Meningen

The Warriors. Deze film stond al lang op mijn verlanglijstje, en eindelijk heb ik hem op DVD gevonden, dus dan komt de grote vraag: valt hij mee of valt hij tegen?

Hij valt enorm mee. Sterker nog, het is een nieuwe favoriet van mij!
Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar is juist daarom zo doeltreffend: in een dystopische toekomst komen diverse bendes bij elkaar voor een vergadering over de wapenstilstand. De grote leider Cyrus die van iedere bende respect geniet, wordt vermoordt. De Warriors worden als schuldigen aangewezen, en worden daarmee het doelwit van duizenden bendeleden en het hele politiekorps. Ze moeten letterlijk rennen voor hun leven.

Wat mij vooral opviel in deze film was de symboliek die de film vertoont met een prehistorische wereld. Het stedelijk landschap is een modern oerwoud, een grote gevaarlijke plek. Geen rijen bomen, maar rijen pilaren waar het gevaar achter kan schuilen. New York is verworden tot een immense jungle, een primitieve plek waar verschillende stammen vechten voor hun eigen grond, hun territorium. De grote leider is een verzoener tussen de bendes en als een ware sjamaan probeert hij de stammen samen te laten werken. Als hij wegvalt vervallen de bendes in primitief gedrag: doden of gedood worden. De uiteindelijke dood van Luther, is ook een typisch voorbeeld van het primitieve gedrag, waarbij een grote groep mensen de slechterik, de zwakste van de soort, doodt.

Opgejaagd als prooien, maar zich gedragend als beesten, vechten de hoofdpersonages zich door nachtelijk New York, wat spectaculaire achtervolgingen oplevert en een spannende stunt waarbij een Warrior vlak voor een aankomende trein op het spoor springt en vooruit moet rennen om weg te komen., want het gevaar komt niet alleen van de andere bendes, maar ook van de omgeving: de stad zelf. De gevechten tussen de verschillende bendes zijn bijzonder realistisch en rauw, wat een paar te gekke vechtscènes oplevert, zoals het park met de knuppels, en in de metro toiletten.

De grote stad is in deze film een gevaarlijk niemandland waar jonge groepen mannen met veel machtsvertoon rondstruinen op zoek naar hun kick en hun prooi. Vrouwen spelen een beduidend kleinere rol, worden gezien als lustobjecten en worden daarom denigrerend behandeld met veel spierballenvertoon. Desondanks staan de vrouwen in deze film vrijwel allemaal hun mannetje, zoals we zien in de scene met de Lizzies. Echter, de film draait vooral om het masculiene thema van vechten voor je grond, en voor je stam.

Het nachtelijk New York heeft er nooit mooier uitgezien dan in deze film (oké, misschien op Taxi Driver na). Als een ware stadsjungle ontvouwt de stad zich voor onze ogen, met alle schoonheid van een dystopisch toekomstbeeld, waarin de verloedering enorm is toegeslagen. Felle neonlichten, zwaailichten en verkeerslichten, beschijnen de starre geometrie van de nachtelijke stad. Dat levert prachtige beelden op, zoals in de metrostations, met alle rijen pilaren en betegelde felgekleurde muren. De combinatie van het krachtige kleurenpalet en de geometrische rijm in de architectuur levert soms een bijna abstracte beeldtaal op.

Na al het geweld dat we te zien krijgen, is er een vraag die opkomt: waarom gaan deze jonge mensen 's nachts de straat op zoek naar geweld en sex? Waarom zou men zich in de moderne tijd als een primitef oermens gedragen? Mercy, het meisje dat wegloopt bij de zwakke bende Orphans, om mee te kunnen met een sterkere bende, laat iets doorschemeren van de reden. Haar angst om oud te worden en een uitzichtloos leven te leiden in deze onleefbare stad doet haar besluiten om helemaal voor het moment te leven, met al het feest en avontuur dat erbij hoort. Ook The Warriors beseffen net als elke bende in de stad dat ze niet veel hebben, en dat de toekomst ook niet veel goeds beloofd, en dat je dus moet pakken wat je pakken kunt.

