In mijn late tienerjaren, toen Donnie Darko uit kwam, was dit een film die je gezien moest hebben. Tenminste, als je enigszins alternatief of edgy was, en uiteraard was ik dat (althans in mijn eigen hoofd) en ik zag de film al snel toen. Gisteravond zag ik hem voor de tweede keer.
Ik herinner me vooral dat ik de film destijds heel cool vond qua sfeer en dat alles uiteindelijk perfect op zijn plaats viel in de verwarrende wereld van Darko.
Misschien moet je een lichtelijk verwarde tiener zijn om deze film helemaal te kunnen waarderen. Nu ik hem weer zag vond ik sommige zaken namelijk best vergezocht en kon ik het hele tijd continuum ook niet helemaal meer volgen. Misschien is mijn openheid wat afgenomen de afgelopen jaren, of ik begreep het destijds minder goed dan ik dacht. Ik houd beide opties open.
Bij herziening vind ik vooral de dromerige sfeer fantastisch. Donnie Darko weet precies die onzekere, zoekende feel te pakken die zo kenmerkend is voor jongeren, vooral voor hen die net buiten de boot lijken te vallen. De geluksmomenten, het dagdromen, de liefde komen ruim aan bod. Maar ook de pesterijen, de kwellende onzekere gedachten en de algehele weltschmerz komen voorbij en die zijn ook verbonden aan het tienerbestaan. Althans, voor mij destijds wel. Deze film pakt dat gevoel perfect.
En ondanks dat de film speelt in de jaren 80 voelt het voor mij als een throwback naar de jaren 2000. Vooral bepaalde cgi is daar debet aan, maar ook de hele look van de film. Een lichte nostalgie overviel me wel.
Naar het eind wordt het wel wat verwarrend, maar persoonlijk stoorde me dat niet zo. We kijken immers door de ogen van een verwarde jongen, dus ik kan wel mee gaan in de wereld van parallelle universa en meer.
Een bijzondere originele film. Fijn om weer eens gezien te hebben.
