deze film voelt daardoor minder luchtig dan de andere delen. Het is duidelijk een film waarmee Smith reflecteert op zijn eigen jeugd (hij werkte zelf in de Quickstop tijdens de eerste film) en in dit deel zien we een soort van making-of. Over de top natuurlijk, maar wie de achtergrond kent zal veel details opmerken die op waarheid zijn gebaseerd.

Niet zo geniaal als de eerste, en minder relaxed dan de tweede. Maar wel een leuke en grappige film, die ook wederom tot enige reflectie aanzet. Clerks blijft een interessant concept, omdat naast alle stoner-humor ook steeds weer duidelijk wordt dat uiteindelijk jij zelf verantwoordelijk bent voor je leven. En die wijsheid mag best drie keer herhaald worden.

3,5*

"37?!"

Dit blijft een hele fijne film om terug te zien. De eerste keer dat ik hem zag deed hij me niet zoveel, maar na een paar keer vaker gekeken te hebben viel alsnog het kwartje, en nu staat hij hoog in mijn top 10. Het acteerwerk is niet alles, net als de montage, maar het geeft de film nu juist die doe-het-zelf mentaliteit waar een enorme charme vanaf straalt. Het nihilistische jaren '90 sfeertje is fijn getroffen, mede dankzij de grofkorrelige zwart-wit beelden en de rockende muziek van degelijke bands. Gesprekken die nergens heen gaan, net als de levens van deze hoofdpersonen. Rondhangen, een waardeloze baan hebben, muziek, hockey en wat drugs... Het leven van een paar jongelui in New Jersey. Mooi tijdsbeeld, erg grappig ook, maar vooral erg relaxed om te kijken naar hoe twee jongens hun leven op de rails proberen te krijgen en na een aantal ontberingen eindelijk in staat blijken om verantwoordelijkheid te nemen voor hun doelloze levens.

Een prachtige, tijdloze film, met een thematiek die nog altijd actueel is.

Het naargeestige toekomstbeeld dat Kubrick hier schetst lijkt maar al te vaak werkelijkheid te worden. Mensen martelen om hun gedrag te beinvloeden is nu niet bepaald iets van vroeger helaas, evenals jonge ontspoorde misdadigers.
De manier waarom in deze film de invloed van media en omgeving op een jong individu in beeld wordt gebracht is onovertroffen.

Gedurende de hele film zien we verwijzingen naar de de acties van Alex (zo knipt hij bijvoorbeeld de jurk van een vrouw kapot, op een manier die we later terugzien in een schilderij tijdens de bekende Penis-matador-scene, en grijpt hij een agent in het kruis, nadat hij eerst zelf in het kruis is gegrepen door de jeugdwerker). De vraag die op blijft komen is of Alex echt zelf verantwoordelijk is voor zijn gedrag, en hierin dus een bewuste keus heeft, of dat hij simpelweg een product is van een zieke samenleving, en dus door de maatschappij tot een slecht mens geconditioneerd is.

Deze vraag wordt in de film door de overheid echter niet gesteld, en zij doen slechts aan symptoonbestrijding: het kwade individu behandelen, zonder de achterliggende oorzaak (seks en geweld in media, een vervallen maatschappij, apatische ouders, falende jeugdzorg) te onderzoeken. Dat dit uiteraard niet tot de gewenste oplossing leidt wordt aan het eind van de film weer duidelijk.

Kubrick toont zich in deze film zoals altijd een meester in beeldtaal. De geweldscenes tussen de bendes zijn prachtig om te zien, als een choreografie gevoed door klassieke muziekstukken van Rossini. Maar het geweld tegen onschuldigen wordt rauw en naar in beeld gebracht, ondersteund door vervreemdende synthesizers. Hierin wordt duidelijk onderscheidt gemaakt tussen geweld als machtsmiddel om het territorium te verdedigen, en het zinloze geweld tegen onschuldigen.