De film vertelt ons dat een stad waarin de toekomst niets dan ellende voorspelt, ervoor zorgt dat mensen teruggaan naar hun oerinstinct, om dat klein beetje dat ze hebben met hand en tand te verdedigen.

Tales of the Black Freighter voegt juist veel toe aan het personage van Veidt (de waanzin die het hoofdpersonage overkomt, is vergelijkbaar met die van Veidt, in het hele verhaal zijn paralellen te ontdekken tussen diens handelen en de wereld van Black Freighter).
Zelf vond ik het jammer dat dit verhaal niet in de film verwerkt was. Maar goed, later de tweede dvd maar gekocht met deze prima animatiefilm.

Misschien moet ik het boek en de film niet met elkaar vergelijken, maar als je als regisseur bijna een één op één versie maakt, kan ik er niet onderuit. Het is een erg goede film, met een paar prachtige scenes. Maar elke keer als ik hem kijk zie ik zoveel gemiste kansen, dat ik ze hier maar eens ga noemen. Dus bij deze:

Als fan van het boek was ik echt benieuwd naar deze film. Ik ben over het algemeen niet zo van superheldenfilms (Batman oke, maar alles van Marvel sla ik liever over) maar het boek van Watchmen is anders: daarin zijn er geen daadwerkelijke superhelden, behalve dr. Manhattan. De anderen hoofdpersonages zijn gewone mensen, zonder bijzondere krachten, die het opnemen tegen het tuig op straat. Dat vind ik een mooi uitgangspunt, ook vanwege de psychologische gelaagdheid die erbij komt kijken.

Helaas blijft daar in deze film weinig van over. De personages missen de diepgang die ze in het boek wel hebben, en slechts een enkele keer wordt het psychologische van de maskerade aangekaart (niet seksueel kunnen presteren, en het wel kunnen in kostuum). Dat vond ik echt een gemiste kans. Want het menselijke is nu juist wat het verhaal van Watchmen voor mij onderscheidt. Nu lijken het meer personages uit een gemiddelde soap.

In de film ligt het accent veel meer op actie. En die actie... ik weet het niet. De personages zijn onmenselijk sterk (die vechtpartij in de steeg met die bende, of die inbraak in de gevangenis) en zijn daardoor veel minder geloofwaardig. Als gevolg daarvan kan ik slecht met deze mensen meeleven, wat in het boek prima ging.
Ook zijn de bad guys oppervlakkige stereotypen, die dus makkelijk komen en gaan, en waar weinig echte spanning van uit gaat.

De muziek vind ik ook echt een gemiste kans in deze film. De symphonische muziek die af en toe voorbij komt vind ik sterk. De film speelt in een alternatief jaren ‘80, dus als regisseur had ik gekozen voor een nieuw geschreven soundtrack in jaren 80 stijl, misschien New Order-achtig, lekker duister, passend bij de film en de nihilistische sfeer. In plaats daarvan krijgen we Nena in het restaurant, en Leonard Cohen bij de sex. Tja... Wagner onder de Vietnam scene vind ik een gevaarlijke keus, want het herinnert direct aan Apocalypse Now, en die scene is toch wel echt stukken beter dan deze scene met onderbroek Manhattan . En tot slot komt zelfs Hendrix nog even langs volledig uit het niets... Toen was ik echt wel klaar met de soundtrack. Het vliegt alle kanten op qua sfeer, en die had hier zo sterk kunnen zijn.
Sound of Silence en Times are a changin vond ik beter getroffen. Maar zelfs die twee hadden voor mij eruit gemogen, omdat het zulke dominante liedjes zijn, dat ze al snel afleiden van het beeld.

