Yes! Fantastische dialoog tussen de bekende Clerks hoofdrollen. Het zou zo in een andere Kevin Smith film passen, maar als korte film is het een leuke wegkijker. Randal is geniaal met zijn bizarre hypothese en Dante weer heerlijk ongemakkelijk. Aanrader! En gewoon op Youtube.
Sfeervol gefilmde short waarin twee outcasts elkaar tegenkomen bij wen tankstation. Zij lamgeslagen door haar uitzichtloze bestaan, hij wanhopig op zoek naar een daad die zijn leven zin geeft. Voor echte diepgang is de film te kort, maar hij kijkt lekker weg en bevat zelfs nog enigszins een boodschap over de totale doelloosheid van idealen nastreven.
Vanaf de eerste momenten is duidelijk dat we hier met een Boyle productie te maken hebben: coole muziek, voice over, flitsende beelden en zelfs Trainspotting’s Begbie komt langs in een bijrol.
The Beach zag ik begin 00’s en ik herinnerde me de film vooral als enigsIns vaag. Bij herziening valt dat heel erg mee, hoewel de film een aantal trippy momenten bevat. Ik vermoed dat ik destijds een meer doorsnee productie verwachtte.
Maar dit was een heel positieve herziening. Het verhaal blijft tot de climax spannend en DiCaprio speelt de sterren van de hemel. Een genot om naar te kijken.
De beelden zijn natuurlijk prachtig en hoewel we verwachten dat dit paradijs een illusie zal blijken, blijft de vraag hoe zich dit zal ontvouwen. Ik zat geregeld op het puntje van mijn stoel.
En ik zal de eerste zijn om toe te geven dat enig jeugdsentiment meetelt bij mijn beoordeling. De film kwam uit in mijn examenjaar van de middelbare school, en had al snel een cultstatus. De geweldige soundtrack brengt me weer even terug naar mijn tienerjaren, en dat is altijd prettig.
Maar los van die persoonlijke noot is The Beach een sterke film, over grote idealen en de prijs die we daarvoor willen betalen. Tel daarbij de boodschap op van het vervuilende massatoerisme die helaas profetisch bleek, dan heb ik het toch wel over een kleine klassieker.
Gisteren weer eens dit jeugdsentiment opgezet. Als kind vond ik de American Ninja films heel gaaf, en dan is het toch afwachten of het de tand des tijds doorstaan heeft.
American Ninja is typische jaren 80 actie: een bizar verhaal, badguys in witte pakken, een kleine liefdesaffaire, en verder veel schoppen en slaan, waarbij veel klappen duidelijk mis zijn.
Cheesy is een understatement.
Maar ik heb wel de hele film met aandacht gekeken, en de gevechten zijn niet geloofwaardig, maar bevatten genoeg actie en humor om me bij de les te houden. Tel daarbij de tropische locaties op en je hebt met American Ninja fijn luchtig vermaak te pakken.
Ik snap dat ik dit als kind heel leuk vond, want de film is nog steeds erg vermakelijk.
Superhelden films zijn niet mijn ding, en de meeste comic verfilmingen laten me koud. Sin City was te gek, Watchmen was aardig en de Batman films kunnen me vaak ook bekoren, maar verder heb ik niet veel met het genre.
Maar toch, een film over een vervloekt skelet op een brandende motor… dat klinkt cool en lekker pulp, dus ik was benieuwd of ik dit kon waarderen.
Helaas vond ik het een lange zit. De opbouw is aardig maar over het algemeen vond ik het helaas wat traag, herhalend en oppervlakkig overkomen.
De typische zero’s CGI wordt in overvloed gebruikt en geeft veel scenes een nep uiterlijk, waardoor ik telkens weer bewust werd dat ik een film zat te kijken.
Nicolas acteert op zijn typische droogkomische manier en dat kan ik wel waarderen. Zijn gekke bekken voor de spiegel, of wanneer hij die naald wil steriliseren zijn erg grappig.
Maar dat is niet genoeg om de film naar een voldoende te trekken helaas. Best leuk om eens gezien te hebben, maar het zal bij één keer blijven denk ik.
Nog geen 3* gemiddeld? Wellicht heb ik een andere film gezien.
Vorig jaar las ik het boek van King en vanavond deze film bekeken. En ondanks dat ik het verhaal ken (de film wijkt weinig af van het boek, hoewel het boek grimmiger eindigt) zat ik regelmatig letterlijk op het puntje van mijn stoel. En dat heb ik niet vaak.
De relaties binnen het gezin worden mooi neergezet, en hoewel het allemaal wat gedateerd aandoet, vind ik het geloofwaardig. De jongen die Tad speelt is leuk en je snapt waarom zijn ouders met hem weglopen.
De moeizame relatie tussen de ouders wordt niet uitgelegd, en haar affaire is een zijplot dat overbodig voelt. In het boek is meer ruimte voor al die psychologie, maar hier komt het afgeraffeld over, en slechts als springplank om vader Vic naar huis te krijgen.
Maar de film draait natuurlijk om de hondsdolle Cujo die mensen aanvalt, en wat heb ik daarvan genoten. De aanvallen voelen heftig. Veel wordt aan de verbeelding van de kijker over gelaten, maar de muziek en het gegrom maken het af. De constante dreiging maakt veel scenes bijzonder ongemakkelijk, en ik ben wel wat gewend qua horror. Wellicht dat een situatie als deze ‘echter’ aanvoelt dan het zoveelste monster.
Een sterke King verfilming maar vooral een sterke thriller, die ook nog eens prettige kijkduur heeft. Ik ben positief verrast, en denk dat de film zeker een hoger gemiddelde verdient op MM.