Het enige minpunt van deze film vind ik dat het eerste uur van de film simpelweg beter is. In het tweede deel komt de booschap duidelijk naar voren, en zien we Alex af glijden naar zijn dieptepunt, met een zelfmoordpoging als ultieme daad. Dit deel is vergeleken met het sublieme eerste deel wat zwaarder, en minder pakkend.
Ook de hele setting mist de klassiek moderne schoonheid die het begin heeft. Daar leefden we mee in Alex’s droomwereld waarin hij regeert. In het tweede deel is hij een doodgewoon persoon in een grauwe maatschappij en is er van die fantastische wereld niets over.
Kubrick kennende is dit bewust gedaan, maar het is daardoor allemaal wat minder sprankelend dan het eerste deel en na de adrenalinerush die ons daar geboden wordt valt dit qua kijkplezier wat tegen. Desondanks is dit tweede deel natuurlijk onmisbaar vanwege de nog altijd actuele moraal die het biedt. Klassieker.

Een beoordeling van nog geen 2 sterren? Met welke verwachting kijken mensen deze film vraag ik me af.

Een mening schrijven stond niet in mijn planning. Maar een dergelijke lage score verdient deze film niet, dus vandaar dat ik toch even in de digitale pen klim.

Vorige week heb ik met mijn dochter van 4 (de doelgroep van deze film) deze film gezien en zij vond het geweldig, maar ik was ook verrast. Hoewel het verhaal natuurlijk kinderlijk is en vol ongeloofwaardige en voorspelbare wendingen zit, is de film kundig gemaakt. Vooral de liedjes en de choreografie zijn goed gedaan.

Hartstikke leuk voor de doelgroep, en voor mij als meekijkende vader best vermakelijk. Een professionele productie die op deze site duidelijk onder gewaardeerd wordt.

3*

Bijzonder mooie docu over Kurt Cobain. In mijn puberteit draaide ik Nirvana helemaal grijs, en nog steeds staan alle albums in mijn cdkast. En als liefhebber van biografieën verslond ik al diverse boeken over de band. Deze documentaire vertelt dan ook weinig nieuws qua bandbiografie.

Echter, waar het op het persoonlijke vlak aankomt is deze docu een stuk dieper dan menig biopic. Het gebruik van Cobain’s dagboeken vind ik bijzonder dubbel (want: privé), maar deze zijn al zo lang openbaar dat deze discussie niet nogmaals gevoerd hoeft te worden met betrekking tot deze film.

Groot pluspunt zijn de animatie en de talloze privé-beelden. Het totaal levert een ietwat chaotische, maar daardoor des te treffender portret op. Er wordt hier een interessante kijk geboden in de bijzonder creatieve, maar ook moeilijke geest van één van de grootste songwriters van de late 20e eeuw.

4*

Wie van alles wat wilt, krijgt uiteindelijk van alles niets.

Dat is wat ik keer op keer dacht tijdens deze film. De regisseur lijkt diverse genres te willen combineren, maar uiteindelijk wordt het van alles net niks.
Na de dramatiche en goede opening had ik namelijk het idee een wraakthriller te gaan kijken. Helemaal prima. Maar al snel sloeg de vertwijfeling toe: de tergend langzame opkomst van het bed in het mortuarium zag ik als teken van de ongemakkelijke sfeer, terwijl er ook iets van humor in door scheen. Was deze scene stiekem grappig bedoeld? Of niet? Ik kan het niet zeggen.
En dat had ik keer op keer. Neeson die al die lijken keer op keer in de waterval gooit, was dat nu grappig of niet? Telkens weer die overlijdensberichten tussendoor... grappig of niet? Sommige grappen kwamen best wel aan, maar de meeste voelden nogal geforceerd en sloegen de plank voor mij mis.

Daarnaast loopt de film nogal over van overbodige randfiguren. Neeson’s vrouw vertrekt al snel bij hem, en voegt in haar rol niets toe. Oke, het gezin is verscheurd na het overlijden van de zoon, maar dat thema wordt verder niet uitgewerkt. Gemiste kans dus, dan kun je het beter weglaten. Neeson had zonder die rol van zijn vrouw ook op moordpad kunnen gaan.
Het zoontje van de gangster is ook zo’n overbodige rol, net als zijn moeder. Ook in de latere ontvoering is zijn rol namelijk niet van belang voor het grote verhaal. De gangsters waren ook wel naar Neeson toe gekomen vanwege de moorden en de drugsroof. En dan dat gedoe over een zoon-voor-een-zoon. Ook een mooi thema, maar het voelde geforceerd en werd niet echt uitgewerkt.
Ook wel heel toevallig trouwens dat Neeson, de eenvoudige voorbeeldburger, betrokken raakt in de drugswereld, en toevallig een broer heeft die ex-gangster is. Waarom zijn hun levens zo uit elkaar gelopen?
En die homofiele bodyguards, waarom zat die scene erin? Om de masculiniteit van de gangsterwereld op de hak te nemen? Om de gangsters meer mens te maken? En waarom dan slechts één scene? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