Voor mijn gevoel wist de regisseur niet wat hij met het verhaal wilde: een psychologisch menselijk drama (wat Watchmen in mijn ogen is) of een superheldenfilm? Met als gevolg dat we van allebei een beetje krijgen.
Qua stijl vind ik de gehele film te glad, te mooi en te over de top om realistisch over te komen. Het had allemaal rauwer gemogen, menselijker. Wie op de bonus disc het interview met Night Owl gezien heeft: die stijl is te gek: zeer jaren ‘80, alsof je echt een oud tv interview zit te kijken. Zoveel beter getroffen dan de film. Was de hele film zo realistisch geweest, dan had ik 5 sterren kunnen geven. Nu blijf ik hangen op 3, want ondanks mijn gezeur, is het een mooi gemaakte film, met een goed verhaal en een paar wonderschone scenes.

Afgelopen week voor het eerst bekeken, en vanwege het grote ‘flop’ verhaal wat om deze film hangt, was ik benieuwd hoe ik het zou ervaren. Deze film viel me gelukkig 100% mee, gewoon een goede scifi film.

De hele setting waarin de wereld onder water staat vind ik al interessant, een visueel sterk doemscenario. Ik hou wel van deze werelden, het levert altijd mooie beelden op. Mensen zoeken in Waterworld manieren om te overleven, goedschiks of kwaadschiks, en ondertussen staat de evolutie ook niet stil, getuige Costner’s personage. Prachtige beelden, mooie sets, indrukwekkende voertuigen, fijne actie, veel humor en een antiheld die gelukkig niet continu de stereotype Hollywood-held uithangt.

Dat deze film destijds flopte snap ik dan ook niet. Ik zat telkens aan Mad Max te denken terwijl ik keek, en die films worden toch goed gewaardeerd. Misschien waren de zorgeloze jaren 90 niet de beste periode voor een dergelijk doemscenario. Of misschien was Waterworld gewoon wel een juiste film, maar gemaakt in de verkeerde tijd. Wie zal het zeggen. Ik heb me goed vermaakt in ieder geval!

4*

Een mooie, tragische film.

Het tragische verhaal dat achter het hele poppenhuiswereldje zit, voel je onmiskenbaar door de hele film heen. Desondanks is dit geen trieste tranentrekker. De film springt heen en weer tussen drama en animatie-actie, waardoor er veel vaart en humor in de film zit. Desondanks wordt in het poppenspel keer op keer duidelijk met welke trauma’s de hoofdpersoon kampt, waardoor de actie een dubbele laag krijgt.

De animatie scenes zijn prachtig gemaakt, en je leeft al snel mee met de dappere soldaat en zijn harem van vechtlustige vrouwen.

Bijzonder knappe film, origineel verhaal, met een warm hart.

4*

Deze film bekijk ik elk jaar met mijn leerlingen (ben werkzaam in het middelbaar onderwijs) en hij slaat altijd aan. Hoewel ik zelf het eind nogal over de top vind gaan, doet het aan boodschap niets af. Sterke film, en de rauwe beeldtaal maakt het voor mij nog iets beter.

Gisteren op Netflix bekeken omdat ik Ben Stiller zag, en dat vind ik toch altijd een prettige acteur als ik zin heb in een film die lekker ontspannen kijkt.

De film begint sterk en voor mij (als 35 jarige, kinderloze dertigersdillemma-hebbende man) erg herkenbaar. We zien een stel van middelbare leeftijd, die vanwege hun kinderloze bestaan geen enkele aansluiting meer hebben bij hun vrienden die opgaan in de wereld van eindeloze kinderverhalen en vreselijke kinderuitjes. De twee voelen zich duidelijk niet meer op hun plek tussen hun vrienden, en ontmoeten een hip jong stel, waardoor hun leven een nieuwe impuls krijgt. Ze gaan buiten hun eigen comfortzones en vinden elkaar weer helemaal. Ondertussen wordt de vervreemding met hun leeftijdsgenoten alleen maar erger.

