Naar deze film keek ik al enige tijd uit. De YouTube films had ik al gezien, en een debuut van een jonge filmmaker op A24 belooft vaak een interessante film.
We volgen Clark, een man die ooit grote ambities had maar helaas vast zit in een baan die hem niet gelukkig maakt en zijn vrouw is bij hem weggegaan. Hij doet zijn verhaal bij zijn therapeut en ontdekt op een nacht een geheime doorgang in zijn winkel, die uitkomt in een doolhof van felverlichte, maar verlaten kantoorruimtes.
Waar de korte film op YouTube alles mysterieus laat, probeert deze film een verklaring te bieden voor de backrooms. Het doolhof dat zichzelf steeds vernieuwt en herinneringen vertekend opslaat is een interessant idee, en staat metafoor voor de menselijke geest en hoe de mens zijn eigen herinneringen vervormd. Een afdaling in de backrooms is dan ook vooral een afdaling in de eigen geest en wat we daar vinden is niet altijd prettig.
Een heel sterk concept.
Het verhaal voelt af en toe onevenwichtig maar uiteindelijk komt alles treffend samen. Mary met haar traumatische verleden vertekent haar eigen geschiedenis en dat gaat van kwaad tot erger. Clark ziet zichzelf helaas als een clowneske piraat en dat is dan ook de gecreëerde vorm waartegen hij een zinloze strijd moet voeren in de backrooms. De piraat verslindt letterlijk de echte Clark, waarna alleen zijn waanbeeld overblijft. Dat uiteindelijk dus alleen hun vertekende zelfbeelden overblijven is tragisch, maar goed gevonden.
Het sterkste punt van de shortfilm was de sfeer. Die eindeloze lege ruimtes en het dreigende gevoel zorgen voor een grote spanning. Dat is goed gevangen in met name de eerste helft van de film, wanneer Clark voor het eerst de ruimte betreedt. Ook de korte found footage aan het begin en de scene met zijn co-workers zijn hierin geslaagd. Het niet-weten wordt sterk gebruikt.
Na de diner-scene wordt deze dreiging minder. Zoals altijd in horror: wanneer we het monster zien is de dreiging weg, maar is er veel ruimte voor ontlading in de vorm van paniek, achtervolgingen en zelfs enige gore.
De film heeft een unieke sfeer en kent veel mooie beelden. Op momenten moest ik denken aan the Shining en Cube2: Hypercube. Ook de eerste versies van ai art schoten mij te binnen, want de backrooms hebben onlogische details die het resultaat lijken van een halve herinnering, of een slecht uitgevoerde prompt. Een film die dus treffend de huidige tijdsgeest pakt qua sfeer en stijl.
Als fan van liminal space art was het voor mij genieten. Een bijzonder geslaagd debuut.
Gisteravond deze kleine klassieker weer eens gezien. Hoewel de film zijn mankementen heeft heb ik goed vermaakt. De humor is van het niveau poep en plas, maar werkt vaak goed, de bekende rits scene of de haargel scene zijn nog steeds grappig en ongemakkelijk. Ook Stiller’s gevecht met die hond is leuk gedaan.
De vele bijfiguren zijn leuk. Dillon als foute detective is lekker ongemakkelijk en die architect op krukken was fantastisch, vooral als zijn dubbelspel uit komt.
Een minpunt vond ik de speelduur, een kortere speeltijd had de film goed geholpen. Hier en daar voelt het opgerekt aan en dat past niet bij de luchtige sfeer van de film.
De grootste troef is echter Cameron Diaz, want wat een verschijning is zij. Met haar luchtige uitstraling en stralende lach is ze een genot om naar te kijken, en ik geloof meteen dat zoveel mannen voor haar vallen. Het stralende middelpunt van de film.
Vanmiddag met mijn dochter naar de film geweest, want ze wilde dolgraag naar Super Mario. En omdat ik zelf vroeger de oude game wel eens gespeeld heb, was ik ook benieuwd naar deze film. De vorige heb ik niet gezien.
Super Mario Galaxy vertelt een eenvoudig verhaal waarin Mario en zijn vriendjes de prinses moeten bevrijden. Talloze karakters komen voorbij in hun missie naar de planeet van Bowser, waar geheerst wordt door Bowser Junior.
De film is een snelle opeenstapeling van scenes op diverse plekken, zodat we ons al snel in een game wanen. Sommige scenes zijn letterlijk 3D vertalingen van klassieke levels, leuk om te zien. Voor fans van Mario zal het een feest van herkenning zijn.
De visuals zijn prachtig, na afgelopen weken de eerste drie delen van Toy Story gezien te hebben (topfilms) is wel duidelijk dat sinds de 00’s de animatie enorm verbeterd is. Mario Galaxy is een explosie van beeld en geluid en prachtig om op het witte doek te zien.
Een minpunt vond ik het enorm snelle tempo. De film schiet werkelijk van de ene energieke scene naar de andere, en zelf iets simpels als omkleden voor een feestje wordt met snelle montage en stampende muziek ondersteund. Lekker vlot allemaal, maar ook erg veel.
Al met al een vermakelijke film. En bonuspunten voor de scene waarin Bowser in de lava valt en zijn zoon verdrietig toekijkt. De eerste bios-tranen van mijn dochter zijn een feit.