En dat is jammer. Want in de kern had hier volgens mij een heel aardige wraakfilm in gezeten. Duister sfeertje, mooie setting. Maar de film lijkt maar geen keus te willen maken tussen wraakfilm, actie, drama en humor. En daardoor voelt het voor mij als niets van dit alles. Een ster voor Neeson, die toch wel een coole badass speelt, en een ster voor de landschappen, want die zien er prachtig uit.

2*

Een mooie film over de jonge Bob Dylan.

8 Oscarnominaties. Dat belooft wat. Nu vind ik de Oscars lang niet altijd gelijk staan aan goede films wat mijn smaak betreft, maar het blijft toch wel een zekere graadmeter. Ik vroeg me af of die belofte ingelost zou gaan worden.

A Complete Unknown vertelt het verhaal van de jonge Bob Dylan, die aankomt in New York tot aan het beroemde moment waarop hij zijn geliefde akoestische muziek transformeerde naar elektrisch, wat hem niet in dank werd afgenomen door de puristen.

Vanaf het moment dat de film start wanen we ons in de jaren ‘60. De kleding is treffend, de sets zijn werkelijk prachtig en de kleuren lekker nostalgisch, zoals oude kleurenfoto’s. Een heel dik compliment voor dit aspect van de film.

Bob Dylan zelf wordt fijn neergezet als een recalcitrante, enigszins arrogante muzikant die binnen no time de kunstenaarsscene in New York bestormt en al snel furore maakt buiten de stad, geholpen door Seeger en Boaz. Hij lijkt regelmatig te parasiteren op hun liefde voor hen, maar dat blijft ambigu.
Sowieso komen we weinig te weten over de muzikant. Zijn verleden wordt niet behandeld, en gedurende de film is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling. Hij is uiteindelijk nog steeds de rebel die niet in een hokje geplaatst wil worden.

Dus 8 Oscarnominaties is wat veel van het goede, maar een fijne film is het zeker. Ik heb een zwak voor het oude New York en als muzikant is het voor mij een genot om al die namen en muziek voorbij te zien komen. Maar de sets en de algehele sfeer zijn wat mij betreft de echte sterren van de film.

4*

Costa...

Toen deze film uitkwam was ik 17, rocker en beschouwde alles wat naar populair-meanstream-gedoe neigde, als inferieur. Dus deze film, vol soapsterren, heb ik destijds angstvallig gemeden.

Maar de dualiteit van het puberbestaan is raar: in 2001 ging ik met mijn al even zo alternatieve vrienden wel op een zee-zuip-vakantie naar het destijds zeer populaire Salou. Het vakantieoord waar in datzelfde jaar deze film is opgenomen. Verschillende bekende locaties komen in beeld. Dus deze film nu voor het eerst zien, is voor mij toch een soort jeugdsentiment.

En de film zelf? Ach, Dirty Dancing meets West Side Story. Of zoiets. Het verhaal is niet gek, ook niet fantastisch. Het acteerwerk wisselend. Toch loopt de film lekker door, zitten er mooie danscenes, een paar fijne zwoele scenes, en een paar goede en ook lachwekkende actiescenes in. Daarnaast heeft vrijwel de hele film het luchtige karakter van een zonvakantie destijds. En wat meer pretendeert deze film te zijn?

Leuk om eens gezien te hebben, en maakt enigszins nostalgisch naar de tijd van Breat-Out tijdschriften, slechte Eurodance en uitgaan zonder mobieltjes.

3*

Anno 2000. De millenniumwisseling lag achter ons, maar mobiele telefonie en internet stonden nog in de kinderschoenen. Ik was 16 jaar en ik merk dat veel films uit die tijd ergens een soort mythische status hadden destijds. Althans, in mijn ogen.
Coyote Ugly was een film die veel aandacht kreeg, mede dankzij de wereldhit Can’t fight the moonlight. Destijds zag ik de film, en gisteravond zag ik hem voor de tweede keer. En dat was wel een verschil in beleving.