Na deze goede opening gaat het echter bergafwaarts, en bet einde is tenenkrommend. Dat de leeftijden en verschillen in wereldbeeld wat gaan wringen, is een interessant uitgangspunt, en biedt voldoende aanknopingspunten voor de tweede helft van de film. Waarom er ineens een soort spionage-verhaal van wordt gemaakt... ik weet het niet. En dan het moment dat Stiller ontdekt dat Driver hem nogal gebruikt heeft vanwege zijn connecties: al die flashbacks moeten het net zo dramatisch maken als het einde van de Usual Suspects, alleen gaat het hier niet om moord, maar om een ambiteuze filmmaker die met slechts een paar mooie praatjes en een leugentje hier en daar zijn voet tussen de deur heeft gekregen in de filmwereld. Om over de confrontatie bij de huldiging nog maar te zwijgen. Vanwaar al dat overtrokken drama? Het sluit niet aan op de luchtige, licht sentimentele feel van de eerste helft.

De film eindigt voorspelbaar: eindelijk omarmen ze hun leeftijd, en de schijnbaar daarbij horende rollen van vader en moeder. Een bijzonder kleffe moraal, waardoor ze precies zo eindigen als hun leeftijdsgenoten. Is er dan echt geen andere manier van leven mogelijk? Niet in deze film in ieder geval.

De eerste helft is vermakelijk en herkenbaar, maar daarna ontspoort de film. Pittige thema’s als kinderwensen, gezondheidsproblemen, autonomie in een maatschapppij die veel van je verwacht, en falen in je carrière komen aan bod. Maar helaas worden deze thema’s nergens bevredigend uitgewerkt. Jammer, want de eerste helft was zo leuk.

2,5*

Prachtfilm. En ook erg realistisch.

Ik verbaas me over de commentaren die zeggen dat het verhaal ongeloofwaardig is. Zelf werk ik in het (voortgezet) onderwijs als kunstdocent, en de relatie docent-leerling vind ik dan ook buitengewoon interessant. Het machtspel dat in deze film ontstaat is dan ook herkenbaar, zij het dat het wel een stuk extremer is dan ik gewend ben.

Prestigieuze muziekscholen, en kunstopleidingen in het algemeen, zijn vaak wat anders dan de gemiddelde hogeschool. Wie nooit op zo’n school gezeten heeft kan zich er misschien moeilijk iets bij voorstellen. Mijn docenten ruzieden rustig met elkaar over wat goed en fout was qua gemaakt werk. Dat ligt in de kunst nog wel eens lastig. Ook het persoonlijke vlak wordt flink onder de loep genomen op een kunstopleiding, en ook bij mij op de opleiding was wekelijks wel iemand in tranen om wat een docent gezegd had. Beoordelingen komen nu eenmaal veel harder binnen als het over persoonlijk werk gaat, en subtiliteit was soms ver te zoeken. De school die we in deze film zien is de beste van het land, dus de eisen en de emoties lopen er dus logischerwijs nog wat hoger op dan elders. Ik heb dit geen moment als onrealistisch ervaren.

Fletcher komt nergens mee weg, zoals sommige commentaren lijken te beweren. Daarnaast is het in werkelijkheid opvallend overigens hoe lang sommige docenten kunnen onderwijzen op een pedagogisch onbekwame manier voordat er daadwerkelijk maatregelen kunnen worden genomen. Vergeet ook niet dat hij in een machtige positie zit: als je niet in zijn band wilt, stap je toch op? Genoeg anderen. Maar elke student weet dat deze band de meeste toekomstkansen biedt. De angst (en ambitie) regeert, dus natuurlijk spreekt niemand Fletcher tegen. Deze luxepositie maakt dat hij dus alle vrijheid heeft om zijn studenten maximaal te laten presteren, en daarbij is blijkbaar elk middel gedoogd.

De allesvernietigende ambitie van Andrew wordt realistisch in beeld gebracht. De ambitieuze topdrummer zit er vanaf het begin al in, alleen is hij dan nog erg verlegen, waardoor hij ogenschijnlijk aardig overkomt. Maar zijn egoisme is eigenlijk vanaf het begin al voelbaar.