Ontdaan van alle hype blijft er een degelijke coming of age film over. Niet slecht, maar het verhaal volgt de gebaande paden heel netjes en knoopt uiteindelijk elk eindje keurig aan elkaar. Het is wel erg braaf allemaal en op een enkele discussie na, blijven de emoties ook erg binnen de perken.

Ook de meer seksuele scenes bleken bij herziening vooral leuk en opzwepend, maar zelden echt pikant. En dat is toch wel een gemis in een film over een nachtclub. (Sowieso vroeg ik me de hele tijd af of een club als deze daadwerkelijk kan bestaan: sexy danseressen, een publiek van mannen en vrouwen en wanneer er een mannelijk danser komt staat iedereen ook te juichen? Wat doen vrouwen van middelbare leeftijd in een club als deze?) Ook de minder leuke kanten van het clubleven zoals lastige klanten, en zaken als seksueel overschrijdend gedrag, komen weliswaar aan beeld, maar slechts vluchtig en ze worden telkens afgedaan met een lach. Het geeft de film in zijn totaliteit een luchtig, maar ook hol gevoel.

De film kijkt lekker weg, en is mooi gefilmd. De dansscenes zijn opzwepend en de muziek van Kid Rock, Def Leppard en Blondie is goed gekozen.
Maar ik blijf het gevoel houden dat er een sterkere film in had gezeten wanneer er wat meer risico was genomen. De film voelt nu meer als een meisjesfantasie over succes, liefde en vriendschap in de grote stad. Maar als dat was wat de makers beoogden, zijn ze daar in geslaagd.

3*

Het verhaal van de Crow is eenvoudig: Eric en zijn vriendin worden op Devilsnight door een lokale bende vermoord bij een inval. Een jaar later keert Eric tijdelijk terug uit de dood, blijkt onsterfelijk en met een kraai als gids spoort hij de moordenaars op om zijn wraak te nemen.

Wie enkel een film voor het verhaal kijkt, zal met deze film wellicht weinig hebben. Maar qua sfeer, decors en unieke look is deze film fantastisch. De film staat vol gotische symboliek en de combinatie met de punkrock look is fantastisch. De muziek is dreigend en rockend en de film voelt als een heerlijke dystopische 90’s aan.

De decors en de belichting zijn ook al zo treffend. Al die oude vieze gebouwen, de mist, de regen en die harde schaduwen doen denken aan oude noir films.

Het acteerwerk is verder gemiddeld, en hier en daar enigszins karikaturaal. Maar dit is een comic, dus daar kan ik goed in meegaan. Brandon Lee ziet er geweldig uit als wraakengel en het zou mij niet verbazen als Ledger voor The Dark Knight deze film heeft bekeken ter inspiratie.

Een unieke sfeervolle film met een flinke cultstatus. En terecht.

4*

The Crow was in mijn puberteit een heel coole film. En eerlijk gezegd is het dat nog steeds wel. Net als dit tweede deel. De sfeer, met muziek die wisselt tussen korenzang en maren 90 metal is gek genoeg heel passens, de neogotische elementen vermengd met metal, de dystopische beelden van LA, kleding die een combi is van cyberpunk en sm, en dat alles ook nog in felle kleurcontrasten gefilmd… qua stijl en sfeer is deze film geweldig.

Groot minpunt is echter het acteerwerk. Vooral The Crow zelf vond ik niet altijd overtuigend, net zoals enkele badguys. Dat ligt deels aan het schrijfwerk, vol goedkopen oneliners. Maar ook aan de weinig overtuigende en vaak overdreven beleefde manier van acteren van de hele cast. Geen enkel dialoog voelt rauw, oprecht emotioneel. Enkel die tattooshop eigenaar en Iggy Pop overtuigden mij. Leuk om hem te zien in deze rol.

Ook het verhaal is helaas niet heel spannend. Na de mooie eerste akte krijgen we de wraakacties van The Crow, en dan is het één voor één aftellen naar het eind. Gek genoeg zijn deze actiemomenten voor mij het minpunt van deze dilm. The Crow is een dreigend uitziend personage, maar tijdens de wraakacties gedraagt hij zich vaak als een soort joker, met flauwe grappen en al. De sfeer slaat in deze scenes om en net duistere gotische sfeertje is dan helemaal weg. Jammer.
Ook de CGI brengt mij weer even terug naar eind jaren 90. Bijzonder retro.

Toch nog 3,5 sterren, want de film barst van de sfeer en mooie shots, en daar ben ik altijd gevoelig voor. De wereld van The Crow, moet je liggen, maar ik breng er graag eens een avondje door. Oja, en bonuspunten voor het optreden van Deftones. Want een goede band was dat en is dat nog steeds.

3,5*

Deze film heb ik lang gezocht, maar was moeilijk te vinden op dvd. Uiteindelijk een Franse import gekocht met engelse subs, want een Nederlandse versie is onvindbaar. Vreemd, want deze film verdient echt wel een goede release.

Het mysterie verhaal lijkt in deze film bijzaak. De echte hoofdrol van de film is weggelegd voor de New Yorkse gay scene, en dan vooral de SM kant ervan. Friedkin geniet duidelijk van het in beeld brengen van deze subcultuur, en dat is logisch.
Want je hoeft niet gay te zijn om te zien dat deze underground scene enorm esthetisch is: de vuile straten, de steegjes, de ondergrondse clubs, het blauwe licht, de nachtelijke schaduwen en alle mannen die min of meer hetzelfde gekleed gaan in zwart en leer. Dat ondersteund met een divers arsenaal aan muziek zorgt voor bijzonder sfeervolle scenes met hier en daar vrij expliciete insinuaties van sex. Een nachtelijke wereld waar de meeste van ons niet snel naar binnen gaan, en waar Friedkin ons in mee laat kijken.

Minpunten zijn er helaas ook. Kort door de bocht bekeken zijn vooral de dagscenes minder interessant. De liefde tussen Steve en Nancy is bloedeloos en hun relatieproblemen komen geforceerd over. Ook de hele misse komt maar niet echt lekker op gang. Pacino speelt goed, maar het script is rommelig.
Dat de film uiteindelijk vrij open eindigt heb ik geen moeite mee. Het nodigt me uit voor een tweede kijkbeurt. Want wie nu echt de moordenaar is, blijft onduidelijk. Het lijken er meerdere te zijn, en zelfs Steve lijkt tot slot een moord gepleegd te hebben. Ook zijn eigen seksualiteit blijft ambigu, want de relatie met zijn vriendin is afstandelijk en hij lijkt erg nieuwsgierig geworden naar de gayscene . Het blijft gissen in deze ietwat hallucinante thriller.

Een unieke film die een deel van New York heerlijk rauw portretteert. Sowieso kan ik genieten van elke film die plaats vindt in het New York van de jaren 70 en 80. De rauwheid van de stad in die tijd is uniek en levert altijd een sterk decor op, net als in The Warriors en Taxi Driver bijvoorbeeld.
Ik had eindelijk weer eens het gevoel naar een echte film te kijken. En alleen daarvoor al een dikke voldoende. Wellicht dat een volgende kijkbeurt de score nog ophoogt.

3,5*

Stiekem een favoriet.

Cube is al jaren een film die ik regelmatig kijk. Vanaf het eerste moment vond ik het verhaal pakkend, en de thematiek interessant. Dat het acteerwerk middelmatig is, de dialogen erg houterig, en de special effects duidelijk gebrekkige cgi laten zien, neem ik dan voor lief. Deze film nodigt uit om eens in de zoveel tijd weer te kijken , en laat zien dat je met een klein budget, en een origineel concept een pakkende film kunt maken.

Veruit het beste deel overigens, deel 2 en 3 sla ik liever over. De charme van deze film is het kleine budget, en het mysterie rondom de cube, wat in de andere delen volledig teniet gedaan wordt. De cube lijkt hier nog een metafoor voor de maatschappij, of het leven an sich. De complottheorieën die in deze film genoemd worden worden nergens bevestigd. Die onduidelijkheid bevalt me, het zoegt ervoor dat je je eigen ideeën los kunt laten op de betekenis van deze film.

4*

Hoewel Cube een film is die ik al vaker heb gezien, is dit tweede deel een tegenvaller. Het eerste deel had zeker zijn tekortkomingen (matig acteerwerk, slechte special effects) , maar het originele gegeven en het mysterie van Cube was wat de film terecht een kleine cult-klassieker maakte.