Sterke muziek ook, dit soort big-band jazz is niet echt mijn smaak, maar biedt een perfecte bombastische soundtrack voor dit dramatische verhaal. Zelf drum ik ook, dus deze film vind ik sowieso een feest om naar te kijken. En hoewel het drumspel soms niet synchroom loopt, vind ik het over het algemeen niet storend. Het zijn ook lastige dingen die gespeeld worden.

Al met al een bijzonder spannende film, waarbij Fletchers woede-aanvallen toch wel de hoogtepunten vormen. En een spannende film over drumles aan een conservatorium, wie had dat gedacht? Een mooi psychologisch drama dat ik zeker meerdere keren kan bekijken.

4,5*

Destijds zag ik Wild Hogs in de bioscoop met een goede vriend, en we lagen dubbel van het lachen. Onlangs de film weer eens herzien om te kijken of dat nog steeds zo is.

Nou, dubbel van het lachen was er niet meer bij, maar toch heb ik me prima vermaakt met deze flauwe biker-satire. Het zijn voor mij met name de varianten op typische biker-elementen (gesprekken over tattoo’s, de rugpatches, wel of geen GPS, een vaste route of niet) die de film erg goed maken. De klunzigheid waarmee deze brave mannen proberen stoere kerels te zijn is aandoenlijk en wellicht ook gewoon heel herkenbaar voor deze ook niet zo stoere biker. Het theatrale dat om de bikerscene hangt wordt hier dus op ludieke wijze belachelijk gemaakt.

Wild Hogs is gewoon een erg grappige film over 4 mannen met een midlifecrisis die hun ware ik moeten weer vinden. En als dat een film oplevert met prachtige landschappen, dikke motoren, veel humor en een ontspannen sfeertje kan ik daar wel mee leven.

Een jaar of tien geleden stapte ik voor het eerst op de motor en begon ik me te verdiepen in de motorcultuur. Met name de wereld van motorbendes heeft altijd mijn fascinatie gehad, hoewel ik mezelf niet geroepen voel eraan deel te nemen. Noem het een gezonde antropologische interesse. In alle boeken die ik las over motorbendes werd de film The Wild One genoemd. Een film die ik dus moest kijken.

The Wild One is een film die je in zijn tijd moet plaatsen. De keurig aangeharkte jaren 50 werden opgeschud door de komst van motorclubs en de jeugdcultuur, en deze film was hier onder andere een katalysator van. The Wild One is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen in Hollister, hoewel het in de film allemaal flink aangedikt schijnt te zijn. Desondanks geeft het wel aan dat het hier om een relevante film ging, die de komst van een nieuwe jeugdcultuur belichaamde. Niet veel later brak Elvis door.

De film moet het dan ook vooral hebben van twee dingen: het eerste is de continue strijd tussen de gegoede burgers en de rebelse motorclub. Hoewel de motorrijders zich vaak vervelend gedragen, is het ook vooral lollig en hebben ze vooral een boel veelal onbedoelde chaos om zich heen. Dat verandert wel halverwege de film, wanneer alcohol het overneemt en de sfeer grimmiger wordt. Toch blijft dit allemaal naar huidige maatstaven binnen de perken, maar de onderhuidse spanning is de hele film voelbaar.

De strijd tussen burgers en rebellen wordt het best zichtbaar in de relatie tussen Johnny en het barmeisje. In een emotionele scene leggen beide hun gevoelens bloot op hun eigen manier, en blijken beide hun angsten te hebben. Zij voor onzekerheid, hij voor de saaiheid van het bestaan. Allebei dromen ze over wegvluchten. De veelbetekenende blik van die ze elkaar aan het eind van de film toewerpen, getuigt dan ook van een vleugje hoop. Beide zijn immers niet zo heel verschillend als ze eerst dachten.

Het tweede waarin de film uitblinkt is simpelweg de rol van Marlon Brando. Zonder zijn acteerwerk zou de film niet de impact hebben die het gehad heeft. Want met enkel een blik weet hij je voor zich te winnen. Brando is non-stop cool in deze film, ook wanneer hij zijn emoties niet de baas is. Het archetype rebel met zijn laarzen en leren jas. Een look die we later veel terugzagen (o.a. Grease) maar die hier toch echt door Brando voor het eerst, en onovertroffen neergezet wordt.

Het verhaal is weliswaar wat braaf naar huidige maatstaven. Maar wie daar doorheen kan kijken krijgt met The Wild One een spannende film met een iconische Brando. Een klassieker die een sterk tijdsbeeld neerzet, en daarnaast een boodschap brengt die tijdloos is.

4*

Een verhaal over ambitie dat weliswaar enigszins voorspelbaar verloopt, maar dat me toch twee uur lang geboeid liet kijken. Dat komt vooral door de realistische setting die neergezet wordt, en het begrijpelijke verhaal: een talentvolle vrouw moet op jonge leeftijd haar ambities opzij zetten vanwege haar kinderen, maar is hier nog niet klaar voor en blijft dromen van het sterrendom. Dit leidt tot destructief gedrag en meerdere keren had ik het gevoel te kijken naar een grote puber, iemand die zelf nooit helemaal volwassen is geworden doordat ze een deel van haar jeugd moest missen. Haar moeilijke verhouding met haar kinderen wordt invoelbaar neergezet, evenals de frustraties van haar moeder.

De film wordt echter vooral gedragen door de hoofdrol van Jessie Buckley, die naast overtuigend acteren geweldige vocale prestaties neerzet. Ik las dat ze in eerste instantie dan ook zangeres was, en pas later is gaan acteren. Vooral de countrynummers die ze ingetogen zingt komen binnen.

Mooie meeslepende film over zelfliefde en keuzes maken. En daarnaast een hele boel goede muziek.

4*

Gisteravond herzien, nadat ik hem jaren geleden in de bioscoop zag. En wat blijft deze film overeind zeg.

The Wolf Of Wall Street is een achtbaanrit van drie uur, die van grote hoogtepunten naar flinke dieptepunten gaat. Althans, voor ons als kijker. Belfort zelf blijft er redelijk koel onder, maar om te zien hoe hij zichzelf en zijn omgeving keer op keer de vernieling in helpt met de excessen die schijnen te horen bij zijn levensstijl, gaat mij niet in de koude kleren zitten.

Het thema is de jacht naar rijkdom, naar roem, oftewel, de jacht op succes. Een belend thema in misdaadfilms, hoewel ik het zelden zo amoreel heb gezien als in deze film. Hoewel Belfort geen moordenaar is, handelt hij gewetenloos. Hij is zich terdege bewust van de slachtoffers die hij maakt, aar het interesseert hem gewoon niet. Nergens wordt er met het vingertje gewezen, en Belfort komt vrij goed weg met alles. Zelfs zijn uiteindelijke gevangenisstraf is een makkie omdat hij rijk is. Slachtoffers worden alleen terloops in beeld gebracht (denk aan zijn kind tijdens de ruzie), want in deze film zijn het lange tijd vooral winnaars die we te zien krijgen.

De film zelf veroordeelt niemand, maar brengt deze amorele hedonistische levensstijl bijna als een documentaire in beeld. Het verhaal is bijna onbelangrijk gemaakt. Veel belangrijker lijkt Scorsese het in beeld brengen van de spectaculaire, maar vermoeiende alledaagsheid van Belfort’s leven. De meeste scenes draaien om feesten, speeches, sex, vele miljoenen winst, ruzies met geliefden, katers en dat alles met steeds meer drugs achter de kiezen. Hier zien we de directe (negatieve) gevolgen van dit extreme leven haarscherp in beeld gebracht.