In Hypercube houden ze de tekortkomingen van deel 1 in stand, dus wederom matig acteerwerk en door het felle licht is de slechte cgi nog beter zichtbaar. Het gegeven van de Cube als doolhof vol boobytraps blijft hetzelfde, maar nu met de extra dimensie van tijd, wat ik tevens het meest interessante vind aan deze film.
Dit had best een prima film kunnen worden, met de nieuwe futuristische vormgeving en deze nieuwe dimensie van tijd. Dan had ik net als bij deel 1 het acteerwerk en de cgi voor lief genomen.

Maar helaas is het mysterie van Cube hier volledig verdwenen, en worden de complottheorieën die in deel 1 slechts als optie genoemd werden, hier werkelijkheid. En dat haalt jammer genoeg al het mysterie weg van Cube, juist dat ene element dat de eerste film zo goed maakte.

2,5*

Cube Zero is een overbodige film, die het stiekem erg goede Cube, en het matige Hypercube als trilogie omlaag trekt.
Waar in Cube een duister mysterie hangt om de de betekenis van de Cube, begint Hypercube ons op te zadelen met de saaie werkelijkheid achter de Cube. Maar de makers vonden het blijkbaar nog niet duidelijk genoeg, dus moest hun boodschap er met bloederig geweld nogmaals in geramd worden bij het publiek: de overheid en het leger zijn niet te vertrouwen, sporen mensen op en stoppen ze in een gebouw vol boobytraps. Tja.

Dus kijken we de helft van de tijd naar twee nerds achter een computer, en een geflipte karikatuur van een James Bond-schurk. Het saaie verhaal sleept zich voort en de kills worden niet per se spannender, wel bloederiger.
De film eindigt plots als een prequel voor deel 1, waarbij de makers blijkbaar niet in staat waren om de originele cast bij elkaar te verzamelen, en we het dus moeten doen met een groepje mensen dat ons vaag doet denken aan de originele karakters.

2*

Een prachtig gemaakt drama over twee mensen die slechts kort bij elkaar kunnen zijn vanwege Benjamin’s aandoening om steeds jonger te worden.

Een verhaal dat hier en daar wat zoetjes wordt, en de ene na de andere wijsheid over het menselijk leven aanboort. De film is erg lang en daardoor kreeg ik soms genoeg van het melodrama. Maar dan volgde weer een sterke emotionele scene en zat ik er weer in.

Fincher overtuigt altijd qua sets, belichting, kleurenpalet en camerawerk. Ook in de deze film wordt alles uit de kast getrokken om een geloofwaardig tijdsbeeld neer te zetten, en de film slaagt daar absoluut in.

Bij vlagen moest ik denken aan Big Fish, en Forrest Gump. Twee goede films, maar Button mist de kinderlijke fantasie van Big Fish en de humor van Gump. Daardoor was de film bij vlagen een lange zit.

Een zeer mooi gemaakt drama met een surreële feel, waar wel een uurtje vanaf had gemogen.

3*

Het duistere post-apocalyptische sfeertje zit er lekker in, met alle kapotte gebouwen en verlaten steden. De vele slachtpartijen die aangericht zijn door Fender en zijn bende worden geloofwaardig in beeld gebracht. En het verhaal over een cyborg die een middel moet vinden om de pest te genezen, en daarbij geholpen wordt door een zwervende van Damme is heel aardig.

Helaas zijn er ook genoeg minpunten. De vrouw waar van Damme de halve film mee optrekt voegde voor mij weinig toe, behalve dan zijn karakter wat menselijker te maken. Ook de vele herhalende flashbacks halen het tempo uit de film, dat had minder gekund.

De actie is oké, maar wel erg veel heen en weer geschop. En vaak niet mooi in beeld gebracht. Van Damme kan fantastische kicks (denk aan Bloodsport) maar hier zien we ze weinig tot niet.

Minder doelloos gevecht en een beter opgebouwd verhaal hadden deze film echt goed kunnen maken.

Een erg zware film, zonder een spoortje humor. Maar het sfeertje is goed getroffen. Heerlijk duistere soundtrack ook. En van Damme krijgt altijd mijn sympathie.

Een krappe voldoende.

3*