Na drie uur lang overdonderd te zijn geweest door de uitbundigheid van deze levensstijl, is het vervolgens aan de kijker zelf om te bepalen of Belfort’s leven een gelukmakende levensweg is.

4*

Erg leuke film, waarbij oude mythen in een hedendaagse setting worden geplaatst. Dat levert veel onbegrip en grappige situaties op, maar ook een erg spannende film. Ik was in ieder geval aangenaam verrast, want het superhelden genre is niet echt aan mij besteed over het algemeen.

Toch kent de film ook minpunten: Duitsers die Engels praten vind ik echt een afknapper. De overdaad aan CGI richting het eind is wat overweldigend en de film had volgens mij een half uur korter gekund. Maar los van dat, een vermakelijke actiefilm.

3,5*

Grappig zoals je dat ziet, ik zie het namelijk heel anders.

De enige ‘egoïsten’ zijn de eerste mensen die hij ontmoet: de chagrijnige taxichauffeur, het bloemenmeisje en de prostituee. Zijn eerste indruk van Amerika is dus niet positief. Maar al snel wordt hem duidelijk dat ook hier mensen gewoon mensen zijn. Amerika wordt duidelijk neergezet als een harder land waar de regels streng zijn (de strenge controle bij de douane, de kinderachtige weigering bij de inschrijving), maar al die regels worden uitgevoerd door sympathieke mensen, die na enige overweging altijd meeleven met Burt.

Zo is de baliemedewerkster uit het motel keer op keer behulpzaam, de autohandelaar leent hem zijn garage, de vrouw op de boerderij geeft hem onderdelen voor een aanhanger, de Native-American helpt hem met zijn motor en gezondheid, hij komt meerdere keren zonder boete weg uit ontmoetingen met agenten, het andere raceteam zorgt ervoor dat Burt alsnog mee mag doen, en uiteindelijk krijgt hij letterlijk een zak geld mee omdat de Amerikanen met de pet rond geweest zijn voor Burt, omdat ze het zo’n knappe prestatie vinden.
Ik zie dus nauwelijks een (al dan niet Amerikaanse) egoïst in deze film, ik zie vooral vriendelijke mensen die hem verder helpen op zijn reis.

Dat is ook direct mijn enige punt van kritiek op deze film: het is allemaal wel erg zoet. Keer op keer is Burt de gekke oude opa die met zijn charme iedereen voor zich weet te winnen. Niets mis mee, maar de spanning zat hem nu vooral pas op het eind in de race, terwijl er ook best een meer persoonlijke uitdaging had mogen zitten in het verhaal. Wellicht dat dit niet kon omdat het waargebeurd is, en de realiteit niet teveel kwaad gedaan mag worden?

Al met al een fijne feelgood-film die doet wat je van een roadmovie mag verwachten: sympathieke personages, mooie landschappen, en een duidelijk doel dat gehaald moet worden.

4*

Dit was een stuk beter dan ik verwachtte. Ik had het idee een jaren 80 pulpfilmpje te zien te krijgen, maar dit is gewoon een goede film. Absoluut jaren 80, en zeker pulp, maar goed gemaakt en zeer onderhoudend.

Iemand noemde hier al de film High Plains Drifter, en daar heeft het verhaal zeker iets van weg. Maar in plaats van een stoffig woestijnstadje midden 19e eeuw, belanden we in een zonnig plaatsje in Arizona, gehuld in een mooie cyberpunk look. Neon lichten, rookmachines, en die typische blauwe jaren 80 nachten. Ik hou er van.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en het acteerwerk is regelmatig flink over de top, maar dat maakt me weinig uit als de film gevuld is met goede autoraces, prachtige locaties, een paar mooie stunts en flinke explosies. En als daar ook nog aanstekelijke rockmuziek onder zit heb je mij wel te pakken.

Een film die ondanks zijn leeftijd vlot wegkijkt en er ook nog steeds mooi uitziet. Echt spannend wordt het zelden, maar een vermakelijke rit is het zeker!

3,5*